Uzasadnienie
Skarżący na urzędowym formularzu PPF z dnia 2 stycznia 2018 r. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wobec faktu, że formularz nie został podpisany, pismem doręczonym w dniu 13 lutego 2018 r. referendarz sądowy, wezwał skarżącego z jednoczesnym wezwaniem do przedłożenia dokumentacji źródłowej do usunięcia braku złożonego formularza PPF poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 13 lutego 2018 r., zatem termin do uzupełnienia braku wniosku upływał z dniem 20 lutego 2018 r.
Wobec nie podpisania formularza w wyznaczonym terminie, zarządzeniem z dnia 6 marca 2018 r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. W jego uzasadnieniu wskazał, że niedopuszczalnym jest żądanie przez Referendarza w jednym wezwaniu uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz przedstawienia dowodów źródłowych, albowiem merytoryczne rozpoznanie wniosku możliwe jest dopiero po uzupełnieniu jego braków formalnych. Powyższe oznacza - zdaniem skarżącego - że wezwanie z dnia 19 stycznia 2018 r. nie może wywoływać żadnych skutków prawnych i procesowych szczególnie tych dla niego negatywnych. Nadto podniesiono, że Referendarz do wezwania z dnia 19 stycznia 2018 r. nie załączył formularza PPF. Nie wskazano także skarżącemu w jaki sposób miałyby uzupełnić brak formalny. Na koniec skarżący podał, że dokumenty, o które został wezwany są dla niego niemożliwe do zdobycia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wobec faktu, że nie został on podpisany, pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. wezwano go do dokonania tejże czynności bądź to poprzez własnoręcznie podpisanie formularza (chodziło zatem o podpisanie tego dokumentu w siedzibie tut. Sądu), bądź też nadesłanie wypełnionego formularza. Skarżący pomimo wyraźnego wezwania w tymże przedmiocie, nie podpisał formularza PPF. Nadto w myśl § 3 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257), jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia. W niniejszej sprawie formularz taki został przez skarżącego złożony w Sądzie w dniu 15 stycznia 2018 r. (data wpływu),wobec powyższego nie istniała potrzeba doręczania skarżącemu formularza PPF.
W sytuacji zatem, gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia, co jasno wynika z brzmienia art. 257 p.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia, że jednocześnie wraz z wezwaniem o podpisanie formularza skarżący został wezwany do złożenia dokumentów źródłowych, wezwaniu temu bowiem został nadany inny rygor, a mianowicie ewentualność potraktowania niezastosowania się do tego punktu wezwania, jako brak należytego wykazania przez stronę przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a.
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji