Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1318/22

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi K. M. (dalej: "skarżący" lub "zobowiązany") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 22 sierpnia 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia 30 czerwca 2022 r., wydane w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w sprawie egzekucji administracyjnej.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

1. 1. Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza K. w dniu 12 kwietnia 2022 r., nr FK.3160.11.58.2022 Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. prowadził wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące z okresu od lutego 2021 r. do grudnia 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia.
2. 2. W piśmie z dnia 12 czerwca 2022 r. skarżący zgłosił do Burmistrza K. zarzut nieistnienia powyższego obowiązku. Jako podstawę prawną zgłoszonego żądania powołał art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). W uzasadnieniu podkreślił, że przedmiotową opłatę konsekwentnie uiszcza w wysokości 7,5 zł miesięcznie zgodnie z deklaracją złożoną w dniu 1 kwietnia 2013 r. Przy tym dodał, że nie składał deklaracji, z której wynikałaby powinność zapłaty tej należności w kwocie 32 zł. Zaznaczył też, że obowiązek taki nie został na niego nałożony w jakimkolwiek akcie indywidualnym (decyzji, postanowieniu czy nakazie płatniczym) i w związku z tym kierowane do niego upomnienia są bezpodstawne.
3. 3. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r., nr [...] Burmistrz K. oddalił powyższy zarzut skarżącego. W motywach tego rozstrzygnięcia zwrócił uwagę, że wysokość należnej opłaty została obliczona w sposób zgodny z uchwałą Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 12 marca 2020 r., nr 174/XIX/2020 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2020 r. poz. 2443). Jednocześnie zaznaczył, że skarżący został zawiadomiony o nowej wysokości stawki opłaty i składanie przez niego kolejnej deklaracji nie było konieczne, co jednoznacznie wynika z art. 6m ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 2010, ze zm.; dalej: "u.c.p.g."). Dalej podkreślił, że w związku ze zgłaszanymi przez skarżącego zastrzeżeniami kwestia ta stanowiła przedmiot wyjaśnień zawartych już we wcześniejszych pismach. Zaakcentował też, że w niniejszej sprawie zarówno tytuł wykonawczy, jak i poprzedzające go upomnienia sporządzono i doręczono skarżącemu w sposób zgodny z obowiązującymi unormowaniami, a skarga przez zobowiązanego wniesiona na wspomnianą uchwałę Rady Miejskiej w K. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 451/21, który jest już prawomocny.
4. 4. W zażaleniu z dnia 11 lipca 2022 r. skarżący wskazał, że powyższe postanowienie wydano na podstawie złożonej przez niego deklaracji. W zamieszczonych w niej objaśnieniach wskazano jednak, że w razie zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości opłaty właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany (pkt 2), a w przypadkach opisanych w art. 6o u.p.c.g. wysokość tej należności zostanie określona w drodze decyzji (pkt 3). Tymczasem w niniejszej sprawie egzekucję wszczęto pomimo braku zaistnienia którejkolwiek z tych okoliczności, a zatem bezprawnie, co winno skutkować uchyleniem kwestionowanego rozstrzygnięcia.
5. 5. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr SKO.4110.34.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy powyższe postanowienie Burmistrza. W uzasadnieniu tej kwalifikacji Kolegium wpierw zreferowało dotychczasowych przebieg postępowania, a następnie powołało brzmienie art. 17 § 1, art. 3a § 1 pkt 6, art. 33 § 1, § 2 i § 4, art. 34 §§ 1-3 i art. 15 § 1 u.p.e.a. Odnosząc te regulacje do analizowanego przypadku, stwierdziło, że zarzut skarżącego istotnie jest niezasadny, gdyż od dnia 1 kwietnia 2020 r. stawka opłaty wynosi 32 zł, co wynika ze wspomnianej uchwały Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 12 marca 2020 r., nr 174/XIX/2020 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2020 r. poz. 2443). Zarazem wyjaśniło, że wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki tej opłaty. Natomiast w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty właściciel nieruchomości jest zobowiązany do uiszczenia opłaty w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.p.c.g. Powstanie tej powinności nie wymaga zatem złożenia nowej deklaracji czy wydania decyzji w tym przedmiocie.
6. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach datowanej na 20 września 2022 r. zobowiązany nie zgodził się z powyższym stanowiskiem Kolegium. Podkreślił, że w swych pismach nie kwestionował wysokości opłaty, lecz to, że powinność jej uiszczenia nie została na niego nałożona w sposób prawem przewidziany. Dalej wywiódł, że brak ustawowego obowiązku wydania decyzji nie przesądza o niemożności dokonania tej czynności. Na koniec podkreślił, że złożona przez niego deklaracja ma charakter wiążący, a zawarte w niej pouczenie nie wskazuje na możliwość zmiany wysokości opłaty w sposób wskazywany przez Burmistrza i Kolegium. Zarazem stwierdził, że żadnego znaczenia w tym względzie nie ma również to, iż jego skarga na powołaną uchwałę Rady Miejskiej w K. została oddalona.
7. 7. W odpowiedzi z dnia 10 października 2022 r. Kolegium stwierdziło brak podstaw do uwzględnienia skargi i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. 8. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
2. 9. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. - Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy wskazana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Kolegium wydano po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na postanowienie Burmistrza o oddaleniu zarzutu wniesionego w sprawie egzekucji administracyjnej. W świetle powyższych przepisów za dopuszczalne należało więc uznać przeprowadzenie sądowoadministracyjnej kontroli tego rozstrzygnięcia.

