Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej – Dyrektor IAS, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ([...]), na podstawie art. 162 i art. 163 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm. – o.p.), odmówił K. F. (dalej – Skarżący, Podatnik) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od marca do maja 2016 r. oraz określającej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług kwoty do zapłaty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Podatnika w okresie marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik oraz listopad 2016 r.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wspomnianą decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. określił Skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od marca do maja 2016 r. oraz określił na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług kwoty do zapłaty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Podatnika w okresie marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik oraz listopad 2016 r. Decyzja została doręczona w dniu 2 kwietnia 2020 r. do rąk pełnoletniego domownika – córki Skarżącego.
Pismem z dnia 28 czerwca 2020 r. Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W jego uzasadnieniu podniesiono, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczy się od wielu lat. Skarżący jednak ze względu na pogarszający się stan zdrowia, będący wynikiem stresu wywoływanego sprawą podatkową, uczestniczy w nim w ograniczonym zakresie. Dodał przy tym, że od lat choruje przewlekle i w ostatnim czasie był ponownie hospitalizowany. Konkludując wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z uwagi na jego chorobę, jak również sytuację związaną z epidemia COVID-19.
Organ odwoławczy pismem z dnia 3 sierpnia 2020 r. wezwał Podatnika do złożenia dokumentów uprawdopodobniających niemożność wniesienia odwołania w terminie od 23 maja 2020 r. do 6 czerwca 2020 r. oraz wskazujących datę ustania przyczyny uniemożliwiającej terminowe wniesienia odwołania. W odpowiedzi na powyższe Skarżący przy piśmie z dnia 24 sierpnia 2020 r. przesłał następujące dokumenty:
- – kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z dnia 27 maja 2020 r. - pobyt oddziałowy - 27 maja 2020 r.;
- – orzeczenie lekarza specjalisty (neurologa) z dnia 27 maja 2020 r. stwierdzające, iż w okresie od dnia 2 marca 2020 r. do dnia 27 maja 2020 r. Podatnik był niezdolny do samodzielnego wykonywania czynności administracyjnych i prawnych;
- – orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 19 lipca 2018 r. o stwierdzonej niezdolności do samodzielnej egzystencji do dnia 30 września 2021 r.
Po rozpoznaniu podania Skarżącego, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...].
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 491) na obszarze kraju wprowadzono stan epidemii. Z kolei z dniem 31 marca 2020 r. wszedł w życie przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm. – dalej ustawa COVID-19), zgodnie z którym, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, z dniem 31 marca 2020 r. bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Przepis ten został uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875). Z kolei zgodnie z treścią art. 68 ust. 6 powołanej ustawy wskazane terminy rozpoczęły bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy zmieniającej, tj. od dnia 23 maja 2020 r.
Z tego też względu, jak wskazał Dyrektor IAS, termin do wniesienia odwołania dla Skarżącego rozpoczął swój bieg od 23 maja 2020 r.
Organ odwoławczy stwierdził, że aby móc rozpatrywać podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania musi wpierw dojść do stwierdzenia uchybienia temu terminowi, co w niniejszym przypadku nastąpiło na mocy postanowienia z dnia [...] r. nr [...]. Następnie z art. 162 o.p. wywiódł, że dla skutecznego przywrócenia terminu wnioskodawca musi:
- – złożyć wniosek o przywrócenie terminu,
- – dochować siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu,
- – uprawdopodobnić brak swojej winy,
- – dopełnić wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której termin został uchybiony.
Analizując podanie Skarżącego organ odwoławczy zauważył, że nie wynika z niego data ustania przeszkody uniemożliwiającej wniesienie odwołania. W oparciu jednak o dokumenty nadesłane przez Podatnika uznał, że nastąpiło to w dniu 27 maja 2020 r. Wtedy bowiem, jak zauważył organ, zakończył się okres niezdolności Skarżącego do samodzielnego wykonywania czynności administracyjnych (zaświadczenie lekarza-neurologa) oraz miał miejsce jednodniowy pobyt w szpitalu. W tej sytuacji nadanie u operatora pocztowego w dniu 29 czerwca 2020 r. odwołania wraz z prośbą o przywrócenie terminu, w ocenie Dyrektora IAS, nastąpiło z naruszeniem 7-dniowego terminu na wystąpienie z tego rodzaju wnioskiem. Niemniej jednak, według organu, w chwili ustania przeszkody nadal istniała możliwość na wniesienie odwołania. Podkreślono przy tym także, iż Skarżący nie uprawdopodobnił, aby w okresie 7 dni od dnia ustania przeszkody, a także w okresie do 6 czerwca 2020 r. (data końcowa dla skutecznego wniesienia odwołania) wystąpiła choroba lub doszło do pogorszenia stanu zdrowia Podatnika na tyle poważnego, aby uniemożliwiało mu to wniesienie odwołania osobiście lub za pośrednictwem osoby trzeciej, czy też aby wykluczało to ustanowienie pełnomocnika do dokonania tejże czynności.
