Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2022r. nr COF.OUR.6375.11075.2022 ŁD.PM.ZZ 00297033 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: organ, wierzyciel) utrzymała w mocy postanowienie organu z dnia 14 lipca nr COF.OUR.6375.11075.2022 ŁD.WG.P 00297033, w sprawie uznania za niezasadny zarzut A. C. (dalej: Skarżąca, zobowiązana) nieistnienia obowiązku oraz uznania za niezasadny zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.).
Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 34 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689 ze zm., dalej: u.o.a.).
Stan sprawy.
Pismem z dnia 9 grudnia 2021r. Skarżąca wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego o nr 268196E1-45/LO/2020 z dnia 22 lipca 2020r. dotyczące:
- - nieistnienia obowiązku,
- - braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2022r. wierzyciel uznał oba wniesione zarzuty Skarżącej za niezasadne.
Jak wskazał organ, rejestracja w dniu 10 stycznia 2000r. odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego (odbiorniki RTV) zgłoszona została na nazwisko Skarżącej pod adresem: ul. [...] w L.. W konsekwencji wydana została książeczka radiofoniczna. Odnosząc się do twierdzenia zobowiązanej, iż we wrześniu na 2004r. na skutek zmiany miejsca zamieszkania i sprzedaży mieszkania, w urzędzie pocztowym przy ul. [...] w L. dokonała wyrejestrowania odbiornika RTV, wierzyciel zauważył, że nie natrafił na dokument, który potwierdziłby wyrejestrowanie odbiorników RTV. W postanowieniu stwierdzono, że skoro zobowiązana już w 2012r. zgłaszała swoje uwagi do wierzyciela i nie posiadała wówczas dowodu świadczącego o wyrejestrowaniu odbiorników RTV w 2004r., mogła wówczas dopełnić formalność wyrejestrowania odbiorników RTV, co nie doprowadziłoby do wszczęcia postępowania w zakresie narastających zaległości. Zaznaczono, że wierzyciel udzielił zobowiązanej odpowiedzi pismem oznaczonym znakiem [...].
Z uwagi na fakt, iż Skarżąca w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007r. poz. 1342, dalej: rozporządzenie z dnia 25 września 2007r.), posiadała status abonenta zobowiązanego do uiszczenia opłat abonamentowych, zobowiązanej nadany został indywidualnym numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel wysłał w dniu 5 grudnia 2008r. na adres ul. [...], L.. Ponieważ rozporządzenie z dnia 25 września 2007r. nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia", zdaniem organu poprzez przesłanie zawiadomienia wykonano obowiązek zawiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych. W odniesieniu do drugiego indywidualnego numeru identyfikacyjnego zgłoszonego na dane Skarżącej, wierzyciel wyjaśnił, iż zobowiązanej nadany został jako użytkownikowi odbiorników indywidualnych, numer identyfikacyjny [...] na którym wnoszone były opłaty abonamentowe od października 2018r. do września 2019r.
Podkreślono, że rejestracja zgłoszona została w dniu 14 września 2018r. na dane osobowe zobowiązanej ul. [...] L., ze wskazaniem miejsca używania odbiornika radiowego, a w dniu 30 września 2019r. dokonano wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego. Jednocześnie wierzyciel przyznał, iż z miesiącem wrześniem 2018 r. dokonał omyłkowego wyrejestrowania konta o indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]. W rezultacie zaległość wykazana w tytule wykonawczym na dzień jego wystawienia tj. na dzień 22 lipca 2020r. była wymagalna.
W zakresie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, wierzyciel wyjaśnił, iż upomnienie zostało przesłane na adres ul. [...], L.. Upomnienie zostało doręczone zobowiązane w dniu 28 listopada 2019 i odebrane przez nią osobiście.
Na powyższe postanowienie wierzyciela Skarżąca wniosła zażalenie. W piśmie z dnia 21 lipca 2022 r. zobowiązana kwestionuje ustalenia faktyczne i prawne oraz wskazuje, iż nie może zgodzić się z treścią postanowienia w świetle wcześniejszego umorzenia postępowania w tej sprawie dla numeru identyfikacyjnego [...].
Wierzyciel postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2022r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 14 lipca 2022r. o oddaleniu zarzutów Skarżącej.
