Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia J. K. wysokości zobowiązania z podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w toku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w T. w "A" – J. K. stwierdzono, że podatnik w 2002 r. świadczył usługi w zakresie dokumentacji konstrukcyjnej, montażowej i koncesyjnej oraz nadzór autorski, modernizacji kotłów typu [...] "B" w E.. Powyższe potwierdzone zostało rachunkiem z dnia [...] 2002 r. wydanym przez "A" na kwotę [...] zł.
W związku z koniecznością ustalenia prawidłowej klasyfikacji wymienionych wyżej usług w kontekście formy opodatkowania, organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się do Urzędu Statystycznego w K. z prośbą o ich sklasyfikowanie.
Powyższy zakres działalności podatnika został zakwalifikowany przez Urząd Statystyczny według symbolu PKWiU 74.20.35-00,00 – Usługi projektowania technicznego dla procesów przemysłowych i produkcyjnych. Oznacza, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. "e" ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. Nr 144, poz. 930 ze zm.) przychody uzyskane przez podatnika wyłączają go z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych za rok 2002 i winny być opodatkowane na zasadach ogólnych.
W tym stanie rzeczy organ podatkowy dokonał nowego wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych przyjmując za podstawę dochody z działalności gospodarczej i dochody z emerytury określając jego wysokość w kwocie [...] zł.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik podważał ustalenia organu podatkowego w zakresie klasyfikacji świadczonych przez niego usług. Wydanej decyzji zarzucał brak uzasadnienia do opodatkowania jego dochodów na zasadach ogólnych oraz czynił rozważania dotyczące załącznika Nr 2 do w/w ustawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. po zapoznaniu się z materiałem dowodowym decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania zwracając uwagę na wnikliwe zbadanie przychodu podatnika z działalności gospodarczej.
Organ podatkowy I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania uzupełniającego ponownie określił J. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o prawie podatnika do rozliczania się zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę prawa materialnego, w szczególności przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (w tym również załącznika nr 2 do ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne).
W uzasadnieniu swych zarzutów podatnik wyrażał swoje racje ujmując je w czterech rozdziałach, które dotyczą:
- 1. prymitywnych matactw o rzekomym zaliczeniu (zakwalifikowaniu) przez Urząd Statystyczny świadczonych przez podatnika usług,
- 2. sprawy zaklasyfikowania usług świadczonych przez J. K.,
- 3. oznaczania usług wg klasyfikacji usług, jaka by ona nie była,
- 4. zasadności występowania urzędu skarbowego do urzędów statystycznych.
W odwołaniu tym Podatnik ponownie czyni rozważania dotyczące załącznika Nr 2 do w/w ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, uznając, iż treść – "Wykaz, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych" – za niezrozumiałą.
Kontynuując swe wywody na temat powiązań między symbolami używanymi w klasyfikacjach usług w PKWiU, KU, KWiU Podatnik zarzucił organowi podatkowemu bezpodstawne wystąpienie do Urzędu Statystycznego w sprawie zakwalifikowania świadczonych przez niego usług zgodnie z wystawionym rachunkiem.
W swych wywodach przytacza fragmenty pism zarówno urzędu jak i organów statystycznych. W ocenie podatnika żaden przepis prawny nie stanowi o obowiązku przeklasyfikowania świadczonych przez niego usług na okoliczność wejścia w życie kolejnej klasyfikacji usług. Kontynuując swe wywody podaje, że usługi świadczone przez podatnika tak jak były nadal pozostają jako zaklasyfikowane według Klasyfikacji Usług (KU) symbolem: 28901.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.
Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko w pierwszej kolejności podniósł, że rozdział 2 (art. 6 do art.
22) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. nr 144, poz. 930 ze zm.) określa zasady opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e powyższego rozdziału określa wyłączenia z tej formy opodatkowania i stanowi, że przepisów rozdziału 2, z wyjątkiem art. 6 ust. 2 nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub w części przychody z tytułu świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do w/w ustawy.
Powyższy załącznik Nr 2 stanowiący integralną część ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, określa wykaz usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych oznaczonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W pozycji 15 tego załącznika wymienione zostały usługi z sekcji "K" PKWiU.
