Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zwolnił skarżących od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji) i jednocześnie ustanowił dla nich adwokata z urzędu (pkt 2 sentencji).
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata R. B. (B.).
W dalszej kolejności, w toku rozprawy przeprowadzonej przed Sądem w dniu 7 maja 2014 r., zastępujący pełnomocnika z urzędu, aplikant adwokacki podtrzymał stanowisko strony skarżącej zawarte w skardze. Jednocześnie wniósł o "zasądzenie" kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została zapłacona w całości, ani w części.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu 21 maja 2014 r.
W skardze kasacyjnej z dnia 9 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł między innymi o zasądzenie na jego rzecz "kosztów zastępstwa adwokackiego – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym – według norm przepisanych, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości ani w części."
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wspomniane przepisy zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r."). Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5.
Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (objętą wpisem stałym w oparciu o § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).– należy do tej trzeciej kategorii, gdyż przedmiotem sporu nie była należność pieniężna.
Pełnomocnikowi, wyznaczonemu i wykonującemu czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 240 zł, które, wedle § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o 23%.
Należy w tym miejscu stwierdzić, że rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a odnoszących się do postępowania kasacyjnego, jest na tym etapie postępowania przedwczesne.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.