Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] oznaczonym w sentencji Poczta
Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej odmówiła uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...], którym - działając m.in. na podstawie art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) - uchyliła postanowienie z dnia 8 kwietnia 2015 r. w zakresie zarzutu, który nie został wniesiony przez zobowiązanego, dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego i w pozostałym zakresie utrzymała w mocy ww. postanowienie uznające zarzuty wniesione przez G, W, w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv.
Na powyższe postanowienie G, W, wniósł w dniu 17 sierpnia 2016 r. (data nadania) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Odpowiadając na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi zobligowany jest do zbadania przede wszystkim jej dopuszczalności. Zakres ten został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa". Natomiast postanowień dotyczy przede wszystkim regulacja art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa, zgodnie z którą sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu, wydane w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "Kpa".
Stosownie zaś do treści wskazanego wyżej przepisu strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu). Dalej należy zaznaczyć, że według art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Wskazać zatem przyjdzie, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie uzupełniające, ani na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia. Ponadto postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego wynika, że nie ma ono waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Dodatkowo podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 491908, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 741551; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w myśl art. 3 § 2 pkt 3 ppsa wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Mając powyższe na uwadze, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.