Uzasadnienie
W piśmie datowanym na 11 września 2020 r. A w S., działając przez pełnomocnika, sformułowała skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], [...], w której organ ten jako nieprawidłowe ocenił jej stanowisko w zakresie obejmującym możność uznania zbywanych składników majątku za zorganizowaną część przedsiębiorstwa podlegającą wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Skarga ta została opłacona w dniu 8 września 2020 r.
W piśmie z dnia 30 listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącej oznajmił, że skargę tę cofa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a takie cofnięcie wiąże sąd, chyba że zostanie uznane za niedopuszczalne (nastąpi to, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności). Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanym przypadku nie została spełniona żadna przesłanka niedopuszczalności cofnięcia skargi. Należało je zatem uznać za skuteczne i w rezultacie umorzyć postępowanie. Jako że w niniejszej sprawie uiszczono wpis od skargi, a następnie pismo to cofnięto, jednocześnie trzeba było orzec o zwrocie tej opłaty sądowej.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.