Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. – nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej: Kolegium) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie określenia A S.A.
z siedzibą w C. (zwanej dalej: skarżącą, spółką, podatnikiem) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie [...] zł.
Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło, że przedmiotem opodatkowania są grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2 i budowle o wartości [...] zł. Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wskazał, które budynki uznał za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a które - ze względów technicznych - zaliczył do budynków pozostałych. Organ I instancji wyjaśnił, dlaczego nie może uznać decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazujących wyłączenie budynków z użytkowania ze względu na nieodpowiedni stan techniczny do czasu usunięcia nieprawidłowości i zastosować preferencyjną stawkę podatku od nieruchomości. Sformułowanie "do czasu usunięcia nieprawidłowości" świadczy jedynie o przejściowym uniemożliwieniu korzystania z budynków przez przedsiębiorcę, zatem nie stanowi przesłanki wystąpienia względów technicznych określonych w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 – w skrócie u.o.p.o.l.)
Kolegium zwróciło uwagę także na okoliczność, którą dostrzegł organ I instancji, a mianowicie, że spółka starając się o zwolnienie z podatku od nieruchomości przedłożyła zestawienie nakładów inwestycyjnych m.in. na budynki, które wyłączyła z użytkowania ze względu na zły stan techniczny. Fakt poniesienia nakładów na te budynki świadczy o tym, że nie są to budynki przeznaczone do rozbiórki, a ich zły stan techniczny jest jedynie przejściowy, wynikający z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjach o remontach. Ponadto większość budynków, na które spółka przedłożyła decyzje nadzoru budowlanego jest przez nią użytkowana.
W skardze na decyzję Kolegium, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. poprzez określenie podatku od budynków, których podatnik z przyczyn technicznych nie wykorzystywał i obiektywnie nie mógł wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej, w wysokości należnej od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,
- 2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 124, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez:
- • a) niedostrzeżenie przez organ II instancji faktu, iż w tej samej sprawie, wobec tej samej strony organ I instancji ten sam stan faktyczny ocenił na dwa różne sposoby, czym naruszył zasady zaufania do organu podatkowego,
- • b) niewykorzystanie wszystkich istotnych dowodów w sprawie, w tym mogących świadczyć na korzyść skarżącej, a w szczególności dowodu zawnioskowanego przed organem II instancji w postaci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r.,
- • c) błędne przyjęcie za organem I instancji, że sformułowanie "do czasu usunięcia nieprawidłowości" użyte w decyzjach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2009 r. świadczy jedynie o przejściowej niemożności wykorzystywania budynków dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy wnikliwa analiza przedmiotowych decyzji wskazuje na trwałą niemożność wykorzystywania budynków dla potrzeb działalności gospodarczej spółki,
- • d) błędne przyjęcie za organem I instancji, że opinia biegłego jest w pełni miarodajna w sytuacji, gdy nie uwzględniono dowodów przedstawionych przez skarżącą w zakresie m.in. powierzchni i stanu budynków, a także niewyjaśnieniu wątpliwości jakie dotyczą tej opinii.
Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że organ I instancji wykazał się niekonsekwencją w zakresie oceny tego samego stanu faktycznego, czego organ odwoławczy zupełnie nie rozważył, a mianowicie w niniejszej sprawie, w dniu 17 listopada 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis wraz z oświadczeniem, że spełnia warunki, o których mowa w § 4 ust. 2 Uchwały Rady Miasta Chorzów Nr L/1041/06 z dnia 5 października 2006 r., zatem ma możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] r. organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania podatkowego z wniosku spółki w sprawie udzielenia pomocy de minimis w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości określonej w § 4 ust. 1 uchwały Rady Miasta Chorzów nr XXXV/669/05 z dnia 30 czerwca 2005 r. zmienionej uchwałą Rady Miasta Chorzów nr L/1041/06 z dnia 5 października 2006 r. W wyniku wniesionego zażalenia postanowienie to zostało uchylone na skutek postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...].
Następnie pismem z dnia 21 maja 2012 r. Prezydent Miasta C. poinformował spółkę o braku podstaw do zwolnienia z podatku od nieruchomości określonego w § 4 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. zmienionej uchwałą z dnia 5 października 2006 r., gdyż nie zostały spełnione przesłanki wynikające z zapisów uchwały. Jednym z warunków nabycia zwolnienia, wynikającym z § 4 ust. 2 pkt 1 uchwały, jest nabycie przez przedsiębiorcę budynku lub budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz złożenia oświadczenia, że nabycia budynku lub budynków dokonał w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej i że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (§ 4 ust. 3c lit. a w/w uchwały). W niniejszej sprawie skarżąca złożyła oświadczenie, że w dniu 18 listopada 2010 r. nabyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa i że ze względów technicznych nieruchomość może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.
