Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Podał, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C., tj. organ I instancji. Skarżący nie wyjaśnił czy posiada i jaki ma interes prawny w jej wniesieniu. Natomiast, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnyrn, nałożonych na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. Zatem, jeżeli organ egzekucyjny jest uczestnikiem procesu decyzyjnego jako organ administracji publicznej, od którego zależy treść rozstrzygnięcia, to nie przysługują mu w tej sprawie uprawnienia strony. Ten sam organ nie może w tej samej sprawie występować w podwójnej roli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność wynikającą z braku interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r.
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. – dalej powoływana jako p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Dany podmiot nie jest uprawniony do wniesienia skargi w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym wydał poprzez swoje organy decyzję administracyjną jako organ administracji publicznej (organ państwa) w pierwszej instancji. Organom tym nie służy prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem nie obejmuje ich pojęcie "każdy" użyte w powołanym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05).
Ponadto, jak słusznie zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu postanowienia z 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 894/16 charakterystyczną cechą postępowania sądowoadministracyjnego w odróżnieniu od postępowania administracyjnego jest jego kontradyktoryjność. Spór przed sądem prowadzony jest przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielania ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Ukształtowana w ten sposób struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Nie może zostać ono uruchomione z urzędu, jak też w drodze złożenia skargi przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej administracji publicznej.
W jednym postępowaniu nie może mieć miejsca łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania. Postępowanie takie nie może być też wykorzystywane w celu rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów między organami różnych szczebli (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 103). Może zaś zostać ono wszczęte jedynie na wniosek podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli. Dopuszczenie do złożenia skargi de facto przez organ I instancji doprowadziłoby bowiem do sytuacji w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie.
Konkludując, w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach.
Tym samym, przedmiotowa skarga wniesiona przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. jest niedopuszczalna, zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.