Uzasadnienie
A s.c. T. H., M. W. w D. (dalej: skarżąca, spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach dotyczącą podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2013 r.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2020 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie numeru REGON albo numeru identyfikacji podatkowej spółki, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji skarżącej, w szczególności wykazującego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej podpisania (np. umowa spółki cywilnej).
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, adresowana do skarżącej, awizowana była po raz pierwszy w dniu 6 listopada 2020 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej, następnie awizowana była powtórnie w dniu 16 listopada 2020 r. W dniu 24 listopada 2020 r. nastąpił zwrot niepodjętej przesyłki.
Do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na podstawie art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zgodnie natomiast z art. 231 zdanie pierwsze P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne.
Nadto, zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Z kolei, na mocy art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania.
Niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, niewskazanie numeru REGON bądź numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji albo numeru identyfikacji podatkowej, jak również niezłożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji skarżącej – stanowią braki formalne pisma. Dlatego też wezwano skarżącą, w trybie art. 49 P.p.s.a., do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.
W rozpatrywanej sprawie siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie skarżącej z dniem 27 listopada 2020 r. Jest tak dlatego, ponieważ przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona w drodze fikcji z dniem 20 listopada 2020 r., z uwagi na jej pierwsze awizowanie w dniu 6 listopada 2020 r. a powtórne – w dniu 16 listopada 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.
Ponieważ w niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie awizowana była po raz pierwszy w dniu 6 listopada 2020 r., pomimo jej niepodjęcia uznaje się ją za doręczoną z dniem 20 listopada 2020 r., tj. z upływem 14 dni od jej pierwszej awizacji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.