Organ odwoławczy zauważył również, że istnienie choroby nie implikuje samo w sobie niemożności dochowania terminu do dokonania czynności. Dopiero skutki, które może dana choroba wywołać mogą świadczyć o tym, że strona nie miała obiektywnie jakiejkolwiek możliwości dochowania terminu. Tymczasem, w ocenie Dyrektora IAS, przedstawione dokumenty nie uprawdopodobniają, aby stan zdrowia uniemożliwiał złożenie odwołania. Wskazano w tym zakresie na orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z lipca 2018 r. informującego, że Strona jest niezdolna do samodzielnej egzystencji do dnia 30 września 2021 r., a pomimo to odwołanie zostało jednak sporządzone z datą 28 czerwca 2020 r. i nadane w placówce pocztowej w dniu 29 czerwca 2020 r.
Konkludując, organ negatywnie odniósł się do prośby Podatnika, ponieważ nie dochował on 7-dniowego terminu na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, a także z powodu nie uprawdopodobnienia, iż pogorszający się stanu zdrowia w okresie otwartym do wniesienia odwołania, uniemożliwił mu zachowanie terminu procesowego dla zaskarżenia decyzji.
W skardze z dnia 5 października 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Podatnik zakwestionował prawidłowość postanowienia z dnia [...] r., wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
W jej uzasadnieniu Skarżący powołał się na przepisy związane z epidemią COVID-19, jak również na swój stan zdrowia. Podniósł, że stwierdzono u niego wiele chorób, przez co jego stan zdrowia przez długie okresy czasu nie pozwala mu na właściwą ocenę rzeczywistości. Przyznał, że w chwilach lepszego samopoczucia może podejmować rozsądne działania, ale te momenty są coraz rzadsze i są niezależne od procesu leczenia.
W ocenie Podatnika, organ odwoławczy z naruszeniem zasady obiektywizmu dokonał interpretacji przepisów odbierając mu prawo do kontroli sądowej prawidłowości rozstrzygnięć organów podatkowych. Podniósł również, że jeżeli istniały wątpliwości co do jego stanu zdrowia, to organ winien wezwać go do uzupełnienia dokumentacji lub przeprowadzić dowód z opinii biegłego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie może być uwzględniona, gdyż objęte nią postanowienie nie narusza prawa.
Przedmiotem sprawy jest ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki ku temu, aby przywrócić Skarżącemu termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z dnia [...] r. określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od marca do maja 2016 r. oraz określającej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług kwoty do zapłaty wynikające z faktur VAT wystawionych przez Podatnika w okresie marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik oraz listopad 2016 r.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie art. 15 zzs ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten wszedł w życie z dniem 31 marca 2020 r. i obowiązywał do 22 maja 2020 r. Zgodnie z bowiem z art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875 z późn. zm.) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Nadmienić należy, że ustawa ta co do zasady weszła w życie z dniem ogłoszenia (art. 76 tej ustawy), tj. 15 maja 2020 r.
Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że doręczenie decyzji miało miejsce 2 kwietnia 2020 r. (w czasie tym terminy procesowe nie biegły), początek czasookresu na wniesienie odwołania datowany był na dzień 23 maja 2020 r. i upłynął z dniem 8 czerwca 2020 r. (14 dzień terminu przypadał na 6 czerwca 2020 r. – sobotę, a zatem zgodnie z art. 12 § 5 o.p. ostatnim dniem na dokonanie czynności był najbliższy dzień pracy).
