Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez K.G. (dalej: "skarżący") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (następnie: "organ nadzoru") utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
W dniu [...] Prezydent Miasta C. (dalej: "wierzyciel") wystawił przeciwko skarżącemu tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący opłatę dodatkową za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania w dniu 31 października 2012 r. oraz w dniu 27 lutego 2013 r. Następnie tytuł ten skierował do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: "organ egzekucyjny") celem wszczęcia postępowania zmierzającego do wyegzekwowania określonego w nim obowiązku. W dniu 20 czerwca 2016 r. organ egzekucyjny doręczył skarżącemu odpis tego tytułu wraz z zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. o zajęciu wierzytelności (nadpłaty podatku). Z kolei w dniu 20 kwietnia 2017 r. skarżący otrzymał zawiadomienie z dnia 10 kwietnia 2017 r. o powtórnym zastosowaniu takiego środka egzekucyjnego.
W piśmie z dnia 20 kwietnia 2017 r., oznaczonym jako "oświadczenie", skarżący zwrócił się o zaprzestanie dochodzenia opisanej wierzytelności. Stwierdził, że domaganie się od niego jej uiszczenia jest niesłuszne, ponieważ miejsce parkingowe zostało oznaczone jedynie znakiem pionowym D-18, a zatem w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, w tym art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: u.d.p. Wytknął przy tym wierzycielowi niedopuszczalną praktykę stosowania jedynie wybranych regulacji prawnych. Wyraził też dezaprobatę dla przyjętego trybu procedowania, wskazując, że o toczącym się postępowaniu nie został zawiadomiony, co skutkowało tym, iż nie brał w nim udziału a o kwalifikacji w przedmiocie nałożenia na niego przedmiotowego obowiązku dowiedział się już po jej podjęciu.
Wierzyciel, będąc zobowiązany przez organ egzekucyjny do zajęcia stanowiska w sprawie powyższego żądania, w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 r. oznajmił, że w kontekście przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego jest ono niezasadne, gdyż egzekwowany obowiązek jest nadal wymagalny i nie został umorzony. Wskazał też, że we wniosku tym nie powołano jakichkolwiek okoliczności, które miałyby świadczyć o zasadności umorzenia samej należności, natomiast ewentualne zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji może nastąpić jedynie w przepisanym terminie.
W piśmie z dnia 24 maja 2017 r., nazwanym "skargą na zajęcie egzekucyjne", skarżący podtrzymał argumentację zawartą w piśmie z dnia 20 kwietnia 2017 r.
Po rozpatrzeniu żądania skarżącego sformułowanego w powyższych pismach organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), następnie oznaczanej jako: k.p.a., oraz art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 59 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: u.p.e.a., wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, że w rozpatrywanym przypadku nie zaistniały przesłanki warunkujące podjęcie takiego rozstrzygnięcia, a przekonuje o tym analiza akt sprawy, w tym uwzględnienie wyżej opisanego (zob. punkt 3) stanowiska wierzyciela.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił wydającemu je organowi podjęcie błędnej kwalifikacji i niewyjaśnienie jej motywów. Podtrzymał przy tym swój pogląd, jakoby miejsce parkingowe nie było prawidłowo oznakowane i stąd za nielegalne uznał żądanie uiszczenia opłaty za jego zajęcie. Raz jeszcze podkreślił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pobranie opłat może nastąpić tylko wtedy, gdy miejsce parkingowe jest wyróżnione właściwymi znakami poziomymi i pionowymi, co w analizowanym przypadku nie miało miejsca.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ nadzoru, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 2, § 4 pkt 1 i art. 59 § 5 u.p.e.a., utrzymał w mocy wspomniane postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu zaznaczył, że przed rozpatrzeniem zażalenia zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem ustalenia prawidłowości oznaczenia miejsc parkingowych i w odpowiedzi z dnia 7 sierpnia 2017 r. uzyskał stanowisko, w myśl którego wskazywane przez skarżącego wymogi znajdują zastosowanie od dnia 14 lutego 2014 r., a zatem nie odnoszą się do analizowanego przypadku.
