Uzasadnienie
P.I., zwany dalej Skarżącym, wniósł skargę na postanowienie z dnia [...] znak: [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: wierzyciel, organ), o utrzymaniu w mocy postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: KPA), w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a.).
Stan sprawy.
Organ w związku z brakiem realizacji przez Skarżącego należności z tytułu zaległości abonamentowych, przekazał za pomocą platformy ePUAP do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...], który obejmował na dzień 6 maja 2020r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 roku do października 2019 roku w kwocie [...]zł, odsetki za zwłokę w wysokości [...]zł oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł.
Pismem z dnia 17 grudnia 2020 roku Skarżący złożył zarzuty do organu egzekucyjnego w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które obejmował wskazany w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku. Skarżący zaznaczył, iż w miesiącu styczniu 2009r. wyrejestrował odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne (dalej: odbiorniki RTV), jednak dowodu wyrejestrowania odbiornika nie odnalazł. Podkreślił, iż z żadnego przepisu prawa nie wynika, że jest zobowiązany posiadać i bezterminowo przechowywać dokument (dowód) wyrejestrowania odbiornika RTV. Skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni, to według Skarżącego, nie można od niego wymagać, aby taki dokument przechowywać w nieskończoność.
Skarżący zarzucił, iż wierzyciel nie okazał mu dowodu wysłania zawiadomienia o nadaniu numeru abonenta, a w aktach sprawy powinna być informacja o przesłaniu w/w zawiadomienia np. w formie zwykłej przesyłki listowej. Skarżący wyjaśnił, że w styczniu 2020r. ponownie wyrejestrował odbiornik RTV, aby nie być dłużej nękany i wniósł o odstąpienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. od czynności egzekucyjnych.
Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A.
po rozpoznaniu wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. egzekucji administracyjnej postanowił oddalić zarzut nieistnienia obowiązku.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Skarżący przypomniał, ż pomimo składania wniosku, wierzyciel nie przesłał kopii dowodu wysłania mu zawiadomienia o nadaniu numeru abonenta. Skarżący podkreślił, iż w styczniu 2009 roku wyrejestrował odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, jednak dowodu wyrejestrowania nie posiada. Skarżący zaznaczył, iż nie ma obowiązku posiadania dokumentu wyrejestrowania, skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni.
Po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciel postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...].
Jak podał organ, Skarżący wypełniając ustawowy obowiązek, zgłosił rejestrację odbiornika RTV, a po zgłoszeniu rejestracji wydane mu zostały książeczki radiofoniczne o numerach: [...], [...], [...], [...].
Organ wyjaśnił, iż wyrejestrowanie odbiorników w 2009 roku regulował § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007r., Nr 187 poz. 1342 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 25 września 2007r.), a obecnie wyrejestrowanie regulują § 11 – 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Zdaniem organu, w przypadku, gdy abonent w 2009 roku zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, pracownik placówki pocztowej obowiązany był wyrejestrować odbiorniki jeśli abonent zgłosił rezygnację z ich używania. Według organu, skoro Skarżący wywodzi, iż dokonał czynności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, to powinien fakt ten udokumentować.
Odnosząc się do uwag dotyczących okresu przechowywania dokumentów, organ zwrócił uwagę na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 marca 2017r. sygn. akt I SA/Gl 1372/16 w uzasadnieniu którego podniesiono, że regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, nakazuje przechowywać taki dokument, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym.
Organ podniósł, iż Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez Skarżącego w placówce pocztowej formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiornika RTV wcześniej niż w dniu [...]. Zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, rozporządzenie z dnia 25 września 2007r. nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wyjaśniono następnie, iż Poczta Polska S.A. nie posiada w swoich zasobach archiwalnych wersji zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych, natomiast przechowuje w swoim systemie informatycznym dane pozwalające na wydrukowanie duplikatów tych zawiadomień. Podkreślono, że przesłany duplikat zawiadomienia stanowi dokument wygenerowany i wydrukowany z systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A.
Organ wyraził pogląd, iż nie jest zobowiązany do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomienia, a z przepisów nie wynika, aby zawiadomienia należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Podniesiono, iż obowiązek opłat abonamentowych wynika z u.o.a., a nie z wydanych na jej podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. W konsekwencji nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych od obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę do tut. Sądu.
W skardze podniesiono, iż zgodnie z art. 35 § 3 KPA załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania. Wskazano również na treść art. 36 § 1 KPA. Oprócz zacytowania powyższych norm Skarżący nie sformułował jednak zarzutów naruszenia tych przepisów.
