Uzasadnienie
W treść skargi z dnia 8 października 2014 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, G.P. wplotła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach stwierdziła, że wykonanie decyzji spowodowałoby "trudne do odwrócenia skutki w postaci problemów finansowych, w tym zagrożenie koniecznością zaciągnięcia zobowiązań w celu uczynienia zadość decyzji". Wniosek został następnie uzupełniony w ramach pisma procesowego z dnia 24 listopada 2014 r., w którym skarżąca oświadczyła, że wnosi o zastosowanie ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).
W tym konkretnym przypadku skarżąca nie naprowadziła na okoliczności faktyczne, które mogłyby potwierdzić akcentowaną przez nią możliwość pojawienia się problemów finansowych na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty jakąkolwiek dokumentacją źródłową, za pomocą której Sąd mógłby ocenić, czy spełnione są tutaj przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. Końcowo należy stwierdzić, że z natury obowiązku nałożonego na mocy decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że zaległość podatkowa była niezasadna, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być skarżącej zwrócone.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.