Jednocześnie stwierdził, że pogląd ten wymaga akceptacji, albowiem istotnie dopiero we wskazanym dniu, na mocy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. (Dz. U. Poz. 1326) zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie szczególnych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181 ze zm.), wszedł w życie przepis nakazujący wyróżnianie odpowiednimi znakami pionowymi oraz poziomymi miejsca postojowego położonego w strefie oznaczonej znakiem D-44.
W związku z powyższym organ nadzoru stwierdził, że argumentacja powołana na poparcie wniosku nie może zostać uwzględniona, a wobec braku istnienia jakichkolwiek innych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego zdecydował się na podjęcie kwestionowanego rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zażądał uchylenia decyzji wzywającej go do uiszczenia opłaty, zwrotu potrąconego niesłusznie zadłużenia i obciążenia wierzyciela kosztami sądowymi. Zaakcentował, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nadzoru w żaden sposób nie wykazał, by oznakowanie spornych miejsc parkingowych było prawidłowe a jedynie powtórzył za wierzycielem, że w analizowanym przypadku nie mają zastosowania regulacje obowiązujące od dnia 14 lutego 2014 r. Tym samym nie sprecyzował, który przepis prawa został przez skarżącego naruszony i nie wyjaśnił, dlaczego domaganie się od niego zapłaty opłaty jest zasadne.
Dalej skarżący zaznaczył, że sporne miejsca parkingowe nadal są oznaczone jedynie znakiem D-18 (zamiast znakiem D-44), którego na dodatek nie uzupełnia tablica informująca o tym, że parkowanie jest odpłatne. Mając to na względzie, podkreślił, że zaaprobowanie prezentowanej przez organy wybiórczej interpretacji przepisów prawa będzie dla obywateli mylące, albowiem umożliwi wyróżnianie w taki sam sposób (znakiem D-18) zarówno miejsc płatnych, jak i tych, od których opłata taka nie jest pobierana.
W odpowiedzi organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie uzupełniającym z dnia 4 grudnia 2017 r. (zatytułowanym jako skarga) skarżący podkreślił, że jego zamiarem nie jest dowiedzenie, iż w spornym okresie istniała konieczność wyróżnienia miejsc parkingowych zgodnie z regulacją wprowadzoną w dniu 14 lutego 2014 r., lecz zwrócenie uwagi na powinność ich oznaczenia w sposób czytelny i odpowiadający wymogom wówczas obowiązującym. Przypomniał przy tym, że w jego ocenie, w niniejszej sprawie, organy nie wskazały, jakie w tym czasie normy pozwalały na pobranie opłaty od miejsca nieprawidłowo oznaczonego, a on sam w wyniku przeprowadzonej analizy prawodawstwa i orzecznictwa (w tym uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GSP 2/17) ich nie znajduje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – podlegało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Kwestię sporną stanowi ustalenie, czy skarżący w dniach 31 października 2012 r. oraz 27 lutego 2013 r. miał obowiązek uiszczać opłatę parkingową na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1 u.d.p. czy też nie, a tym samym czy zachodzi przesłanka do ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie jednej z reguł wynikających z art. 59 § 1 w związku z § 4 u.p.e.a.
Skarżący konsekwentnie podnosił, że miejsca, w których zaparkował pojazd w ww. dniach były oznaczone jedynie znakami pionowymi D-18 bez oznaczenia, że dotyczą strefy płatnego parkowania. Zaznaczył przy tym, że jego stanowisko nie dotyczy konieczności podwójnego oznakowania obowiązującego od 14 lutego 2014 r., tylko czytelnego i jednoznacznego oznakowania miejsc parkingowych płatnych znakami pionowymi.