Wyjaśniono, że na mocy rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. przyporządkowany został Skarżącej indywidualny numer identyfikacyjny [...], a zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano na adres wskazany przez Skarżącą w czasie rejestracji odbiorników. Organ wyjaśnił, że przesyłka z zawiadomieniem o nadaniu ww. numeru, została prawidłowo wysłana z dniem jej wystawienia tj, 5 grudnia 2008 r., co spełniało warunki wskazane w § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Transportu. Przywołany przepis mówi bowiem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przestaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru). Organ wyraził przekonanie, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.
Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie odwoływały się do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 k.p.a. (art. 39-49) "Doręczenia". W ocenie wierzyciela nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych od obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. Zaznaczono, iż Skarżąca nie zaprzecza, że kwestią sporną pozostaje wyrejestrowanie odbiorników i brak możliwości okazania dowodu na tę okoliczność.
W postanowieniu podniesiono, że wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmian stanu prawnego oraz faktycznego, należy do obowiązków abonenta. Wskazano, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i Dz. U. z 1993r., Nr 70, poz. 338), wyrejestrowanie odbiorników w 2004 roku dokonywało się poprzez złożenie w placówce pocztowej odcinka "W" stanowiącego integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych.
W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono jednoznacznie, iż organ nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników w 2004 roku, a Skarżąca takiego dokumentu nie przedstawiła.
Wierzyciel przywołał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lipca 2021 r, o sygn. akt I SA/GI 1465/20, w którym Sąd stwierdził, iż to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych.
Wyjaśniono ponadto, że w dniu 14 września 2018 r. odnotowano rejestrację odbiornika radiowego na dane A. C., ul. [...], [...] L., ze wskazaniem miejsca używania odbiornika – L., ul. [...]. Rejestracji nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Opłaty wnoszone były od października 2018 r, do września 2019 r. Natomiast w dniu 30 września 2019 r. indywidualny numer identyfikacyjny [...] został wyrejestrowany i nie ciążą na nim zaległości w opłatach abonamentowych.
Organ stwierdził ponadto, że w piśmie Poczty Polskiej S.A. z dnia 29 marca 2019r. znak: [...] mylnie wskazano indywidualny numer identyfikacyjny, na którym pozostaje zaległość (wskazano [...] zamiast [...]). Ponadto zaznaczono, iż pismem z dnia 29 marca 2019 r. nie nastąpiło umorzenie postępowania, a jedynie podtrzymano stanowisko w kwestii zamknięcia konta o indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] z datą rejestracji konta - indywidualny numer identyfikacyjny [...], ponieważ było to korzystne dla Skarżącej.
Wierzyciel zaznaczył, iż w korespondencji prowadzonej ze Skarżącą organ informował ją, że nie posiada dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiorników oraz o istniejącym w związku z tym zadłużeniu w opłatach abonamentowych. Tym samym zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym numer 268196E1-45/LO/2020 z dnia 22 lipca 2020 r. wierzyciel uznał za nieuzasadniony.
Co do zarzutu braku doręczenia upomnienia podano, iż organ wypełnił nałożony w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek. Upomnienie przesłano Skarżącej w dniu 18 listopada 2019 r. (za potwierdzeniem odbioru). Odbiór upomnienia miał miejsce w dniu 28 listopada 2019 r. Dowód w postaci dokumentu elektronicznego wygenerowanego z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający odbiór przedmiotowego upomnienia, załączono do zaskarżonego upomnienia. W związku z powyższym wierzyciel uznał zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia za nieuzasadniony.
Zauważono również, że zajęcie stanowiska w kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w zakresie egzekucji o charakterze pieniężnym pozostaje w kompetencji organu egzekucyjnego, a wierzyciel we wniosku złożonym do Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wskazał środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Dobór środka egzekucyjnego zastosowanego w postępowaniu należy do organu egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z art. 7 § 2 w/w ustawy, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.
Na powyższe postanowienie wierzyciela z dnia 5 sierpnia 2022r. Skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu.
Skarżąca powyższemu postanowieniu zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., 85 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym ustalenia, czy Skarżąca miała telewizor, jak również nieuzasadnione pominięcie okoliczności wyrejestrowania przez Skarżącą odbiornika w związku z przeprowadzką,
- 2. nieistnienie po stronie Skarżącej obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej RTV dowodem dokonała wyrejestrowania odbiornika i to we wrześniu 2004 roku, w trakcie zmiany miejsca zamieszkania,
- 3. nieistnienie obowiązku w związku z błędnym ustaleniem przez organ stanu faktycznego polegającym na błędnym przekonaniu, iż Skarżąca posiada odbiornik telewizyjny,
- 4. niespełnienie przez wierzyciela obowiązku wymienionego w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w zakresie przesłania Skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiowych/telewizyjnych, a zatem organ nie dokonał rejestracji odbiornika,
- 5. zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym wydanym przez Urząd Skarbowy w L. - Widzew obejmujących opłaty abonamentowe za odbiornik w L., przy ul. [...].
