Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta T. dokonał R. W. zmiany wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od stycznia do grudnia 2003 r. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] r., co potwierdza odręczna data i podpis strony wpisane na pocztowym potwierdzeniu odbioru. W dniu [...] r. podatnik skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołanie od przedmiotowego rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że odwołanie R. W. zostało wniesione po upływie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania i w związku z tym sprawę pozostawiło bez rozpatrzenia.
Na powyższe postanowienie R. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej odniósł się do decyzji wymiarowej organu podatkowego pierwszej instancji, stwierdzając iż jest niezgodna z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc iż podatnik odwołał się od decyzji pierwszoinstancyjnej, z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania i nie wystąpił również z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Organ odwoławczy podkreślił, że ponieważ sprawa podnoszona w skardze (powielającej zarzuty odwołania) nie była merytorycznie rozstrzygana, Kolegium nie mogło się odnieść do podnoszonych przez skarżącego zarzutów.
Obecny na rozprawie przed sądem administracyjnym R. W. potwierdził, iż nie złożył w terminie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, co było spowodowane tym, iż przebywał za granicą. Oświadczył jednocześnie, że nie składał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem objęte nią postanowienie nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaś postępowanie je poprzedzające zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa procesowego.
Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) odwołanie od decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zatem zachowanie w/w ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy obowiązany jest więc w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W wypadku stwierdzenia, iż termin powyższy nie został zachowany, organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji). Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).
W przedmiotowej sprawie kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołania pozostaje poza sporem. Fakt ten zresztą potwierdzony został przez samego skarżącego. Termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie w dniu [...] r. (wtorek).
Ordynacja podatkowa przewiduje istnienie instytucji procesowej mającej na celu ochronę uczestników postępowania podatkowego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. Instytucją tą jest przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa ustanawia jednak trzy warunki, jakie winny zostać spełnione, aby uzyskać przywrócenie terminu. Warunki te muszą występować łącznie i są one następujące:
- - brak winy po stronie zainteresowanego, przy czym nie wymaga się udowodnienia braku winy, a wystarczy jego uprawdopodobnienie (art. 162 § 1),
- - wniesienie podania o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 162 § 2 – zdanie pierwsze),
- - dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której ustanowiony był termin podlegający przywróceniu; czynności tej należy dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu (art. 162 § 2 – zdanie drugie).
Z powyższych wywodów wynika, iż o przywróceniu terminu organ nie może zadecydować z urzędu. Konieczny jest wniosek strony o określonej treści. Z uwagi na to, że wniosku takiego strona nie złożyła (co potwierdziła w trakcie rozprawy), termin do wniesienia odwołania nie mógł zostać przywrócony.
Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnej, z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że orzeczenie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wyżej zakresie.
W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).