Oświadczyła ponadto, że zamierza dokonać częściowo rozbiórki budynków i wznieść na ich miejscu nowe budynki z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości skarżąca zadeklarowała 2 budynki o pow. [...] m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a budynki o pow. [...] m2 zadeklarowała jako pozostałe. W oparciu o powyższe organ I instancji stwierdził, że nie można uznać nakładów poniesionych na remont wszystkich budynków, gdyż większość z nich spółka wyłączyła z użytkowania ze względów technicznych. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy wykazał się w niniejszej sprawie niedopuszczalną dowolnością. W momencie, gdy skarżąca starała się o zwolnienie z opodatkowania budynków z powołaniem na w/w uchwały, Prezydent Miasta C. w oparciu o oświadczenie skarżącej przyjął, iż budynki są wyłączone z użytkowania ze względów technicznych i odmówił skarżącej zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Jednocześnie w oparciu o te same okoliczności faktyczne w momencie, gdy skarżąca deklarowała budynki jako "budynki pozostałe", organ I instancji uznał, że nie występuje przesłanka "względów technicznych" określona w art. 1 a ust. 1 pkt 3, a co za tym idzie skarżąca nie może starać się o zwolnienie podatkowe na tej podstawie.
Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy, pomimo zgłaszania przez skarżącą dowodu z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], zupełnie zbagatelizowały ten dowód. Natomiast decyzja ta została wydana wobec podmiotu, od którego skarżąca, za pośrednictwem syndyka masy upadłości, nabyła zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa w 2010 r. Pomimo, że decyzja ta została wydana w 2004 r., to nie straciła ona na swojej aktualności, gdyż dotyczy budynków, będących przedmiotem postępowania. Stan jaki istniał w 2004 r. w zasadzie nie różni się od stanu obecnego, a z uwagi na upływ czasu stan wielu budynków jeszcze się pogorszył. Zdaniem skarżącej decyzję powyższą należy oceniać łącznie z późniejszą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazującą wyłączenie budynków z użytkowania ze względu na ich zły stan techniczny do czasu usunięcia nieprawidłowości.
W decyzjach, które zostały wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. Inspektor nie nakazał jednak usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i nie wyznaczył stosownego terminu do ich usunięcia, a jedynie zakazał użytkowania budynków ze względu na ich zły stan techniczny. Pełnomocnik skarżącej wywodzi zatem, że skoro organ nie zobowiązał strony do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nie zakreślając jej do tego terminu, wydany zakaz użytkowania obiektu należy traktować jako wydany bezterminowo, a jego zniesienie nie jest w takim przypadku uzależnione od wyeliminowania przyczyn stanowiących podstawę jego zastosowania. Skarżąca nie zgadza się z organami I i II instancji, że niemożność korzystania z budynków ze względów technicznych miała jedynie charakter przejściowy, zależny od woli spółki.
Dalej pełnomocnik skarżącej kwestionuje opinię biegłego, twierdząc, że znalazły się w niej niejednoznaczne konstatacje, które nie zostały w żaden sposób sprecyzowane. I tak w przedmiotowej opinii znajduje się tabela nr 2, w której opisano budynki z uwzględnieniem możliwości ich wykorzystania ze względów technicznych. Znajdują się tam krótkie stwierdzenia, iż np.,,budynek może być wykorzystany po przeprowadzeniu prac remontowych". Tak lakoniczna uwaga nie wyjaśnia w żaden sposób stanu budynku. Nie wiadomo również jaki zakres prac remontowych należałoby uwzględnić w przypadku poszczególnych budynków, aby nadawały się one do użytku.
Nie można bowiem wykluczyć, iż zakres ewentualnych prac remontowych byłby tak znaczny (z uwagi na zły stan techniczny określonego budynku), że ze względów chociażby ekonomicznych oraz mając na uwadze słuszny interes skarżącej spółki, należałoby uznać takie prace za nieracjonalne, a wręcz szkodzące spółce. Ponadto opinia biegłego została sporządzona w dniu 24 września 2012 r., więc odnosić się może ewentualnie do stanu rzeczy występującego na dzień jej sporządzenia, ewentualnie do stanu rzeczy występującego później - przy założeniu, że spółka nie dokonała jakichkolwiek jego modyfikacji.