Skarżący podniósł ponadto, iż w miesiącu styczniu 2009r. wyrejestrował odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, jednak dowodu wyrejestrowania nie odnalazł. Skarżący podkreślił, iż z żadnych przepisów prawa nie wynika, aby był obowiązany do posiadania i bezterminowego przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika. Zdaniem Skarżącego Poczta Polska S.A nie miała prawa wysłać zlecenia do urzędu skarbowego, który nie miał prawa zablokować konta. W rezultacie w związku z brakiem podstaw prawnych do wszczęcia egzekucji komorniczej, Skarżący zawnioskował o natychmiastowy zwrot kwoty [...]zł oraz wniósł o zaprzestanie takich praktyk w przyszłości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wierzyciel wyjaśnił ponadto, iż rejestracja odbiornika telewizyjnego została dokonana na dane: P.I., ul. [...], [...] B., a dowodem świadczącym o wnoszeniu opłat i zarejestrowaniu odbiornika telewizyjnego są wystąpienia Skarżącego:
- - w dniu 11 maja 1995r. o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat; na podstawie w/w zgłoszenia Skarżącemu została wydana w Urzędzie Pocztowym B. nowa książeczka radiofoniczna nr [...], zastępująca poprzednią książeczkę nr [...],
- - w dniu 11 stycznia 2000r. o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat; na podstawie w/w zgłoszenia Skarżącemu została wydana w Urzędzie Pocztowym B. nowa książeczka radiofoniczna nr [...] zastępująca poprzednią książeczkę nr [...],
- - w dniu 24 maja 2004r. o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat; na podstawie w/w zgłoszenia Skarżącemu została wydana w Urzędzie Pocztowym B. nowa książeczka radiofoniczna nr [...], zastępująca poprzednią książeczkę nr [...].
Wyjaśniono ponadto, iż w aktach sprawy znajduje się poświadczona kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu Skarżącemu będącemu użytkownikiem zarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, które to zawiadomienie stanowi dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Zaznaczono, iż dla skuteczności czynności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki, wskazując na treść wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 2262/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te – zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r., poz. 2070), podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.
Zgodnie z treścią art. 34 § 1a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).
Art. 34 § 4 u.p.e.a. stanowi, iż organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie art. 34 § 5 u.p.e.a.).
Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Prawo do ich wniesienia istnieje wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego stosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.
W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. W ocenie Sądu podnoszony przez Skarżącego zarzut okazał się niezasadny.
Podnieść należy, iż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., poz. 306 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 roku, a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 roku w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).
W dniu 1 marca 1993 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art.
48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy miedzy innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.
Z dniem 16 czerwca 2005 roku weszła w życie u.o.a. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.
W konsekwencji zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wyegzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym
Skarżący nie kwestionuje faktu wykonania ustawowego obowiązku zgłoszenia rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem: ul. [...], [...] B. W aktach sprawy znajdują się kserokopie odcinków "U" – wymiany książeczek, które dokumentują wymianę książeczek radiofinicznych w wyniku wystąpienia Skarżącego:
- - w dniu 11 maja 1995r. o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat; na podstawie w/w zgłoszenia Skarżącemu została wydana w Urzędzie Pocztowym B. nowa książeczka radiofoniczna nr [...], zastępująca poprzednią książeczkę nr [...],
- - w dniu 11 stycznia 2000r. o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat; na podstawie w/w zgłoszenia Skarżącemu została wydana w Urzędzie Pocztowym B. nowa książeczka radiofoniczna nr [...] zastępująca poprzednią książeczkę nr [...],
- - w dniu 24 maja 2004r. o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat; na podstawie w/w zgłoszenia Skarżącemu została wydana w Urzędzie Pocztowym B. nowa książeczka radiofoniczna nr [...], zastępująca poprzednią książeczkę nr [...].
Skarżący na wszystkich etapach postępowania podkreślał, iż wyrejestrował odbiornik RTV w styczniu 2009r. Na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawia jednak żadnego dowodu, który choć pośrednio mógłby wskazywać, iż takie wyrejestrowanie miało miejsce.
Dokumentem takim nie dysponuje również organ.
Odnośnie zarzutu braku obowiązku posiadania dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV przez nieokreślony czasookres, wskazać należy na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015r. sygn. akt I SA/Gl 481/15, w którym stwierdzono "regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać taki dokument w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika i w interesie zobowiązanego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie okoliczności wyrejestrowania". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela zacytowaną powyżej tezę.
W przekonaniu Sądu zebrane dane potwierdzają, że sporny obowiązek powstał i nie przestał istnieć.
Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Jak podkreślono powyżej, fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami.
Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 roku, K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (Część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 236/13.
To Skarżący jako abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczenia opłat powinien wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadamiania urzędu pocztowego. m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 roku rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. (Dz. U. z 2007r., Nr 187 poz. 1342 ze zm.) oraz § 11 – 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676).
Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (poprzez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m. in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny.
Według treści § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).
Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.
Co istotne u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści lub formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Dane rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r., w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16 W swoich wywodach NSA stwierdził, iż u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art.
2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Tożsame wnioski wypływają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15.
Jak wynika z powyższych wywodów, obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV.
W przekonaniu Sądu organ prawidłowo uznał, iż nie należy przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a więc utrata mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 roku wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacji nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia.
Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu Skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...] podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, stanowi dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Jednocześnie dla skuteczności czynności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 2262/15).
Sąd zauważa, iż nie dołączono do powyższej kserokopii wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu Skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego dowodu wysłania (choćby kopi koperty). Z uwagi na podniesione powyżej argumenty, ta okoliczność nie ma znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie obowiązek Skarżącego do uiszczenia opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że Skarżący dokonał rejestracji odbiornika RTV.
Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał wniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.
W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), a zatem skargę w oparciu o art. 151 tej ustawy należało oddalić.