Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1215/20

Uzasadnienie

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dalej: O.p.) po rozpatrzeniu zażalenia Z. K (dalej: wnioskodawca, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie tego samego organu z dnia [...]r. nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku z dnia 24 stycznia 2020 r., uzupełnionego pismem z dnia 25 marca 2020 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu świadczenia emerytalnego z Holandii.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 31 stycznia 2020 r. do organu interpretacyjnego wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu świadczenia emerytalnego z Holandii.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w grudniu 2019 r. otrzymał po raz pierwszy z konta SVB Breda z Holandii Sociale Verzekeringsbank z tytułu emerytury z ubezpieczenia obowiązkowego (AOW) należną mu kwotę. Przelewy z 9 i19 grudnia 2019 r. na łączną kwotę [...] euro dotyczyły okresu od 29 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Z transakcji z dnia 9grudnia 2019 r. z kwoty [...] euro A zabrał mu [...] euro i przelał na rachunek nr [...] nie podając właściciela rachunku oraz zablokował kwotę [...] euro (w oddziale w L. zaprzeczano zastosowaniu blokady). Z transferu z 19grudnia 2019 r. z kwoty [...] euro pobrana została kwota [...] euro. Z łącznej grudniowej transakcji z kwoty [...] euro została pobrana suma [...] euro, co stanowi ponad 30%. Przysługująca mu część emerytury jest już opodatkowana w Królestwie Niderlandów, a na rachunek w A jest transferowana w kwocie netto. A w dniach wpływu transferu samodzielnie nie pytając o informacje dotyczące przesyłanych kwot, bez jego akceptacji wykonał operacje na jego rachunku.

A odmawia wnioskodawcy udzielenia wyjaśnień, nie udostępnia wyliczeń, wskazania właściciela konta przesłania pobranych sum, zaprzecza zastosowanej blokadzie. Na zapytanie (reklamację) z dnia 13 grudnia 2019 r. wnioskodawca otrzymał odpowiedź, że pobrano mu zaliczkę zgodnie z prawem podatkowym. Informował A, że kwoty transferu są kwotami netto, po potraceniu podatku. Fakt ten potwierdza dokument SVB Breda JAAROPGRAVE 2019 z dnia 2 stycznia 2020 r. za okres 1 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. z dochodem brutto [...] euro i pobranym podatkiem 68 euro. Kwota transferów w grudniu 2019 r. była kwotą netto. A nie uwzględnił przepisów o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu, oraz zapisów umowy zwartej pomiędzy Polską a Holandią z 13 lutego 2002 r.

Organ interpretacyjny pismem z dnia 13 marca 2020 r. na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Organ interpretacyjny wezwał wnioskodawcę do:

1. 1. wskazania w części E., poz. 69 wniosku ORD-IN(8) przepisów prawa podatkowego (z uwzględnieniem artykułów, ustępów, punktów) będących przedmiotem interpretacji indywidualnej, odpowiednio do zaznaczonego rodzaju sprawy w części A.1. tj. podatku dochodowego od osób fizycznych; wyjaśniono w wezwaniu, że wnioskodawca powinien podać konkretne artykuły, ustępy, punkty, bez przytaczania ich treści, do przedstawionego we wniosku stanowiska odnośnie stanu faktycznego, tj.: ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.), Konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2003 r. poz. 2120, dalej: Konwencja);
2. 2. doprecyzowania przedstawionego opisu stanu faktycznego, zawierającego wskazanie wszelkich faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania oceny tego stanu przez organ interpretacyjny i wydania interpretacji (część G. poz. 74 wniosku ORD-IN(8)); wnioskodawca powinien w szczególności wskazać:
3. a) za który rok podatkowy (lata) oczekuje wydania interpretacji indywidualnej?
4. b) czy w okresie obejmującym przedmiotowy wniosek posiadał nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. ?
5. c) czy posiadał w powyższym okresie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? czy w okresie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek posiadał w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), lub przebywał na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym?
6. d) czy przedmiotowe świadczenie wypłacane jest według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Holandii?
7. e) czy emerytura z Holandii jest wypłacana lub pochodzi z funduszy utworzonych przez Holandię, jej jednostkę terytorialną lub organy lokalne, z tytułu świadczenia przez wnioskodawcę usług na rzecz tego państwa (Holandii), jego jednostki terytorialnej lub organu lokalnego?
8. f) czy ma obywatelstwo polskie?
9. g) czy w okresie obejmującym przedmiotowy wniosek uzyskiwał (oprócz świadczenia holenderskiego) dochody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z jakiego tytułu)?
10. 3) przeformułowania pytania przyporządkowanego do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, tak by można było dokonać oceny stanowiska strony w odniesieniu do stanu faktycznego na gruncie przepisów prawa podatkowego, w odniesieniu do obowiązków podatkowych wnioskodawcy (część G., poz. 75 wniosku ORD-IN(8)).
11. 4) przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego po jego uzupełnieniu, w odniesieniu do przeformułowanego w uzupełnieniu wniosku pytania, z uwzględnieniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa (część H. wniosku ORD-IN(8)).

