Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej zwana Spółką lub Skarżącą) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2020 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Strony skarżącej, w szczególności odpisu KRS oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a to w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Opisane wezwanie zostało skierowane do Spółki na adres podany w skardze.
Zarządzeniem z dnia 10 marca 2020 r. przesyłkę poleconą zawierającą wezwanie do uzupełniania braków skargi uznano za doręczoną z upływem 2 marca 2020 r. Skarżąca jak dotąd nie wykonała powyższego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych.
Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli więc czynnością tą jest złożenie pisma, to powinność ta aktualizuje się z chwilą jego wniesienia. Wszak nie ulega wątpliwości, że spełnienie omawianego wymogu w takim przypadku jest niezbędne do zweryfikowania, czy osoba, która pismo podpisała, była do tego upoważniona. W rezultacie niewykazanie takiego umocowania wspomnianą weryfikację czyni niemożliwą i stanowi przeszkodę do nadania pismu biegu.
Nadto na mocy art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie uzupełni jej braków formalnych. Jednocześnie, odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Zdarzeniem inicjującym terminu siedmiodniowy, zakreślony do uzupełnienia braków formalnych skargi jest doręczenie wezwania adresatowi. W niniejszej sprawie należało je uznać za dokonane z upływem dnia 2 marca 2020 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia organowi uprawnionemu do ich reprezentowania przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia.
Jeżeli pismo nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
W rozpatrywanym przypadku o wykonaniu czynności z art. 73 § 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz kopercie, w której ją wysłano. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 17 lutego 2020 r., powtórnie – w dniu 25 lutego 2020 r., a w dniu 4 marca 2020 r. została zwrócona jako niepodjęta w terminie. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 2 marca 2020 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. W rezultacie ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi był 9 marca 2020 r., a ponieważ termin ten upłynął bezskutecznie, skargę należało odrzucić.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł jak na wstępie na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.