Zdaniem skarżącej zarówno organy I jak i II instancji uważają, że względy techniczne mają mieć charakter trwały, ale nie oznacza to absolutnej ich nieusuwalności. Tymczasem jak wynika z analizy orzeczeń organów obu instancji, interpretują one pojęcie "trwałej przeszkody" właśnie jako przeszkody zupełnie nieusuwalnej. Organy obu instancji uznały bowiem, iż jedynie budynki nadające się do rozbiórki, wypełniają dyspozycję art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. Skarżąca podkreśliła, że w piśmie z dnia 11 kwietnia 2011 r. jednoznacznie wskazała, iż w części budynków zostały przeprowadzone prace remontowe i są przedmiotem najmu z przeznaczeniem na działalność, co zostało prawidłowo wykazane w deklaracji na podatek od nieruchomości i dlatego też Spółka złożyła oświadczenie, że nieruchomość może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej.
Natomiast część budynków, która została wyłączona decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze względu na zły stan techniczny będzie przedmiotem rozbiórki, a następnie na ich miejscu zostaną wybudowane nowe budynki z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Skarżąca podkreśliła, że nawet jak dokonywała nakładów na budynki o złym stanie technicznym, to nie były one podyktowane względami remontowymi, ale służyły zabezpieczeniu budynków przed niekontrolowanym zawaleniem się i doprowadzeniem do katastrofy budowlanej.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że nieuzasadnione jest stanowisko skarżącej co do zupełnej dowolności interpretacji pojęcia "względów technicznych". Dokonana przez organy podatkowe interpretacja pojęcia "względów technicznych" występującego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. oraz § 4 ust. 3c lit.a uchwały Rady Miasta Chorzów jest bowiem tożsama. To skarżąca rozumie inaczej pojęcie "względów technicznych" występujące w powołanych przepisach i przy ubieganiu się o zwolnienie z podatku złożyła oświadczenie, że przedmiot opodatkowania ze względów technicznych może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a w deklaracji na podatek od nieruchomości deklaruje większość posiadanych budynków jako budynki pozostałe, wyłączone z użytkowania ze względów technicznych.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących niewykorzystania istotnych dowodów w sprawie tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. a także błędnej oceny sformułowania "do czasu usunięcia nieprawidłowości" użytego w decyzjach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2009 r. Kolegium stwierdziło, że są one również bezzasadne.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, iż decyzja z 2004 r. nie przedstawia istniejącego stanu faktycznego sprawy, gdyż odnosi się do roku 2004, a ponadto została wydana dla innego podmiotu. Niezależnie od powyższego wyjaśnienia wymaga, że część budynków wymieniona w tej decyzji została zaliczona przez organ I instancji ze względów technicznych do budynków pozostałych i opodatkowana preferencyjną stawką (dotyczy to oddziału sekatyw [...], rozlewni fenolu taca żelbetowa [...], na węgiel - kotłownia nr [...], chłodnia wentylatorowa nr [...] i budynek przy oczyszczalni ścieków nr [...]).
Ponadto, w toku postępowania organ stwierdził, iż większość budynków, na które spółka przedłożyła decyzje nadzoru budowlanego z 2009 r. są przez spółkę użytkowane. Zdaniem Kolegium nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a strona na każdym etapie tego postępowania miała zapewniony czynny w nim udział.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Odnośnie pojęcia "względów technicznych" wypowiadały się już wielokrotnie sądy administracyjne. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zawarte w wyroku z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 109/13, iż w orzecznictwie sądowym nie nasuwa żadnych wątpliwości, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych, czy finansowych.
Ma ono normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów ustawy - Prawo budowlane. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1860/10 wskazał, że nie każda obiektywna przyczyna złego stanu technicznego budynku uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, lecz tylko taka, która prowadzi do oceny, iż jest on w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem. "Względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej.
Interpretacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. zawarta jest w jego konstrukcji, opartej na zastosowaniu wyjątku od zasady. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja powołanego wyżej przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją- "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany" - wskazuje nie tylko na fakt niewykorzystywania tego przedmiotu, ale również braku możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według stawek innych, niż za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zachodzi tylko w odniesieniu do części obiektów, które są w stanie katastrofalnym, grożącym ich zawaleniem. Za takie budynki uznano budynki: oddziału sekatyw [...], rozlewni fenolu taca żelbetowa [...], na węgiel - kotłownia nr [...], chłodnia wentylatorowa nr [...] i budynek przy oczyszczalni ścieków nr [...]. Wobec pozostałych budynków o pow. [...] m2 organ nie stwierdził istnienia względów technicznych. Podkreślenia wymaga także fakt, że większość budynków, które spółka kwestionuje w zakresie wysokości opodatkowania jest przez spółkę użytkowana, a zatem nie można uznać, iż zachodzi przesłanka do zastosowania preferencyjnych stawek podatku od nieruchomości. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż przedmiotowe budynki są w posiadaniu przedsiębiorcy, a przedmiotem jego działalności jest m.in. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami.