Wnioskodawca nie usunął wszystkich braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej określonych w wezwaniu z dnia 13 marca 2020 r.

Organ interpretacyjny postanowieniem z dnia [...] r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu świadczenia emerytalnego z Holandii. W ocenie organu interpretacyjnego wnioskodawca nie zastosował się do podanych w wezwaniu zaleceń dotyczących przeformułowania pytania w taki sposób, aby z jego treści jednoznacznie wynikało, który przepis prawa podatkowego (z uwzględnieniem artykułów, ustępów, punktów) ma na myśli odnosząc się odpowiednio do poruszonego we wniosku zagadnienia podatkowego, a także by nie dotyczyło konkretnego rozliczenia lub potwierdzenia wyliczenia poszczególnych kwot przychodu, dochodu, podstawy opodatkowania, zwolnienia dochodu lub kwoty podatku. Ponadto wnioskodawca nie wskazał własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego z uwzględnieniem przepisów mających zastosowanie.

Na powyższe postanowienie organu interpretacyjnego wnioskodawca złożył zażalenie.

Wnioskodawca wskazał, że złożony wniosek o wydanie interpretacji dotyczył określonego zdarzenia, a mianowicie:

1. - pobrania po raz drugi podatku dochodowego,
2. - pobrania podatku dochodowego od kwoty już opodatkowanej,
3. - pobrania podatku dochodowego z oznakami przestępstwa kryminalnego,
4. - nieuwzględnienia zapisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, samowolnego pobrania kwot z konta bez zgody właściciela rachunku.

Rozpoznając zażalenie organ interpretacyjny na wstępie omówił przepisy art. 14b i art. 14c O.p. i wskazał, że zakres żądania wnioskodawcy wyznacza w szczególności:

1. - stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego,
2. - stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę, oraz
3. - zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy.

Wnioskodawca jest więc obowiązany przedstawić kompleksowo (wyczerpująco) zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, na jego podstawie sformułować niebudzące wątpliwości pytanie oraz przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego w zakresie zadanego pytania. Oznacza to, że te elementy wniosku muszą być spójne.

Organ interpretacyjny podkreślił, że wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa w oparciu o art. 14g § 1 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia.

Następnie organ interpretacyjny wskazał, że z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony w dniu 31 stycznia 2020 r. nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i zawierał wątpliwości, które nie pozwoliły na jego rozpatrzenie. W tej sytuacji, organ interpretacyjny zasadnie, działając na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i złożenia dodatkowych wyjaśnień i szczegółowo wskazał o jakie elementy należy uzupełnić wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

W ocenie organu interpretacyjnego w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku złożonym w dniu 31 marca 2020 r. wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w części dotyczącej doprecyzowania opisanego stanu faktycznego poprzez udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania:

1. a) czy w okresie obejmującym przedmiotowy wniosek posiadał nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f.?
2. b) czy posiadał w powyższym okresie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? czy w okresie, którego dotyczy wniosek posiadał w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), lub przebywał na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym?
3. c) czy przedmiotowe świadczenie wypłacane jest według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Holandii?
4. d) czy emerytura z Holandii uzyskiwana przez wnioskodawcę, jest wypłacana lub pochodzi z funduszy utworzonych przez Holandię, jej jednostkę terytorialną lub organy lokalne, z tytułu świadczenia przez niego usług na rzecz tego państwa (Holandii), jego jednostki terytorialnej lub organu lokalnego?
5. e) czy ma obywatelstwo polskie?
6. f) czy w okresie obejmującym przedmiotowy wniosek uzyskiwał (oprócz świadczenia holenderskiego) dochody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z jakiego tytułu)?

Organ interpretacyjny wydając postanowienie z dnia [...] r. słusznie więc uznał, że wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku całkowicie pominął kwestię odpowiedzi na powyższe pytania i jako doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca udzielił następującej odpowiedzi:

1. 1) złożony wniosek dotyczy zaistniałego stan faktycznego zaistniałego w grudniu 2019 r.;
2. 2) pobrania kwot podatku od przesłanych przez SVB Breda z Niderlandów (Holandii) przysługującej części emerytury z ubezpieczenia społecznego; przesłana należność była już opodatkowana w Holandii i jest to kwota netto;
3. 3) przesłane kwoty netto zostały opodatkowane ponownie w Polsce;
4. 4) dokonano samodzielnych operacji na jego rachunku;
5. 5) nie składał druku PIT 2-A;
6. 6) nie uwzględniono zapisów Konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, a szczególnie art. 18 ust. 2 Konwencji punkty: a, b, c;
7. 7) wniosek ORD-IN zawiera określony czas zaistnienia stanu faktycznego;
8. 8) podany nr identyfikacji podatkowej wystarczająco określa zobowiązania podatkowe, jego narodowość.

Organ interpretacyjny rozpoznając zażalenie wskazał, że podanie przez wnioskodawcę nr PESEL nie stanowi odpowiedzi w zakresie posiadania nieograniczonego obowiązku podatkowego oraz miejsca jego zamieszkania w okresie wynikającym z opisu stanu faktycznego. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego w celu pozyskania informacji niewskazanych przez wnioskodawcę. Następnie organ interpretacyjny omówił przepisy art. 3 ust. 1, ust. 1a i 2a oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.

