Uzasadnienie
Wniosek o przyznanie prawa pomocy został w tej sprawie złożony na urzędowym formularzu z dnia 19 marca 2018 r. W tych ramach skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W motywach wniosku wskazał, że wraz z żoną utrzymują się ze skromnego dochodu w kwocie 1.546,12 zł netto. Jego żona jest obecnie osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Skarżący podkreślił, iż wspomniana kwota z trudem wystarcza na pokrycie stałych wydatków, w szczególności tych dotyczących utrzymania mieszkania. W związku z utrzymującymi się problemami finansowymi skarżący zdobywa żywność ze śmietników przy sklepach wielkopowierzchniowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący oprócz mieszkania o pow. 47,8 m2 nie posiada jakiegokolwiek majątku. Do stałych opłat gospodarstwa domowego zaliczył: czynsz (400,30 zł); energię elektryczną (430,16 zł); gaz (141,10 zł); składki na rzecz PZU (łącznie 181,40 zł); koszty leczenia (łącznie około 270 – 330 zł); podatek od nieruchomości (61,00 zł) oraz podatek z tytułu wieczystego użytkowania (89,10 zł).
W ramach odrębnej korespondencji z dnia 19 marca 2018 r. skarżący nadesłał: zaświadczenie organu rentowego o osiągniętych przez niego dochodach w okresie od stycznia 2017 r. do lutego 2018 r. (świadczenie rentowe za luty 2018 r. wyniosło 1.552,55 zł netto); zaświadczenie właściwego urzędu pracy, z którego wynika, że żona skarżącego jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna od 22 stycznia 2013 r. i od 30 lipca 2013 r. nie posiada prawa do zasiłku. Skarżący nadesłał również dokumentację potwierdzającą rzeczone wydatki z tytułu czynszu, należności za paliwo gazowe oraz z tytułu podatku od nieruchomości. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że kwota 61 zł z tytułu podatku od nieruchomości stanowi należność za cały 2018 r. Z kolei fragment faktury za paliwo gazowe opiewającej na kwotę 141,10 zł nie pozwala na oznaczenie okresu za jaki została wystawiona.
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżącego) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Zdaniem rozpoznającego wniosek, w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że z uzyskiwanego dochodu skarżący nie będzie w stanie uiścić należnych w tej sprawie opłat sądowych, jak również zatrudnić pełnomocnika z wyboru. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że nawet gdyby przyjąć, że wskazane przez skarżącego wydatki z tytułu zużytej energii elektrycznej i gazu były rozliczane w cyklu dwumiesięcznym, a należności z tytułu ubezpieczenia – kwartalnie, to i tak pozostawałoby to bez wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. Znamienne jest bowiem to, że skarżący z trudem bilansuje gospodarstwo domowe prowadzone wraz z bezrobotną żoną. Konieczność ponoszenia stałych opłat skutkuje tym, że żywność pozyskuje ze zbieractwa, a taki stan rzeczy w pełni uzasadnia przyjęte rozstrzygnięcie.
Na marginesie należy zauważyć, że już w ramach decyzji organu odwoławczego zauważono, iż skarżący po uregulowaniu stałych zobowiązań i wydatków na leki posiada wolne środki. "Jest to kwota bardzo skromna (...)". Zdaniem rozpoznającego wniosek kwota ta nie wystarczy na partycypację w kosztach niniejszego postępowania. Konstatacja ta pozostaje oczywiście bez wpływu na rozstrzygnięcie zasadności samej skargi, wszak referendarz sądowy i organy podatkowe, rozstrzygają w oparciu o różne podstawy prawne.
W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.