Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej, będący doradcą podatkowym, przedstawił jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca podkreśliła w nim, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną i w związku z tym przeznaczającą znaczną część swej emerytury na leczenie. Wskazała, że emerytura ta wynosi 3.255,29 zł. Według wniosku strona nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym i nie posiada majątku poza domem, w którym zamieszkuje.
Referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni danych zawartych we wniosku poprzez nadesłanie: dokumentów obrazujących jej dochody, m.in. kopii zeznania podatkowego za ubiegły rok, oraz wydatków, w tym tych ponoszonych na leczenie.
Wykonując wezwanie, pełnomocnik oświadczył, że strona nie posiada rachunków bankowych i że "to ZUS sporządza odpowiednie zawiadomienie do urzędu skarbowego w imieniu skarżącej". Podniósł, iż skarżąca nie prowadzi z nikim wspólnego gospodarstwa domowego. Ponadto przedłożył odpisy: potwierdzenia wypłaty emerytury (we wrześniu bieżącego roku skarżącej wypłacono kwotę wskazaną we wniosku), zaświadczenia lekarskiego, zgodnie z którym strona od wielu lat leczy się w poradni specjalistycznej oraz dokumentów poświadczających poniesione przez nią wydatki, np. na usługi wodnokanalizacyjne (158,99 zł), na dostawę energii elektrycznej (119,04 zł), tytułem podatku od nieruchomości (trzy raty po 122 zł, jedna w wysokości 124 zł) oraz na leczenie (rachunek z apteki na kwotę 196 zł – pełnomocnik zaznaczył, że jest to minimalna miesięczna wysokość wydatków związanych z leczeniem).
Wpis od skargi, wyliczony na podstawie podanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosi 100 zł.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – stosowną dokumentację źródłową.
W ocenie rozpoznającego wniosek strona skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji powyższa przesłanka zachodzi. Dysponuje ona bowiem stałym dochodem w postaci emerytury. Należy przy tym przyjąć, że jest to jej minimalny dochód, gdyż jej pełnomocnik nie przedstawił odpisu zeznania podatkowego, którym podatnik powinien dysponować niezależnie od tego, czy sam takie zeznanie składa, czy też robi to za niego płatnik. Niemniej emerytura ta jest stosunkowo wysoka, skoro przekracza kwotę przeciętnego wynagrodzenia za pracę do wypłaty (według komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2013 r., Monitor Polski z 2013 r., poz. 904, wynagrodzenie takie wynosi obecnie 3651,72 zł, co stanowi wartość brutto).
Jednocześnie – pomimo wezwania – nie dowiedziono, by strona ponosiła nadzwyczajne wydatki lub by miała jakiekolwiek problemy z bieżącym regulowaniem należności, w tym kosztów leczenia. Przeciwnie, przedłożone dokumenty wskazują, że jej wydatki nie odbiegają znacząco od wydatków ponoszonych przez osoby w takim wieku jak ona oraz że wszystkie one zostały opłacone. W związku z tym zaznaczyć wypada, że niektóre spośród nich są wyższe niż wpis od skargi w niniejszej sprawie, najniższy spośród znanych procedurze sądowoadministracyjnej. Tej okoliczności nie można tracić z pola widzenia, szczególnie jeżeli niewielką wysokość kosztów sądowych zestawi się z wykazanymi dochodami skarżącej. Takie zestawienie prowadzi do wniosku, że poniesienie przez stronę tych kosztów nie powinno się wiązać z uszczerbkiem jej koniecznego utrzymania.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.