Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ustalającą S. D. dochód z nieujawnionych źródeł przychodu podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie [...] zł oraz należny zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75% uzyskanego przychodu w kwocie [...] zł.
Decyzja ta została odebrana przez podatnika w dniu 11 października 2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych.
Skarga na powyższą decyzję została nadana w dniu 10 listopada 2010 r. bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Do skargi został załączony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 12 listopada 2010 r., a Sąd przekazał ją według właściwości organowi. Skarga została nadana drogą pocztową w dniu 18 listopada 2010 r. i wpłynęła do organu w dniu 22 listopada 2010 r.
O przekazaniu poinformowano skarżącego, wskazując jednocześnie, że skarga do sądu administracyjnego winna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. przekazując skargę do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Wobec powyższego wniósł o odrzucenie skargi.
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia skarżący wniósł w terminie sprzeciw.
W dalszej kolejności postanowieniem z dnia 14 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił doradcę podatkowego.
W związku z powyższym Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła skarżącemu doradcę podatkowego, o czym poinformowano w piśmie z dnia 6 kwietnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl z kolei art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności.
Wobec wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach bez pośrednictwa organu odwoławczego koniecznym stało się jej przekazanie według właściwości organowi odwoławczemu. Jednakże w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 248).
W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji, czyli od dnia 11 października 2010 r., upłynął zatem w dniu 10 listopada 2010 r. Skarga została zaś przekazana przez Sąd do organu w dniu 18 listopada 2010r. (data nadania), który to dzień w świetle powyższych uwag stanowi dopiero moment wniesienia skargi. Z tego względu należy uznać, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa taką skargę należy odrzucić i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.