Uzasadnienie
Zaskarżonym obecnie postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymano w mocy postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze z dnia 11 grudnia 2009 r. pełnomocnik M. N. wniósł między innymi o "wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia – a w konsekwencji wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w związku z prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody majątkowej u skarżącej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z prowadzenia postępowania egzekucyjnego."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak zgodnie z art. 61 § 2 i 3 ustawy skarżący może wnosić o takie wstrzymanie w całości lub w części do organu, który wydał decyzję lub postanowienie (§ 2) oraz do Sądu (§ 3). Stosownie z kolei do tego ostatniego przepisu odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków.
Postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje zatem zasadę określoną w art. 61 § 1 P.p.s.a. i może zostać wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, a wniosek o wstrzymanie wykonania aktu winien być w sposób przekonywujący dla Sądu umotywowany w oparciu o przesłanki wskazane art. 61 § 3 P.p.s.a.
W tych ramach należy jednakże w pierwszej kolejności rozważyć kwestię ewentualnej wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04 i z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1539/03, LEX nr 203327).
Należy zatem podkreślić, że wykonaniu podlegają akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś takie, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Nie ulega więc wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie nie może być uznane za taki akt. Nie tylko bowiem nie nakłada ono na skarżącą jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, skoro dotyczy odmowy umorzenia postępowania, lecz także samo zapadło w trakcie postępowania egzekucyjnego. Zatem nie można orzec o wykonaniu zaskarżonego postanowienia.
Niezależnie od poczynionych wyżej rozważań przyszło zwrócić uwagę strony skarżącej, iż wstrzymanie przez Sąd postępowania egzekucyjnego w całości jest niedopuszczalne z mocy ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2009 r., sygn. akt II OZ 827/09, źródło: www.nsa.gov.pl). Jeśli więc intencją skarżącej jest w rzeczywistości taki zakres wniosku to żądanie to nie mogłoby odnieść skutku.
Podsumowując, zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów prawnych nie posiadających przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania, i to niezależnie od tego, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., których zresztą skarżąca w ogóle nie wykazała.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.