Z akt administracyjnych wynika, że organ nadzoru zlecił organowi egzekucyjnemu uzupełnienie materiału dowodowego poprzez ustalenie z wierzycielem, czy miejsca postoju pojazdu skarżącego było oznaczone zgodnie z przepisami prawa (ze wskazaniem przez wierzyciela szczegółowo tych okoliczności), a w konsekwencji czy opłata parkingowa została naliczona prawidłowo (postanowienie organu nadzoru z [...]).
Wierzyciel w odpowiedzi z 7 sierpnia 2017 r. podał, że Strefa Płatnego Parkowania w C. oznakowana jest zgodnie z ustawą o drogach publicznych, natomiast stanowiska postojowe wyznaczone są zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181), które następnie zostało zmienione (wskazano właściwe regulacje), lecz obowiązuje od dnia 14 lutego 2014 r. Ponadto wskazał, że wymienione w tytule wykonawczym przypadki miały miejsce przed ta datą. Do pisma dołączono dwie fotografie (z oznaczeniem: 27/02/2013 12:01 oraz 31/10/2012 16:48), na których widoczny jest samochód o nr rej. [...].
Mając na uwadze tak wyrażone stanowisko przez wierzyciela organ II instancji, odmawiając racji skarżącemu wskazał, że wymóg oznaczania znakami poziomymi w strefie miejsca dla postoju został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r., które weszło w życie w dniu 14 lutego 2014 r., zatem nie obowiązywało jeszcze w chwili zakwestionowanych postojów.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania strefy płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu co do tego, że wymóg oznaczania znakami poziomymi miejsca postoju w strefie płatnego parkowania został wprowadzony w życie cytowanym powyżej rozporządzeniem i obowiązuje od 14 lutego 2014 r. Okoliczności tej nie kwestionuje także skarżący.
Jednak z treści cytowanego powyżej przepisu art. 13b ust. 1 w zw. art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w chwili zakwestionowanych postojów, wynika, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu. Tym samym aby można było pobrać opłatę za postój spełnione muszą zostać następujące przesłanki jakim ma odpowiadać postój pojazdu: na drodze publicznej, w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu.
Sąd zgadza się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 28 września 2017r., II GSK 3447/15 (publ. w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) co tego, że obowiązek poniesienia opłaty tytułem zaparkowania pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pojawia się w momencie pozostawienia pojazdu w wyznaczonym do tego miejscu na terenie tej strefy, co wyklucza jednocześnie pobór tej opłaty za postój pojazdu w każdym innym miejscu strefy poza miejscem do tego przeznaczonym. Nie ma zatem możliwości poboru opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego poza miejscem do tego wyznaczonym znajdującym się w obszarze strefy. Odróżnić należy sytuację, w której pojazd został zaparkowany w strefie płatnego parkowania, ale w miejscu niewyznaczonym do parkowania, od sytuacji, w której zaparkowano pojazd w strefie płatnego parkowania w miejscu w tym celu wyznaczonym.
NSA wskazał, że z treści art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. wynika, że utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu, stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p. Natomiast nie do zaakceptowania jest stanowisko, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. Pogląd ten został wyrażony w stanie prawnym takim jak w rozpoznawanej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zajął analogiczne stanowisko podejmując w dniu 9 października 2017 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt II GPS 2/17, której teza brzmi: "Zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, z późn. zm.) opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu".
Zaznaczyć należy, że nie ma znaczenia fakt, iż uchwała zapadła w czasie gdy już obowiązywał nakaz wyznaczania miejsc postoju w strefie płatnego parkowania także znakami poziomymi, gdyż zasadnicza analiza prawna dokonana przez NSA w przytoczonej uchwale, dotyczy regulacji ustawowych, które obowiązywały w takim samym brzmieniu jak w stanie prawnym rozpoznawanej sprawy.
W uchwale tej NSA dokonał wykładni przepisów art. 13 ust. 1 i art. 13b ust. 1 u.d.p. wskazując, że: "nie można odmówić art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa – naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym).
W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. (...) Według art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).
Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju."
Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa.
