Uzasadnienie
A A. D. Sp. j. w Z., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w Z. z dnia [...] nr [...] o odmowie zwolnienia z egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego wymienionych w tymże postanowieniu ruchomości, w tym między innymi samochodu marki VW Passat oraz trzech samochodów ciężarowych.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.
Pełnomocnik podniósł, że podjęcie czynności egzekucyjnych w stosunku do przedmiotowych ruchomości może doprowadzić do nieodwracalnych dla skarżącego i jego rodziny skutków. Wskazał, że konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej doprowadzi do tego, że skarżący nie będzie w stanie zapłacić swoich zobowiązań wobec Dyrektora Oddziału ZUS w Z. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Dodał, że ewentualna egzekucja z ruchomości, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, pozbawi skarżącego środków do życia.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w Z.. Organ wskazał, iż postanowienia te nie mają przymiotu wykonalności i nie można orzekać o wstrzymaniu ich wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy).
Zaakcentować trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania dotyczyć może jedynie takiego aktu, który nadaje się do wykonania. Aktami takimi są w szczególności te, które nakładają na ich adresatów obowiązek świadczenia. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty odmowne, a w niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie (oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji) do takich właśnie aktów należy - skarżącemu odmówiono bowiem zwolnienia spod egzekucji określonych składników majątkowych (ruchomości). Wydane w niniejszej sprawie postanowienia nie nakładają zatem na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Będąc aktami odmownymi, nie rodzą po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, gdyż nie posiadają przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu).
Gdyby nawet – hipotetycznie – uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o odmowie zwolnienia z egzekucji (co, jak wyżej wskazano, nie może mieć miejsca), to sama egzekucja prowadzona byłaby nadal (por. postanowienie NSA z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FZ 699/12, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze wszystkie te okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.