10. Spór w analizowanym przypadku sprowadza się do kwestii prawidłowości oceny zarzutu nieistnienia obowiązku, który to zarzut został zgłoszony przez skarżącego w sprawie egzekucji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący wskazywał, że wiążąca wysokość opłaty została podana w złożonej przez niego deklaracji. Zarazem akcentował, że w deklaracji tej znajduje się pouczenie, z którego wynika, iż wysokość opłaty może zostać zmieniona jedynie w drodze nowej deklaracji lub decyzji. Podkreślając w związku z tym, że żadna z tych okoliczności nie zaistniała w niniejszej sprawie, za bezpodstawne uznał prowadzenie wobec niego egzekucji w celu wyegzekwowania wyższej opłaty wynikającej z uchwały Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 12 marca 2020 r., nr 174/XIX/2020 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty.

Burmistrz, a w ślad za nim Kolegium, stanęli natomiast na stanowisku, że zawiadomienie skarżącego – po uchwaleniu ww. uchwały - o nowej wysokości stawki opłaty przesądza o konieczności uiszczania przez niego opłaty w wysokości obliczonej z uwzględnieniem tej nowej stawki i to bez uprzedniego wydawania decyzji czy składania deklaracji w tym przedmiocie. Argumentację tę oparli na fakcie podjęcia przytoczonej uchwały i doręczenia skarżącemu wspomnianego zawiadomienia oraz na brzmieniu art. 6m ust. 2a u.p.c.g.

Rację w tym sporze należało przyznać organom administracji publicznej.

11. Na wstępie dostrzeżenia wymaga, że postępowanie, w którym doszło do wydania zaskarżonego postanowienia Kolegium i poprzedzającego je rozstrzygnięcia Burmistrza, zostało zainicjowane wskutek złożenia przez skarżącego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, a zatem skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. Przepis ten statuuje bowiem prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Jak wynika z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą takiego zarzutu może być:

1. 1) nieistnienie obowiązku;
2. 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
3. a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
4. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
5. c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
6. 3) błąd co do zobowiązanego;
7. 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
8. 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
9. 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
10. a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
11. b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
12. c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Stosownie z kolei do art. 34 § 2 u.p.e.a. rozpatrzenie takiego środka zaskarżenia następuje w drodze postanowienia, w którym wierzyciel albo oddala zarzut (pkt 1), albo uznaje zarzut w całości (pkt 2 lit. a), albo uznaje zarzut w części i w pozostałym zakresie zarzut oddala (pkt 2 lit. b), albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu (pkt 3 lit. a-b).

