Uzasadnienie
Pismem z 10 stycznia 2024 r. A.K. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach opisaną w sentencji niniejszego orzeczenia. W skardze sformułowany został wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika.
Wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. akt I SPP/Gl 46/24. Referendarz sądowy zarządził w dniu 6 maja 2024 r. pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Następnie, Sąd pismem z 4 lipca 2024 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2024 r., wezwał stronę skarżącą – drogą elektroniczną - do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Brak ten miał zostać uzupełniony w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowa korespondencja została uznana za doręczoną w trybie art. 74a § 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 18 lipca 2024 r.
Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Ponadto stosownie do treści art. 74a § 3 p.p.s.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu (pkt 1); pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (pkt 2). Zawiadomienie, o którym mowa w § 3, może być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny sądu, a odbioru tego zawiadomienia nie potwierdza się (art. 74a § 4 p.p.s.a.).
Datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2 (art. 74a § 5 p.p.s.a.). W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 74a § 6 p.p.s.a.). Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (art. 74a § 7 p.p.s.a.). W przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 74a § 8 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie z urzędowego poświadczenia doręczenia korespondencji wynika, że skarżąca jako adresatka dwukrotnie była zawiadamiana o możliwości odbioru korespondencji, tj. 4 i 12 lipca 2024 r. Biorąc pod uwagę treść art. 74a § 8 p.p.s.a. należało przyjąć, że termin uznania korespondencji za doręczoną przypadał na 18 lipca 2024 r. Stąd też termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upływał z dniem 25 lipca 2024 r. Wobec nieuiszczenia powyższej opłaty skargę należało odrzucić.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.