- 6. zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.
W uzasadnieniu skargi zobowiązana wyjaśniła, że we wrześniu 2004 roku w Urzędzie Pocztowym w L., przy ul. [...] dokonała osobiście wyrejestrowania odbiornika RTV w związku ze sprzedażą mieszkania przy ul. [...] (przy jednoczesnym rozwiązaniu umowy z telewizją kablową [...]). Wskazała, że podczas przeprowadzki odbiornik telewizyjny został wyrzucony z mieszkania, przy ul. [...], ponieważ od dłuższego czasu nie działał w wyniku zużycia i wieku. Z tego właśnie powodu nie zgłosiła zmiany adresu użytkowania odbiornika.
Zobowiązana zaznaczyła, że od 2004 roku do 2012 roku nie było żadnego odzewu ze strony Poczty Polskiej i dopiero w 2012 roku dostała upomnienie o zaległościach z tytułu opłat abonamentowych. Skarżąca podjęła próbę wyjaśnienia powyższej sytuacji z kierownikiem, który podpisał się pod upomnieniem drogą e-mailową, niemniej jednak w między czasie zmieniła adres e-mailowy, więc nie posiada w tym zakresie wspomnianej korespondencji. Po kolejnych 6 latach od w/w upomnienia oraz po 14 latach od wyrejestrowania odbiornika, zobowiązana otrzymała upomnienie o zaległościach z tytułu opłat abonamentowych odbiornika. Próbowała wyjaśnić sprawę w piśmie z dnia 5 października 2018 roku. Odpowiedź od wierzyciela Skarżąca otrzymała dopiero dnia 29 marca 2019 roku. Po otrzymaniu w dniu 7 maja 2019r. kolejnego upomnienia, zobowiązana podjęła kolejną bezskuteczną próbę wyjaśnienia sprawy.
Dalej zobowiązana wyjaśniła, że w dniu 14 września 2018 roku zarejestrowała tylko radio, które użytkowała w pracy przy ul. [...] (bo takie wymogi postawił pracodawca) i kiedy odchodziła z pracy z dniem 30 września 2019 roku wyrejestrowała ten odbiornik. W związku z tym zarejestrowaniem, nadano jej numer abonencki [...]. Abonament opłacała i nie miała żadnych zaległości.
Zobowiązana zakwestionowała doręczenie jej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wyjaśniła, że odbiór korespondencji potwierdziła E. C. — jej córka, która w dacie odbioru była niepełnoletnia. Zaznaczyła, że pismo o nadaniu numeru abonenckiego datowane na dzień 5 grudnia 2008 r. wystawione było na adres ul. [...] w L., pod którym nie mieszkała już ponad 4 lata.
Skarżąca podała, że zgodnie z pismem Poczty Polskiej z 2019 roku wyrejestrowano jej odbiornik RTV z numeru [...], a przerzucono zadłużenie na numer [...], pod którym miała zarejestrowane tylko radio w zakładzie pracy, które zostało wyrejestrowane, czemu wierzyciel nie zaprzecza.
Mając powyższe na uwadze, zobowiązana zakwestionowała jako niezasadne działanie Poczty Polskiej w zakresie żądania od niej opłaty abonamentowej za odbiornik przy ul. [...] w L.. Natomiast pierwsze upomnienie o zaległościach otrzymała ona w 2012 roku tj. po 8 latach, a zatem de facto po upływie terminu przedawnienia, który zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) wynosi 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku.
W ocenie Skarżącej w obliczu powyższych uchybień organu i braku podejmowanych działań na przestrzeni co najmniej 8 lat, okoliczność wyrejestrowania przez zobowiązaną odbiornika winna być dokładnie zbadania, a nie z góry przesądzona.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wierzyciela z dnia 5 sierpnia 2022r. oraz zasądzenie kosztów postepowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd doszedł bowiem do przekonania, że postanowienie wierzyciela z dnia 5 sierpnia 2022r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Skarga okazała się zasadna choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
- 1) nieistnienie obowiązku,
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu,
- 3) błąd, co do zobowiązanego,
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne,
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części,
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Według art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
- 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej,
- 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
- a) w całości,
- b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut,
- 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli
- a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
- b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. W niniejszej sprawie Skarżąca zgłosiła zarzuty w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku wymagalności obowiązku.