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 u.p.e.a.) nie umożliwia zgłoszenia zarzutu jakiegokolwiek, lecz jedynie takiego, który został przewidziany przez ustawodawcę w art. 33 § 2 u.p.e.a. Skorzystanie z tej możliwości obliguje natomiast wierzyciela do oceny w pierwszej kolejności, czy zarzut jest dopuszczalny, a w razie pozytywnej weryfikacji w tym przedmiocie – do wypowiedzenia się w kwestii jego zasadności (art. 34 § 2 u.p.e.a.). O zakresie rozpatrzenia sprawy decyduje zatem treść zgłoszonego zarzutu.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 września 2007 r., I OSK 522/07, to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Na związanie organu podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (wyroki NSA z: 8 czerwca 2021 r., III FSK 3542/21; 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10; 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10).

W niniejszej sprawie skarżący wyraźnie wskazał, że podnosi zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, a jako podstawę prawną swego żądania powołał art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Zapatrywanie to konsekwentnie podtrzymał w zażaleniu i w skardze, które wniósł następnie. W związku z tym jego intencje uznać należało za nie budzące jakichkolwiek wątpliwości. Skutkowało to tym, że Burmistrz, a w ślad za nim Kolegium, zostali zobligowani do wypowiedzenia się w kwestii tego konkretnego zarzutu.

Z kolei Sąd, w ramach sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej, stanął przed koniecznością zweryfikowania, czy wypowiedź ta (zmaterializowana w kwestionowanych postanowieniach) jest zgodna z prawem. Już teraz zatem podkreślenia wymaga, że ocena dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia względem skarżącego przedmiotowej egzekucji mogła nastąpić tylko przez pryzmat zgłoszonego przezeń zarzutu. Ten, jak wspomniano, dotyczył nieistnienia obowiązku, ściśle: obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości przekraczającej wskazaną w deklaracji kwotę 7,50 zł.

12. Z uwagi na powyższe przypomnieć należy, że egzekwowanym w niniejszej sprawie obowiązkiem była opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące z okresu od lutego do grudnia 2021 r. Wysokość miesięcznej stawki tej opłaty od każdej osoby zamieszkującej daną nieruchomość w tym okresie wynosiła 32 zł. Wynika to z § 2 uchwały Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 12 marca 2020 r., nr 174/XIX/2020 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty. Uchwała, zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. – Dz.U. z 2019 r. poz. 1461, ze zm.), została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 17 marca 2020 r. i – zgodnie z jej § 8 – weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r. Wskazana uchwała stanowi akt prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze danej gminy. Została wydana m.in. na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., który stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty. Jako akt prawa miejscowego ma zatem charakter normatywny, co wyraża się m.in. ukształtowaniem z dniem wejścia w życie tej uchwały, obowiązków mieszkańców gminy, w tym skarżącego, w zakresie wysokości ponoszonej z tego tytułu opłaty.

Ponownie można zauważyć, że zgodność tej uchwały z prawem była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie I SA/Gl 451/21, skargę oddalił. W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że skarżący otrzymał zawiadomienie o nowej wysokości opłaty, o czym stanowi art. 6m ust. 2a u.c.p.g. – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2015 r.

W tej sytuacji za zasadne uznać należało zastosowanie przez organy art. 6m ust. 2a u.c.p.g. Przepis ten stanowi bowiem, że w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Słusznie zatem organy administracji publicznej wywiodły, że należna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku skarżącego za sporny okres wynosiła 32 zł miesięcznie, skoro – zgodnie ze złożoną przez niego deklaracją – mieszka on sam. Obowiązek ten więc powstał od dnia wejścia w życie powoływanej już uchwały Rady Miejskiej w Kłobucku z dnia 12 marca 2020 r., nr 174/XIX/2020 i powinien być przez skarżącego realizowany. Istniał także w czasie inicjowania postępowania egzekucyjnego i wydawania kwestionowanych przez skarżącego postanowień.

1. 13. Podniesione w tym względzie zastrzeżenia skarżącego są nietrafne.

