Uzasadnienie
Gmina W. reprezentowana przez Burmistrza Miasta W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Burmistrza Miasta W. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. Sąd postanowił wezwać pełnomocnika skarżącej Gminy do uzupełnienia skargi poprzez doręczenie uchwały Rady Gminy upoważniającej Burmistrza do złożenia skargi, w terminie 14 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie pełnomocnik strony skarżącej nadesłał do Sądu pismo z dnia [...]r. informując, że z uwagi na brak obowiązku wynikającego z przepisów prawa nie została podjęta przez Radę Gminy W. uchwała upoważniająca Burmistrza Gminy W. do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie. Powołując się na treść art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., art. 11a oraz art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że do kompetencji burmistrza należy kierowanie bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentowanie jej na zewnątrz. Prawo reprezentacji dotyczy zaś zarówno sfery publicznoprawnej, jak i cywilnoprawnej i obejmuje postępowanie przed wszelkimi sądami (w tym również postępowanie sądowoadministracyjne). Pełnomocnik skarżącej Gminy podkreślił, że obowiązek podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie złożenia skargi przez burmistrza w imieniu gminy, w przedmiotowej sprawie nie wynika ani z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, ani z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak również ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminny, przewidziały dla burmistrzów podwójną rolę. Z jednej strony działają oni jako organy administracji wydające rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 39 ust. 1), a z drugiej są reprezentantami gminy na zewnątrz (art. 31). Niewątpliwie występując w pierwszej z wymienionych ról, tj. jako organy administracji wydające decyzje w indywidualnych sprawach, burmistrzowie nie mogą skutecznie występować jako strona skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W postępowaniu tym skargę może natomiast wnieść gmina, jeżeli dana sprawa dotyczy jej interesu prawnego. W takiej sytuacji gminę może reprezentować burmistrz, pod warunkiem jednak, że rada gminy podejmie uchwałę upoważniającą burmistrza do złożenia skargi.
Konieczność podjęcia tego rodzaju uchwały przez organ stanowiący gminy wynika z faktu, że burmistrz jako organ wydający decyzję w pierwszej instancji, wnosząc następnie w imieniu gminy skargę do sądu administracyjnego, działałby de facto jako organ administracji publicznej, a nie jako reprezentant podmiotu, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczyła sprawa.
Z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organem stanowiącym i kontrolnym w gminie jest rada gminy, a do jej właściwości należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Natomiast burmistrz jako organ wykonawczy gminy wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa (art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Z mocy zaś art. 31 ww. ustawy do kompetencji burmistrza należy również kierowanie bieżącymi sprawami gminy i reprezentowanie jej na zewnątrz. Analiza przytoczonych przepisów wskazuje, że to właśnie rada gminy jako organ stanowiący "podejmuje decyzję" o zaskarżeniu danego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. Obowiązkiem burmistrza jest natomiast zrealizowanie woli rady gminy wyrażonej w formie uchwały i wniesienie skargi w oparciu o tak otrzymane upoważnienie. Podstawę prawną podjęcia takiej uchwały stanowiłby zaś art. 18 ustawy o samorządzie gminnym zastrzegający do właściwości rady wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy.
Przyjęcie odmiennego zapatrywania w tym zakresie i stwierdzenie, że w sytuacji, gdy burmistrz orzekał w sprawie jako organ pierwszej instancji, a następnie jako reprezentant gminy zamierza złożyć skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, nie jest konieczne uprzednie uzyskanie w tym zakresie upoważnienia rady gminy, stwarzałoby niebezpieczeństwo zaistnienia swoistej kolizji interesów między organem stanowiącym, a wykonawczym gminy. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, gdy burmistrz (działający wcześniej jako organ pierwszej instancji), wbrew woli rady gminy, podjąłby decyzję o zaskarżeniu w imieniu gminy decyzji organu odwoławczego.
W rozpatrywanej sprawie uchyloną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzję wydał Burmistrz Miasta W., wyłącznie uprawniony do tego rodzaju działań na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym będący organem podatkowym w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Dlatego też dla skutecznego złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego niezbędne było podjęcie przez Radę Gminy uchwały w sprawie wniesienia skargi, która upoważniałaby Burmistrza do dokonania tej czynności. Brak takiej uchwały skutkuje uznaniem skargi za niedopuszczalną.
W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.