Rozporządzenie z 31 lipca 2002 r. (w wersji obowiązującej w latach 2012-2013) kwestie te regulowało w sposób następujący:
- - § 52 ust. 1 znak D-18 "parking" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych; umieszczona pod znakiem tabliczka T-23e oznacza, że na parkingu jest dopuszczony także postój przyczep kempingowych,
- - § 58 ust. 4 znak D-44 "strefa parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu jest pobierana opłata. W strefie tej zabroniony jest postój pojazdu bez wniesienia opłaty, z wyjątkiem postoju pojazdów osób lub jednostek, dla których ustalona została zerowa stawka opłaty, oraz postoju pojazdów komunikacji publicznej na wyznaczonych dla nich miejscach. Znak D-45 "koniec strefy parkowania" oznacza wyjazd z takiej strefy.
Wobec powyższego uznać należy, że nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania to taki postój, który odbywa się nie tylko na terenie strefy płatnego parkowania, lecz także w miejscu wyznaczonym oraz bez uiszczonej opłaty. W sytuacji, gdy zobowiązany kwestionuje fakt postoju w miejscu wyznaczonym, organ powinien okoliczność tę wykazać. Przede wszystkim organ powinien dokonać odniesienia miejsca faktycznego postoju pojazdu do miejsca wyznaczonego. Jeżeli pojazd był zaparkowany w miejscu wyznaczonym bez dokonania opłaty, wówczas będziemy mieli do czynienia z postojem nieopłaconym, natomiast jeżeli postój obywał się poza miejscem do tego wyznaczonym, to pomimo braku opłaty postój taki nie będzie podlegał opłacie dodatkowej.
Mając na uwadze uchwałę NSA z 9 października 2017 r. oraz powyższe rozważania, nie można podzielić stanowiska organu nadzoru, że skoro wymóg oznakowania miejsca postoju (znakami poziomymi) obowiązywał od 14 lutego 2014 r., to brak jest podstaw do rozważania, czy parkowanie miało miejsce – poza w ten sposób oznaczonym miejscem postojowym.
Skoro skarżący kwestionuje fakt postoju w miejscu wyznaczonym niezbędnym jest także wykazanie, że postój pojazdu odbywał się nie tylko w strefie płatnego parkowania, lecz także w miejscu wyznaczonym stosownie do obwiązujących w chwili zdarzenia przepisów.
Skarżący wielokrotnie podawał, że w miejscu parkowania pojazdu widniał jedynie znak pionowy D-18. Wierzyciel zaś ‒ mimo, że był zobowiązany szczegółowo wyjaśnić okoliczności parkowania ‒ w piśmie z 7 sierpnia 2017 r. wskazał jedynie, że miejsce parkowania skarżącego znajdowało się w Strefie Płatnego Parkowania. Nie podał nawet przy jakiej ulicy skarżący parkował, jakie znaki pionowe o tym informowały i gdzie były usytuowane; nie wynika to także z załączonych do pisma fotografii. W konsekwencji w świetle dołączonych do sprawy akt administracyjnych należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie zostały naruszone przepisy z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Ponadto Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ nadzoru dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, a to art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. przyjmując, że dla oceny postoju za nieopłacony nie jest konieczne badanie czy odbywał się on w miejscu do tego wyznaczonym. Ponadto organy naruszyły wskazane powyżej przepisy dotyczące postępowania dowodowego i oceny dowodów, gdyż wbrew ich stanowisku z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach nie wynika aby zakwestionowany w dniach 31 października 2012 r. i 27 lutego 2013 r. postój odbywał się w miejscu wyznaczonym.
Rozstrzygając ponownie organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię art. 13b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.p.d. oraz dokona uzupełnienia materiału dowodowego celem ustalenia, czy miejsce postojów pojazdu skarżącego odbyło się w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu, tj. w Strefie Płatnego Parkowania.
Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzając na rzecz skarżącego koszty uiszczonego wpisu sądowego.