Organy prawidłowo uznały za niezasadny zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Wierzyciel wypełnił nałożony w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek poprzez przesłanie upomnienia numer [...] zobowiązanej. Upomnienie zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 28 listopada 2019 r.
Wadliwe jest stanowisko Skarżącej odnośnie nieskutecznego nadania jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Organ nadał zobowiązanej w/w numer na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 roku. Stosownie do powyższej normy dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia wżycie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). W przekonaniu Sądu organ prawidłowo uznał, iż nie należy przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w cytowanym powyżej rozporządzeniu z dnia 25 września 2007r., a więc utrata mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych.
Poza tym, należy stwierdzić, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust.
2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. powoływany już wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16).
Wierzyciel dołączył do akt blankiet zawiadomienia Skarżącej na adres przez nią wskazany, z datą 5 grudnia 2008 r., choć nie załączył do akt dowodu wysłania (choćby kopii koperty). Z uwagi na podniesione wyżej argumenty, ta okoliczność nie ma jednak znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie istniał obowiązek Skarżącej do uiszczania opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika RTV.
Skuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższy przepis zastrzega, iż rozpatrzeniu ma podlegać cały materiał dowodowy, a więc wszystkie zgromadzone dowody.
Tymczasem wierzyciel nie wziął pod uwagę, iż w znajdującym się w aktach sprawy - skierowanym do wierzyciela - piśmie zobowiązanej z dnia 30 czerwca 2012r., Skarżąca wskazała, iż od 2004 r. nie posiada telewizora i korzysta jedynie z komputera.
Podobne informacje zawarte zostały w skierowanym do wierzyciela piśmie zobowiązanej z dnia 3 września 2012r. W piśmie tym zobowiązana podkreśliła ponownie, że ostatni posiadany przez nią odbiornik RTV wyrzuciła w 2004 r. i od tej pory nie posiada jedynie komputer i internet.
Sąd stwierdza, iż w powyższych pismach Skarżąca zawarła w istocie oświadczenie woli o wyrejestrowaniu odbiornika RTV, czego organ nie dostrzegł. Wola wyrejestrowania odbiornika RTV wynika z okoliczności opisanych w powyższych pismach, gdzie Skarżąca wielokrotnie podkreśla, iż od kilku lat nie posiada odbiornika RTV. Organ winien był niezwłocznie wezwać Skarżącą na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia wymogów formalnych, które wówczas obowiązywały, co do formy wyrejestrowania odbiornika RTV.
Pamiętać bowiem należy, że w art. 7 k.p.a. ustawodawca nakłada na organ obowiązek podejmowania wszelkich czynności zmierzających do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, wierzyciel, w świetle jednoznacznego stanowiska zobowiązanej, winien był wyrejestrować odbiornik RTV.
Jak już zaznaczono, w przypadku gdyby okazało się, iż oświadczenie woli zobowiązanej o wyrejestrowaniu odbiornika nie wypełnia określonych warunków formalnych (np. konieczność złożenia takiego oświadczenia na formularzu), wierzyciel zobowiązany będzie, stosowanie do art. 64 § 2 k.p.a., do wezwania Skarżącej do usunięcie braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni. Po ewentualnym uzupełnieniu wniosku przez Skarżącą, należy uznać, iż doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiornika w momencie dokonania omawianego zgłoszenia przez zobowiązaną, czyli w dniu, kiedy pismo Skarżącej z dnia 30 czerwca 2012r. dotarło do wierzyciela.
Należy zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. Stwierdzone w toku niniejszego postępowania uchybienia przepisów proceduralnych miały przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ zignorował oświadczenie woli Skarżącej o dokonania wyrejestrowania odbiornika RTV, co uniemożliwiło zobowiązanej udokumentowanie faktu wyrejestrowania odbiornika. W konsekwencji wydane w niniejszej sprawie postanowienie zostało uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., zobowiązując organ, aby uwzględnił przedstawioną powyżej argumentację.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, na którą składa się wpis od skargi.