Kontynuując Dyrektor Izby Skarbowej dodał, że jednocześnie ustawodawca wprowadził kilka wyjątków w tej grupie usług, świadczenie których pozwala na ryczałtowe opodatkowanie przychodów. Są to usługi oznaczone symbolami: 71.3, 71.4, 72.40.10, ex72.5, 74.40.12, ex74.70.12, 7470.13, 74.70.15, 74.7016, 74.82, 74.84.15.
Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że ze zgromadzonego w aktach materiału, a przede wszystkim opinii wydanych na wniosek J. K. zarówno przez Urząd Statystyczny w K. jak i w Ł. jednoznacznie wynika, iż czynności wykonywane w ramach usług świadczonych przez "A" mieszczą się w grupowaniu PKD 74.20.A "Działalność w zakresie projektowania budowlanego, urbanistycznego, technologicznego".
Stwierdził, iż zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) powyższe usługi mieszczą się w zakresie 74.20.35-00.00 "Usługi projektowania technicznego dla procesów przemysłowych i produkcyjnych". Natomiast według obowiązującej do 31 marca 1995 roku Klasyfikacji Usług czynności związane z projektowaniem technologicznym i technicznym wyrobów mieściły się w zakresie podbranży KU 28901 "Usługi pomocnicze osobno nie wymienione".
Organ odwoławczy zaznaczył, że powyższa kwestia została wielokrotnie potwierdzona przez Urząd Statystyczny w Ł. Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych pismami z dnia: [...] 2003 r. nr [...], z dnia 04.07.2003 r. nr [...], z dnia [...] 2003 r. nr [...].
Ponadto w niniejszej sprawie wyjaśnienie wszystkich wątpliwości stanowi pismo Urzędu Statystycznego w K. z dnia [...] 03. r. skierowane do podatnika, z którego jednoznacznie wynika, że aktualnie obowiązującym od 1 lipca 1997 r. standardem klasyfikacyjnym jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU).
Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że poza sporem zatem pozostaje fakt, iż świadczone przez Stronę w 2002 r. usługi zostały przez organy statystyczne oznaczone symbolem 74.20.35-00.00 sekcja "K" i nie były zawarte w wymienionych wyżej wyjątkach, a zatem wyłączały podatnika z mocy prawa z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
W związku z powyższym w myśl ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w razie utraty warunków do opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, podatnik jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków zaprowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnik traci w roku podatkowym prawo do opodatkowania w formie ryczałtu z dniem uzyskania przychodów z działalności o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3 i 4 w/w ustawy. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest opodatkowanie na zasadach ogólnych.
W związku z tym organ podatkowy badając przychody podatnika w aspekcie poniesionych przez niego kosztów uzyskania przychodów dokonał na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, źe podatnik swym działaniem wypełnił dyspozycję art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, bowiem w 2002 r. wykonał usługę, która z mocy prawa pozbawiała stronę opodatkowania na zasadach zryczałtowanych.
W dalszej części uzasadnienia Dyrektor izby Skarbowej skonstatował, że meritum sporu sprowadza się jednak do sposobu oznaczenia usługi wykonanej przez podatnika w 2002 roku, która ze względu na jej symbol PKWiU i numer wyłącza stronę z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Podatnik utrzymuje, że żaden przepis prawa nie stanowi o obowiązku przeklasyfikowania świadczonych przez niego usług na okoliczność wejścia w życie kolejnej klasyfikacji usług. Skoro więc zostały zaklasyfikowane wg Klasyfikacji Usług (KU) symbolem – 28901 jako dokumentacja techniczno-konstrukcyjna, to pozostaną nadal pod tym samym symbolem wywodzi podatnik.
Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z powyższą opinią. Uzasadniając swe stanowisko podniósł, że jakkolwiek podatnik prowadzi tę samą działalność od lat, jednak przepisy podatkowe prawa materialnego, jak i sposób oznaczania wykonywanych usług ulegają zmianie i nie są stałe. Dlatego np. zmiana przepisów w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego skutkuje koniecznością analizy wykonywanych przez podatnika usług w kontekście ich oznaczenia przez służby statystyczne. Zatem – zdaniem organu odwoławczego – nie ma żadnych rozbieżności w wyjaśnieniach udzielonych przez służby statystyczne. Zaakcentował też, że w ramach postępowania podatkowego umożliwiono stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy.