Zaskarżona decyzja nie została także wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Nie zostały bowiem naruszone: zasada legalizmu i praworządności (art. 120), postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1), udzielania informacji (art. 121 § 2), prawdy obiektywnej (art. 122), przekonywania (art. 124), zupełności postępowania dowodowego (art. 187 § 1), swobodnej oceny dowodów (art.191). Organy zabiegały w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie, wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrały materiał dowodowy z urzędu. Nie powinno mieć zatem znaczenia, czy podejmowane czynności dowodowe służyły udowodnieniu okoliczności korzystnych dla strony postępowania, czy przeciwnie - pozwoliły na podjęcie rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 1237/00).
Nakaz uwzględniania zarówno okoliczności korzystnych, jak i niekorzystnych dla strony jest oczywistym przejawem konieczności działania organów podatkowych w sposób obiektywny. Realizacja prawdy materialnej może mieć miejsce tylko wtedy, gdy wszelkie czynności podejmowane przez organy podatkowe będą realizowane z zachowaniem obiektywizmu i rzetelności.
Niezasadny okazał się zarzut, że w tej samej sprawie wobec tej samej strony organ administracyjny I instancji ten sam stan faktyczny ocenił na dwa różne sposoby. Owszem skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis wraz z oświadczeniem, że spełnia warunki, o których mowa w § 4 ust. 2 Uchwały Rady Miasta Chorzów Nr L/1041/06 z dnia 5 października 2006 r., aby skorzystać ze zwolnienia podatkowego. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości skarżąca zadeklarowała jedynie 2 budynki o pow. [...] m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a budynki o pow. [...] m2 zadeklarowała jako pozostałe. W oparciu o powyższe Prezydent Miasta C. stwierdził, że nie można uznać nakładów poniesionych na remont wszystkich budynków, gdyż większość z nich spółka wyłączyła z użytkowania ze względów technicznych. Skarżąca nie uzyskała zatem zwolnienia podatkowego ze względu na treść złożonej deklaracji.
Natomiast odnosząc się do decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] r. w której Inspektor nakazał wymienione w decyzji budynki wyłączyć z użytkowania to należy podkreślić, iż dokument ten nie przedstawia istniejącego stanu faktycznego sprawy, gdyż odnosi się do roku 2004, a ponadto został wydany dla innego podmiotu. Biegły rzeczoznawca powołany w sprawie w wydanej opinii zweryfikował stan techniczny budynków. Biegły sporządził bardzo szczegółową opinię, uwzględniającą powierzchnię budynków, ich konstrukcję, liczbę kondygnacji, wyposażenie budynków, ich stan techniczny oraz możliwość wykorzystania ze względów technicznych. Wbrew zarzutom skarżącej spółki opinia ta jest kompletna i uwzględnia wszelkie aspekty takie jak ustalenie prawidłowej powierzchni użytkowej budynków, ocenę stanu technicznego budynków tj. możliwości lub jej braku wykorzystania ich do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Sporne budynki zatem były przedmiotem oględzin, sporządzona została także ich dokumentacja fotograficzna. Zarzuty pełnomocnika skarżącej co do treści opinii biegłego to w zasadzie tylko polemika z ustaleniami przez niego poczynionymi.
Nie można także zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że późniejsze decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazujące wyłączenie budynków z użytkowania ze względu na ich zły stan techniczny do czasu usunięcia nieprawidłowości w istocie wskazują na trwałą niemożność wykorzystywania budynków dla potrzeb działalności gospodarczej spółki. Treść tych decyzji wskazuje właśnie na czasowy charakter wyłączenia budynków z użytkowania, co potwierdza użyte sformułowanie: do czasu usunięcia nieprawidłowości.
Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że zły stan techniczny opodatkowanych budynków nie miał charakteru stałego a zatem prawidłowo organy I i II instancji nie uznały ich jako budynków pozostałych, spełniających przesłankę względów technicznych z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).