Przystępując do wyjaśnienia podstawowego zagadnienia należy przytoczyć art. 162 § 1 o.p., który stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 2 o.p.). Wynika stąd zatem, że przywrócenie terminu obwarowane jest spełnieniem czterech przesłanek. Dodać należy, iż muszą być one spełnione łącznie. Brak którejkolwiek wyklucza możliwość przywrócenia terminu.
Pierwszą przesłanką warunkującą przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku jej winy. Oznacza to, że osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność (jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy) oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotem uprawdopodobnienia jest zatem okoliczność braku winy. Podkreślić należy, że z art. 162 o.p. wynika, że uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko podstawie prawnej lub okolicznościom faktycznym dotyczącym samej decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie go stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej.
Niedbalstwo zainteresowanego dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby, mimo zaistnienia danej przeszkody, dokonać czynności w stosownym terminie (zob. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1990/17, Lex nr 3064518). Ponadto zwrócić należy uwagę, że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Oznacza to, że organ nie może działać z urzędu, a jedynie na wyraźny wniosek zainteresowanego.
Trzecią przesłanką jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni.
Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Czynności procesowej należy, zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.
Nie ulega wątpliwości, że Skarżący spełnił drugą i czwartą przesłankę. Otóż wystąpił on z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz dopełnił czynności, której dotyczy prośba o przywrócenie terminu, tj. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika US.
Organ odwoławczy uznał natomiast, iż Podatnik złożył podatnie z uchybieniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 o.p., a ponadto, że nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminowi. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że Skarżący uzasadniając wniosek skoncentrował się na dwóch kwestiach. Przede wszystkim podniósł, że jego stan zdrowia spowodowany wieloma przewlekłymi chorobami nie zawsze pozwala mu na racjonalną ocenę sytuacji i podjęcie stosownych działań. Ponadto zwrócił uwagę na zaistniałą sytuację epidemiologiczną w kraju.
Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez Skarżącego stwierdzić należy, że art. 162 § 1 o.p. nie wymaga udowodnienia braku winy. Przepis ten posługuje się terminem "uprawdopodobnienia". Dlatego też ze względu na użycie w przepisie pojęcia "uprawdopodobnienie", podkreśla się konieczność wykazania z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego. Zwraca się też uwagę, że to strona ma uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu, a nie organ dociekać przyczyn spóźnienia strony.
Zatem to na zainteresowanym spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Organ powinien jedynie przedstawione przez stronę okoliczności ocenić w światle przesłanek z art. 162 § 1 o.p. Organ nie jest więc upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (zob. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt V SA 2320/01, Lex nr 109300).
Zajmując się pierwszą z okoliczności, która wiąże się ze stanem zdrowia Podatnika zaakceptować należy pogląd, że przebywanie strony, czy jej pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim nie jest wystarczającą przesłanką do tego, aby przywrócić termin do dokonania czynności procesowej. Wskazuje się, że nie każda choroba uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. Zainteresowany podmiot musi uprawdopodobnić, że dla zachowania terminu korzystanie ze zwolnienia lekarskiego było okolicznością nie do przezwyciężenia, mimo dopełnienia regułom należytej staranności. To z kolei wymaga wskazania konkretnych faktów, które mogłyby przemawiać za tym, że rodzaj choroby, jej przebieg czy też zalecenia medyczne dotyczące leczenia uniemożliwiły dokonania wskazanej czynności procesowej oraz, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 471/20, Lex nr 3064839).
Oznacza to, że nie każdy stan choroby może stanowić usprawiedliwienie w przypadku uchybienia terminu przewidzianego na dokonanie czynności procesowej. Przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu będzie choroba nagła (wymagająca leżenia, pobytu w szpitalu) oraz uniemożliwiająca złożenie odwołania osobiście przez stronę lub zlecenie dokonania czynności procesowej przez inną osobę (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 761/19, Lex nr 3030621).
