Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...], nr [...], którym organ ten, działając jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny, uznał za bezzasadne zarzuty, jakie skarżąca (zobowiązana) A S. S. Sp. j. w likwidacji w R. sformułowała w piśmie z dnia 11 kwietnia 2019 r. w sprawie egzekucji prowadzonej przeciwko niej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], nr [...] obejmującego jej zaległości w podatku od nieruchomości za poszczególne miesiące od stycznia do października 2018 r.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 25 września 2019 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, który by wykazywał umocowanie do wniesienia skargi i określał sposób reprezentacji skarżącej, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to skierowano do skarżącej na adres podany w skardze.
W dniu 1 października 2019 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru.
W dniu 9 października 2019 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne.
W dniu 16 października 2019 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została podjęta w terminie.
Skarżąca jak dotąd nie wykonała powyższego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli więc czynnością tą jest złożenie pisma, to powinność ta aktualizuje się z chwilą jego wniesienia. Wszak nie ulega wątpliwości, że spełnienie omawianego wymogu w takim przypadku jest niezbędne do zweryfikowania, czy osoba, która pismo podpisała, była do tego upoważniona. W rezultacie niewykazanie takiego umocowania wspomnianą weryfikację czyni niemożliwą i stanowi przeszkodę do nadania pismu biegu.
Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Zdarzeniem inicjującym bieg wyżej wskazanego terminu siedmiodniowego jest doręczenie wezwania adresatowi. W niniejszej sprawie należało je uznać za dokonane w dniu 15 października 2019 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia organowi uprawnionemu do ich reprezentowania przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia.
Jeżeli pismo nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
W rozpatrywanym przypadku o wykonaniu czynności z art. 73 §§ 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz kopercie, w której ją wysłano. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 1 października 2019 r., powtórnie – w dniu 9 października 2019 r., a w dniu 16 października 2019 r. została zwrócona jako niepodjęta w terminie. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 15 października 2019 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. W rezultacie ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi był wtorek 22 października 2019 r., a ponieważ termin ten upłynął bezskutecznie, skargę należało odrzucić.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.
Dla porządku jedynie podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.