Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w związku z zamiarem zaskarżenia wyroku z dnia 7 maja 2013 r. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że jest osobą samotną, utrzymującą się jedynie z renty inwalidzkiej w wysokości 577,22 zł. We wniosku nie wskazano żadnego majątku, poza niewielkim mieszkaniem.
Do wniosku dołączono zaświadczenie dotyczące wspomnianej renty i potwierdzenie wypłaty tego świadczenia w drodze przekazu pocztowego.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że skarżącemu przysługuje zwolnienie od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia takich kosztów. Tym samym wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych był w rozpatrywanej sprawie zbędny, zaś postępowanie o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stosowanego w stosunku do postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy na zasadach analogii. Dlatego orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.
Przystępując natomiast do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałej części, a zatem do wniosku o ustanowienie adwokata, stwierdzić należy, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W przypadku skarżącego powyższa przesłanka została spełniona, przy czym można to stwierdzić bez wzywania go do uzupełnienia danych zawartych we wniosku. Z przedłożonej przez niego dokumentacji wynika, że jedynym źródłem jego dochodu jest niewielka renta, której wysokość uniemożliwia mu wygospodarowanie jakichkolwiek środków na potrzeby postępowania. Ponadto w świetle dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu administracyjnym skarżący jest osobą mającą poważne problemy zdrowotne i prowadzącą samotnie gospodarstwo domowe. Tytułem przykładu można przywołać orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zgodnie z którym jego niepełnosprawność datuje się od 1989 r., pozbawia go zdolności do wykonywania pracy i wiąże się z koniecznością wsparcia w samodzielnej egzystencji. W takim stanie rzeczy za zbędne uznać należy uzupełnienie materiału dowodowego w ramach postępowania w przedmiocie prawa pomocy.
Nie można również tracić z pola widzenia, że wnioskodawca kwestionuje wyrok wydany w niniejszej sprawie i że skutecznie może to uczynić wyłącznie wtedy, gdy będzie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, gdyż jedynie on uprawniony jest do sporządzenia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia. Tylko ustanowienie takiego pełnomocnika może zatem umożliwić realizację praw procesowych przysługujących skarżącemu.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji.