Uzasadnienie
Z. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: Kolegium albo organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr ewid. [...] ustalającą podatek od nieruchomości na 2014 r. w kwocie [...] zł. Skarga nadana została w dniu 8 października 2015 r.
Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z analizy akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję adresowana do skarżącego awizowana była po raz pierwszy w dniu 24 sierpnia 2015 r., o czym zawiadomienie umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Powtórne awizowanie tej przesyłki miało miejsce w dniu 1 września 2015 r. Przesyłka odebrana została przez adresata w dniu 8 września 2015 r.
Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613), zwanej dalej: O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.).
Powołany przepis O.p. ustanawia tzw. zastępczy sposób doręczania. Przepis ten umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Taki tryb doręczenia jest wyjątkiem od zasady właściwego doręczania korespondencji i jako taki winien być interpretowany ściśle. Skuteczność tak zwanego doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia, które zostały określone w art. 150 O.p. Ma ono niewątpliwie rację bytu z punktu widzenia sprawności obrotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398).
W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej adresowanej do skarżącego, zawierającej zaskarżoną decyzję organu odwoławczego wynika, że została ona odebrana w dniu 8 września 2015 r.
Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 24 sierpnia 2015 r. a następnie po raz drugi w dniu 1 września 2015 r. to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 150 O.p. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 7 września 2015 r. Termin do odebrania tej przesyłki biegł bowiem od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Odbiór decyzji przez adresata po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym jest czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływu ostatniego dnia okresu (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398; Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. Lex nr 1068765).
Wobec powyższego wskazany w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, tj. od dnia 7 września 2015 r., upłynął w dniu 7 października 2015 r.
Skarga została natomiast wniesiona w dniu 8 października 2015 r. a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.