Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił skarżącemu J. A. przyznania prawa pomocy. W dniu 3 września 2013 r. skarżący przesłał faksem sprzeciw od powyższego postanowienia. Zarządzeniem z dnia 4 września 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu nadanego w dniu 3 września 2013r. poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w siedzibie tutejszego Sądu albo nadesłanie własnoręcznie podpisanego sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Przesyłka zawierająca odpis powyższego zarządzenia została dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 10 września 2013 r. i 18 września 2013 r. a następnie w dniu 26 września 2013 r. zwrócona do Sądu jako niepojęta w terminie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 października 2013 r. przesyłkę tę uznano za doręczoną w dniu 24 września 2013 r. Do chwili obecnej skarżący nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ppsa) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy – pkt 7), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.. Stosownie z kolei do art. 259 § 2 ppsa sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione.
Odnotować w tym miejscu należy, że sprzeciw powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych (art. 46 – 47 ppsa). W myśl zatem art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dlatego też wezwano skarżącego, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 ppsa, do jego odrzucenia.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż sprzeciw nie został opatrzony podpisem skarżącego. Termin zaś do uzupełnienia braku sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 24 września 2013 r.
Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 259 § 2 ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.