Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 22 lipca 2016 r., jakie pełnomocnik skarżącego R. F. wniósł od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], nr [...] określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 30 lipca 2010 r. własności lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. [...].
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia "oraz czynności w sprawie", podnosząc, że prowadzone postępowanie egzekucyjne wywołuje niepowetowane straty u skarżącego i jest bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rozpatrywany wniosek nie może zostać uwzględniony.
Co prawda, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega jednak wątpliwości, że przed zweryfikowaniem istnienia przesłanek przesądzających o zasadności takiego wniosku niezbędne jest ustalenie, że dany akt administracyjny podlega wykonaniu, a warunek ten zostaje spełniony wówczas, gdy dokonuje on zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia zatem wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188].
Tymczasem taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanym przypadku.
Dostrzeżenia bowiem wymaga, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego stanowi procesowy (a nie: merytoryczny) sposób zakończenia postępowania odwoławczego. Nie rozstrzyga ono o prawach i obowiązkach odwołującego się. Tym samym w sferze materialnoprawnej nie wywołuje jakichkolwiek innych skutków aniżeli te, które istniały przed jego wydaniem. Stwierdzić więc należy, że nie dokonuje ono zmian w zakresie praw lub obowiązków skarżącego, w szczególności nie nakłada na niego powinności określonego zachowania się. Nie podlega zatem wykonaniu, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie jego wykonania nie może zostać uwzględniony.
Rozpatrywane żądanie skarżącego jest więc bezprzedmiotowe i jako takie podlega oddaleniu. Zarazem, z uwagi na sposób jego sformułowania, niezbędne staje się dodanie, że jeżeli celem skarżącego byłoby wstrzymanie samego postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych, to wniosek w tym przedmiocie powinien zgłosić do organu sprawującego nadzór nad organem egzekucyjnym, albowiem to ten organ (a nie: sąd administracyjny) jest właściwy do rozpatrzenia takiego żądania w myśl art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.).
W świetle powyższego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie dodania wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.