Z nadesłanych przez Podatnika dokumentów wynika, iż cierpi on na chorobę Parkinsona, która z uwagi na stopień zaawansowania wyklucza samodzielną jego egzystencję. Okoliczność tą potwierdza zaświadczenie lekarza-neurologa z dnia 27 maja 2020 r. oraz orzeczenie ZUS-u z lipca 2018 r. Ten ostatni dokument dodatkowo prognozuje występowanie tej dysfunkcji do dnia 30 września 2021 r. Zatem poza sporem jest to, że Skarżący jest osobą niepełnosprawną wymagającą stałej opieki, a także wymagającą pomocy przy wykonywaniu czynności życia codziennego. Nie można jednak z tego faktu samoistnie wywodzić, że nie dochowanie terminu do skutecznego wniesienia odwołania było niezawinione. Otóż zaświadczenie lekarza–neurologa uzasadnia twierdzenie, że stan zdrowia Podatnika co do zasady nie wyklucza wykonywania "czynności administracyjnych i prawnych". W dokumencie tym wskazano jedynie przeszkodę dla wykonywania tego rodzaju działań w okresie od 2 marca 2020 r. do 27 maja 2020 r. Z analizy karty informacyjnej oraz wspomnianego zaświadczenia lekarza-neurologa wynika, że wskazany czasookres związany był z przebytym przez Skarżącego zabiegiem operacyjnym.
Ponadto, jak wskazano wcześniej, Podatnik pozostaje pod stałą opieką. Oznacza to, że dysponuje on możliwością skorzystania ze wsparcia osób udzielających mu pomocy. Ponadto skoro Podatnik miał świadomość swoich ograniczeń, z którymi wiązać się może dłuższa niedyspozycja, to należyta staranność wymagała umocowania do działania osoby trzeciej (ustanowienia pełnomocnika). Zaznaczyć należy, że choroba Skarżącego trwa już od dłuższego czasu, a więc nie ma ona charakteru nagłego, tj. jej objawy nie wystąpiły dopiero w czasie właściwym dla wniesienia odwołania.
Zaświadczenie lekarza-neurologa z 27 maja 2020 r. zawiera informację, że przeszkoda dla wniesienia odwołania ustała tego samego dnia, tj. 27 maja 2020 r. Przypomnieć należy, że Podatnik chcąc skutecznie złożyć odwołanie musiał dokonać tej czynności w okresie od 23 maja 2020 r. do 8 czerwca 2020 r. Porównując datę wskazywaną w zaświadczeniu z podanym czasookresem dla wniesienia odwołania, zasadnym jest twierdzenie, że niemożność dokonania czynności procesowej przestała istnieć na długo przed upływem terminu na złożenie odwołania. Podatnik nie uprawdopodobnił natomiast, aby w dalszych dniach tego terminu wystąpiły jakieś inne okoliczności, które uniemożliwiły mu złożenie odwołania, a które miały charakter nagły i były niezależne od niego.
Jak wskazano wcześniej, przeszkoda dla wniesienia odwołania ustała przed upływem terminu dla skutecznego dokonania tej czynności. Tymczasem przeszkoda, która może warunkować przywrócenie terminu oprócz tego, że musi mieć charakter obiektywny i niezależny od zainteresowanego, to dodatkowo powinna trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej istnieć w ostatnim dniu tego terminu (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2857/17, Lex nr 2428541). Odnosząc to do niniejszego przypadku stwierdzić należy, iż skoro brak jest informacji o występowaniu innych przeszkód, to trudno rozpatrywać kwestię terminowości złożenia podania o przywrócenie terminu, jak uczynił to organ odwoławczy. Badanie dochowania 7-dniowego terminu, o którym jest mowa w art. 162 § 2 o.p., byłoby wymagane jedynie w sytuacji uprawdopodobnienia przez Podatnika wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających mu realizację czynności procesowej, które istniałyby przynajmniej w ostatnim dniu ustawowego terminu. W innym przypadku nie można mówić o przeszkodzie warunkującej ewentualnie przywrócenie terminu.
We wniosku o przywrócenie terminu Podatnik bez bliższego sprecyzowania wskazał także na sytuację związaną z epidemią COVID-19. Wobec nie poparcia tego twierdzenia jakąkolwiek argumentacją brak jest możliwości ustosunkowania się do niego.
Reasumując, Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w złożeniu odwołania z naruszeniem 14-dniowego terminu. Nie wykazano zatem, aby spełnione zostały przesłanki z art. 162 § 1 o.p., co w konsekwencji uzasadniało odmowę przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia na decyzję Naczelnika US.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).
Zarządzenie
- 1) Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:
- a) skarżącemu – z pouczeniem;
- 2) Akta przedstawić z wpływem skargi kasacyjnej lub po upływie terminu do jej wniesienia.
Gliwice, dnia kwietnia 2021 r. ________________________