Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten określił A. i A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok w kwocie [...] złotych.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, że przyczyną określenia przez organ pierwszej instancji należnego podatku w innej wysokości niż wykazana w zeznaniu podatkowym za 1998 rok była korekta kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez A. S. działalności gospodarczej pod nazwą "A" o wydatki nie stanowiące tychże kosztów, tj.:
- - o kwotę [...] złotych netto, wydatkowaną na nabycie urządzenia spawającego "[...]", będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu [...] 1997 roku, nr [...] z "B" S.A. w K.;
- - o kwotę [...] złotych netto, wydatkowaną na nabycie sprzętu komputerowego, będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu [...] 1997 roku, nr [...] z "B" S.A. w K.;
- - o kwotę [...] złotych netto, wydatkowaną na nabycie kopiarki "[...]", będącej przedmiotem umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu [...] 1997 roku, nr [...] z "B" S.A. w K.;
- - o kwotę [...] złotych netto, wydatkowaną na nabycie samochodu ciężarowo - osobowego "[...]", rok produkcji [...], będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu [...] 1997 roku, nr [...] z "B" S.A. w K.;
- - o kwotę [...] złotych netto, wydatkowaną na nabycie mebli biurowych, będących przedmiotem umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu [...] 1997 roku, nr [...] z "B" S.A. w K.;
- - o kwotę [...] złotych, stanowiącą różnicę pomiędzy podatkiem VAT wynikającym z rachunku uproszczonego dotyczącego zakupu towarów przeznaczonych na potrzeby pracowników ([...] złotych) a kwotą wpisaną do podatkowej księgi przychodów i rozchodów ([...] złotych).
Szczegółowy sposób ustalenia wysokości dochodu A. i A. S., stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok, został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z kolei decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten określił podatnikom odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 1998 roku w kwocie [...] złotych.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych na podatniku prowadzącym działalność gospodarczą ciąży obowiązek samodzielnego obliczenia i wypłacenia zaliczek na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3 tegoż artykułu. Jeżeli zaliczki te nie zostaną uregulowane we właściwym terminie i odpowiedniej wysokości to z tego tytułu – zgodnie z art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej – powstaje zaległość podatkowa, od której nalicza się odsetki za zwłokę (art.53§ 1 i § 4 Ordynacji podatkowej).
Następnie podniósł, iż wykazane w decyzji wymiarowej nieprawidłowości dotyczące kosztów uzyskania przychodów spowodowały w konsekwencji różnice w wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 rok. Zgodnie z art. 53a Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub części, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji, a także w razie braku deklaracji.
Szczegółowy sposób wyliczenia wysokości należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 1998 roku oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy przedstawił organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] roku oraz załącznikach do tej decyzji.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnicy A. i A. S. domagali się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku, nr [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W krótkim uzasadnieniu skargi pełnomocnicy wskazali, że "skarżona decyzja jest bezpośrednim następstwem" decyzji określającej podatnikom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów podatkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten określił A. i A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok w kwocie [...] złotych.
W konsekwencji powyższej decyzji rozstrzygnięcie w przedmiocie orzeczenia o odsetkach (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] roku, nr [...]) oraz sposobie ich naliczenia jest trafne, przedstawione zostało w sposób wyczerpujący i znajduje uzasadnienie w treści art. 51 § 2, art. 53 § 1 i § 4 oraz art. 53a Ordynacji podatkowej (pełnomocnicy skarżących nie kwestionowali wysokości naliczonych w decyzji odsetek).
Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowej (za zaległość podatkową uważa się także nie zapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek – art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej) naliczane są odsetki za zwłokę. Z kolei art. 53a tej ustawy uprawnia organ podatkowy do określania – w celu ustalania wielkości odsetek za zwłokę – zaliczek na podatek w prawidłowej wysokości, nawet po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego. Konsekwencje nieterminowego uiszczania zaliczek na podatek lub niepłacenia ich w ogóle podatnik może zatem ponieść nie tylko do końca roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego. Do naliczenia więc odsetek za zwłokę zobligowany jest organ podatkowy w ramach wydawanej decyzji, w której dokonuje naliczenia odsetek od prawidłowej wysokości zaliczki, za okres od dnia, w którym powinna być zapłacona do dnia wygaśnięcia zaległości z tytułu jej nieterminowej zapłaty.
Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.