Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oświadczył, że po zlikwidowaniu działalności gospodarczej nie uzyskuje żadnych dochodów i pozostaje na utrzymaniu matki, otrzymującej emeryturę w kwocie 840,66 zł. Zwrócił też uwagę na zaległości alimentacyjne oraz prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne. Do wniosku załączono w szczególności kopie: zawiadomienia o stanie wspomnianych zaległości z dnia 16 września 2015 r. (odnotowano w nim m.in. zaległości wobec wierzycielki tytułem alimentów bieżących w kwocie 420 zł oraz alimentów zaległych w kwocie 8.289,60 zł), wydruku dotyczącego stanu sprawy egzekucyjnej na ten dzień (według niego łączną kwota do zapłaty wynosi 47.985,09 zł), wydruku potwierdzającego likwidację działalności gospodarczej, zaświadczenia, że skarżący od dnia 6 listopada 2015 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, oraz wyciągu z rachunku bankowego jego matki.
Postanowieniami z dnia 18 listopada 2015 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych w 5 sprawach przed Sądem, m.in. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1720/15.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie rozpoznającego wniosek powyższa przesłanka zachodzi w przypadku skarżącego, przy czym można to stwierdzić na podstawie przedłożonych przez niego materiałów, bez potrzeby wzywania o dodatkowe dokumenty. W ich świetle jest on bowiem osobą bezrobotną, która nie osiąga żadnych dochodów i nie może spłacić swoich zobowiązań, w tym przede wszystkim alimentacyjnych. Te ostatnie zobowiązania nie są regulowane od dawna, a ich egzekucja nie przyniosła rezultatów. W takim stanie rzeczy przyjąć wypada, że każdy dodatkowy wydatek może wiązać się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. Konkluzja ta jest zresztą zgodna z ustaleniami poczynionymi niedawno w innych sprawach skarżącego, m.in. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1720/15.
Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.