Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2006 r. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., nie zasądzając kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, albowiem pełnomocnik R. P., jej mąż K. P., nie złożył w tym przedmiocie wniosku. Wniosek o zwrot kosztów sformułował on dopiero po ogłoszeniu wyroku, a następnie, wystosował do Sądu pisemną prośbę z żądaniem zasądzenia kosztów postępowania. W piśmie tym wskazał, że po raz pierwszy występował w sądzie i nie wiedział, w którym momencie winien taki wniosek złożyć.
Sąd potraktował pismo pełnomocnika R. P. jako wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie orzeczenia o kosztach postępowania. Uznając, że pełnomocnik skarżącej, nie będący prawnikiem, nie dysponował dostateczną wiedzą o procedurze sądowej i spóźnił się ze sformułowaniem wniosku o zasądzenie kosztów postępowania bez swojej winy. Z tego względu Sąd postanowił, w trybie art. 157 § 2 i § 3 oraz na mocy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1279 ze zm.) orzec – jak w sentencji.