W badanej sprawie nie zaistniały podstawy aby twierdzić, że do powstania obowiązku uiszczania przez skarżącego opłaty w wysokości 32 zł Burmistrz miał obowiązek, czy możliwość, wydać decyzję ustalającą wysokość opłaty w tej kwocie. Kompetencja Burmistrza w tej mierze zaktualizowałaby się, jeśli skarżący by nie złożył deklaracji lub istniałyby wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. Wynika to z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. W tym przypadku, skarżący deklarację złożył w kwietniu 2013 r., a wątpliwości co podanych tam danych, w tym liczby zamieszkujących osób, nie było.

Skarżący podkreśla także okoliczność, że nie składał nowej deklaracji, co przy braku wydania przez Burmistrza decyzji na podstawie art. 6o u.c.p.g. powoduje, iż jego obowiązek uiszczania opłaty dotyczy tylko kwoty 7,50 zł. W tym zakresie, skarżący powołuje się więc na treść art. 6 ust. 1d u.c.p.g., który stanowi, że wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o (a więc z zastrzeżeniem wydania decyzji w tym przedmiocie).

Jednakże, skarżący bezpodstawnie ogranicza analizę własnej sytuacji prawnej tylko do tych regulacji. Powinien bowiem dodatkowo sięgnąć do wskazywanego już art. 6m ust. 2a u.c.p.g., który stanowi, że:

"W przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.".

Jest to zatem przepis szczególny względem tych, na których opiera się rozumowanie skarżącego. Artykuł 6m ust. 2a u.c.p.g. określa skutki prawne ustalenia przez radę gminy nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a więc podjęcia uchwały na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. W takim wypadku wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej, lecz jest zobowiązany powiadomić właściciela nieruchomości o nowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji uprzednio złożonej przez właściciela nieruchomości. Właściciel nieruchomości uiszcza opłatę w wysokości podanej w skierowanym do niego zawiadomieniu i nie jest – co trzeba podkreślić - zobowiązany do złożenia nowej deklaracji o wysokości opłaty. Obowiązek złożenia takiej deklaracji – w przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi – ciąży na nim wyłącznie w sytuacji, gdy w stosunku do tego właściciela została uprzednio wydana decyzja, o której mowa w art. 6o ust. 1 u.c.p.g. (por. M. Budziarek [w:] A. Szymczak, M. Budziarek, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, Warszawa 2021, art. 6m). W analizowanym przypadku nie miało to jednak miejsca.

Skarżący podnosi również, że na druku składanej w 2013 r. deklaracji nie ma pouczenia o trybie uregulowanym w art. 6m ust. 2a u.c.p.g. Wobec tego Sąd zauważa, że pouczenie takie nie mogło być tam zawarte z tej przyczyny, że wówczas wskazany przepis jeszcze nie obowiązywał. Ustęp 2a został dodany do art. 6m u.c.p.g. dopiero z dniem 1 lutego 2015 r. na mocy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 87).

Wbrew twierdzeniom skarżącego stwierdzić zatem trzeba, że do nałożenia na właściciela nieruchomości powinności uiszczenia opłaty w kwocie wyższej od zadeklarowanej nie jest konieczne uprzednie wydanie decyzji lub złożenie nowej deklaracji w tym przedmiocie. Co więcej, w badanym przypadku nie ma ku temu podstaw. Natomiast wystarczające w tym względzie jest samo zaistnienie okoliczności opisanych w art. 6m ust. 2a u.p.c.g.

W niniejszej sprawie okoliczności te, jak już wspomniano, zaistniały. Wysokość opłaty została ustalona w oparciu o uchwałę rady miejskiej, która pozostaje w obrocie prawnym, a zobowiązanego zawiadomiono o wysokości tej opłaty.

1. 14. Tym samym egzekwowany obowiązek uiszczania opłaty w kwocie 32 zł uznać należało za istniejący.

Z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Kolegium odpowiada prawu. Skutkować to musiało oddaleniem skargi zobowiązanego, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wyrok niniejszy wydano po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznania w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z kolei zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.