Organ interpretacyjny stwierdził, że wnioskodawca nie dokonał uzupełnienia wniosku w zakresie umożliwiającym wydanie interpretacji indywidualnej, tj. nie przedstawił informacji zmierzających do ustalenia istotnych faktów, umożliwiających organowi prawidłową ocenę prawnopodatkową w kwestii opodatkowania dochodu z tytułu świadczenia emerytalnego z Holandii. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, o jakie informacje wnioskodawca miał uzupełnić opisany stan faktyczny, jednakże tego nie uczynił. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.

Organ wydający interpretację indywidualną nie bada więc w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenia, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do wskazanych przez wnioskodawcę regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

W skardze na postanowienie organu interpretacyjnego z dnia [...] r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji (w sprawie wydano postanowienie - przypis Sądu) z rażącym naruszeniem prawa, mimo że organ powinien postąpić w następujący sposób:
2. a) uwzględnić zapisy umów zawartych w celu unikania podwójnego opodatkowania, a szczególnie Konwencji zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w dniu 13 lutego 2002 r. (Dz.U. z 2003 r., nr 216, poz. 2120),
3. b) rozpatrzyć wniosek zgodnie z pytaniem dotyczącym pobrania zaliczki podatku od kwot już opodatkowanych (netto),
4. c) uznać wniosek skarżącego za zasadny,
5. d) podjąć działania legislacyjne zapobiegające fałszowaniu danych do zeznań podatkowych oraz z oznakami kryminalnego przestępstwa;
6. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału, polegającą na tym, że:
7. a) nie uwzględniono zapisów prawnych o unikaniu podwójnego opodatkowania,
8. b) nie uwzględniono zapisów umów międzynarodowych,
9. c) postępowanie takie legalizuje fałszowanie danych dla obliczania należności podatkowych.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji (powinno być postanowienia - przypis Sądu) w całości oraz o uznanie przez organ interpretacyjny wniosku za prawidłowy.

Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie organu interpretacyjnego zostało wydane na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a nie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Właściwymi przepisami postępowania są więc przepisy Ordynacji podatkowej. Błędnie zatem skarżący sformułował zarzuty w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organ interpretacyjny wydał w sprawie postanowienie a nie decyzję.

Przedmiotem kontroli Sądu jest zatem postanowienie organu interpretacyjnego utrzymujące w mocy własne postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Tym samym, kontrola Sądu sprowadza się do oceny, czy zasadne było wezwanie skarżącego o uzupełnienie wniosku i czy udzielił on odpowiedzi na to wezwanie organu. Podstawę prawną tego wezwania stanowił art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Art. 14c § 1 O.p. wskazuje natomiast, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny Nie ulega zatem wątpliwości, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10 - wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O ile w ramach postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego jest zawężone do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki wnioskodawca przedłoży we wniosku.

Do najistotniejszych elementów wniosku o dokonanie indywidualnej interpretacji należy wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz zaprezentowanie przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 438/12).

Organ interpretacyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a w konsekwencji czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., stosownie do art. 14g § 1 O.p., pozostawia się go bez rozpatrzenia. Wydanie bowiem przez organ podatkowy indywidualnej interpretacji i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na podstawie niedostatecznie wyczerpująco przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego stanowi naruszenie art. 14c O.p., w tym art. 14c § 2 O.p.

Należy mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i 2 O.p., pozwalający na dokonanie stosownych (i koniecznych) uzupełnień i dookreśleń kwestii faktycznych. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że skarżący został wezwany pismem z 13 marca 2020 r. o uzupełnienie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Organ szczegółowo określił elementy o jakie należy uzupełnić złożony wniosek. Wezwanie organu zawiera wręcz "instrukcję" w jaki sposób skarżący powinien uzupełnić wniosek o wydanie interpretacji. Skarżący został także pouczony o konsekwencjach nieuzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a mianowicie, że wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

Skarżący w piśmie złożonym w dniu 31 marca 2020 r. nie uzupełnił wniosku o żądane przez organ informacje. Skarżący nie doprecyzował opisanego stanu faktycznego, nie odpowiedział na wszystkie zadane mu pytania, nie przedstawił także własnego stanowiska w sprawie, nie wskazał przepisów prawa, o których interpretacje wnosi. Analizując wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej jak również treść pisma, które stanowi jego uzupełnienie należy przyznać rację organowi interpretacyjnemu, że w tak podanym opisie stanu faktycznego nie byłby w stanie wydać interpretacji podatkowej. Interpretacja podatkowa nie stanowi swoistej porady prawnej, w której organ dokonuje samodzielnej kwalifikacji prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, lecz dokonuje oceny zaprezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska prawnego.

W tym miejscu należy podkreślić, że organ interpretacyjny nie prowadzi żadnego postepowania dowodowego, podstawą wydania interpretacji jest bowiem tylko stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez wnioskodawcę. Niezasadne są więc zarzuty skargi, dotyczące niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

W rozpoznawanej sprawie brak jest także podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.