Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 września 2013 r. A Sp. z o.o. w G. wniosła skargę na oznaczone w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia [...] nr [...], uznające za bezzasadny zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], wystawionych przez Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 października 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 18 października 2013 r.
W dniu 25 października 2013 r. (data nadania) strona skarżąca nadesłała zeskanowany odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS spółki A Sp. z o.o.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 października 2013 r. ponownie wezwano skarżącą spółkę do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) lub jego odpisu, którego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza, stosownie do treści art. 48 § 3 P.p.s.a. Jednocześnie poinformowano, że nadesłany skan dokumentu nie czyni zadość powyższym wymogom.
Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona stronie skarżącej w dniu 5 listopada 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, znajdującego się w aktach niniejszej sprawy.
W dniu 12 listopada 2013 r. (data nadania) strona skarżąca skierowała pismo, w którym wskazała, iż odpis z KRS został już wcześniej nadesłany do tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, publ. LEX nr 516658).
Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/91). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.
Strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w postaci dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, bowiem przedłożyła jedynie kopię odpisu pełnego z KRS.
Wprawdzie, stosownie do art. 48 § 3 P.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, lecz jego zgodność z oryginałem musi być poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
W konsekwencji dokument można złożyć wyłącznie w oryginale lub w odpisie, który został poświadczony w sposób przewidziany w powołanym przepisie. Dotyczy to również dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Bez znaczenia przy tym pozostaje to, czy dane zawarte w takim dokumencie mogą być pozyskane w inny sposób. Reguł obowiązujących w tym zakresie, mających wszak podstawę w przepisach rangi ustawowej, nie może w szczególności łagodzić lub modyfikować art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1203), zgodnie z którym "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", czy domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, publ. LEX nr 707983).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi złożyła jedynie zeskanowaną kopię żądanego dokumentu. Nie ulega wątpliwości, że tzw. "skan" dokumentu nie może być uznany za oryginał. Odpis wykonany tą metodą mógłby zaś czynić zadość wymogom wskazanym w treści art. 48 § 3 P.p.s.a., gdyby był poświadczony za zgodność z oryginałem w sposób, o którym mowa w tym przepisie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 288/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tego względu ponownie wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, precyzując jednocześnie wspomniany sposób poświadczenia dokumentu. Strona skarżąca nie wykonała jednak tego wezwania, ograniczając się do wskazania, że brak formalny skargi został już wcześniej usunięty.
Wobec powyższego uznać należy, że termin wyznaczony powyższym wezwaniem upłynął bezskutecznie z dniem 12 listopada 2013 r. (wtorek).
Brak formalny skargi nie został uzupełniony w terminie, co oznacza, że skargę należy odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.