Kontynuując Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż podatnik zwrócił się również do Ministerstwa Finansów w kwestii wypełniania zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-1, otrzymując w tym zakresie odpowiedź z Departamentu Organizacji Skarbowości Nr [...] z dnia [...] 2004 r. W piśmie tym wyjaśniono podatnikowi, iż określa on symbol według PKD i wpisuje w zgłoszeniu rodzaj i kod prowadzonej (lub planowanej) działalności gospodarczej zgodnie ze stanem faktycznym, co nie musi oznaczać zgodności ze stosownym wpisem w posiadanym (a np. nieaktualnym już) zaświadczeniu o numerze identyfikacyjnym REGON.
W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że z analizy akt sprawy wynika, że podatnik składał dwukrotnie oświadczenie w trybie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej (dnia 08.08.03 r. i 12.09.03 r.). Wyznaczono stronie także dwukrotnie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czego wyrazem są postanowienia urzędu z dnia [...] r. i z dnia [...] r. wydane na podstawie art. 216 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego strona wyjątkowo aktywnie uczestniczyła w całym postępowaniu podatkowym składając wielokrotnie wyjaśnienia i skargi i dlatego zarzuty matactwa, czy też nie ujawniania pewnych części pism nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.
Podkreślił, że organy podatkowe nie dokonały żadnej zmiany klasyfikacji spornej usługi, badały li tylko w kontekście przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne trafność wyboru formy opodatkowania. W tym celu zwrócono się do właściwych służb statystyki publicznej.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż pismem z dnia [...] 2003 roku Urząd Statystyczny w K. poinformował Urząd Skarbowy w T., że zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS w sprawie trybu wydawania opinii interpretacyjnych wg obowiązujących standardów klasyfikacyjnych zasadą jest, że podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, a w przypadku trudności w ustalaniu właściwego grupowania zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazanie do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych, przy czym w piśmie poinformowano również, iż wydanie opinii podlega opłacie.
Zdaniem organu odwoławczego, wbrew opinii podatnika, powyższe pismo nie stanowi zakazu dla urzędów skarbowych o występowanie do właściwych służb statystyki publicznej o wyjaśnienie spornych kwestii, gdyż na podstawie art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu podatkowym zobowiązane są do podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego celem podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy zarzut odwołania o bezprawne występowanie urzędu do służb statystycznych należy uznać za chybiony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.
W uzasadnieniu skargi ponowił zarzuty prezentowane w odwołaniach. Podważa ustalenia organów podatkowych dotyczące klasyfikacji świadczonych przez niego usług. Wydanym decyzjom zarzucił brak uzasadnienia do opodatkowania jego dochodów na zasadach ogólnych. Ponownie podważył kompetencje organów podatkowych w zakresie zwracania się do organów statystycznych o zaklasyfikowanie usług świadczonych przez podatnika. Dokonując analizy uzasadnienia organu II instancji i przytaczając wyrwane z kontekstu jego fragmenty uznaje je za sprzeczne.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r. podatnik wniósł o włączenie do akt sprawy kopii pisma z dnia [...] 2004 r. do Ośrodka Interpretacji Standardów Interpretacyjnych w Ł. w sprawie matactw Urzędu Skarbowego, a następnie Izby Skarbowej odnośnie zaliczania (zaklasyfikowania) i oznaczania według PKWiU usług świadczonych przez podatników prowadzących działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, czego zgodnie z prawem ustanowionym treścią pkt III 7.3 Polskiej Klasyfikacji i Wyrobów Usług może dokonywać wyłącznie świadczący te usługi.
W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaznaczając, iż powołane dokumenty nie wpływają na ocenę stanu faktycznego niniejszej sprawy.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. skarżący stwierdził między innymi, że fakt równoległego stosowania symboli trzech klasyfikacji do oznaczenia usług w wystawianych fakturach, w powiązaniu z treścią nagłówka tablicy stanowiącej załącznik nr 2 do ustawy podatkowej, jest niezbitym dowodem na zasadność wniesionej skargi. Potwierdza on także wyjątkową prymitywność matactw urzędników skarbowych obu szczebli w niniejszej sprawie.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. skarżący między innymi ponownie stwierdził, że nie ma żadnego zapisu prawnego w sprawie konieczności przeklasyfikowania świadczonych usług przy wejściu w życie kolejnej klasyfikacji usług.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. organ odwoławczy ponownie stwierdził, że dołączone dokumenty nie wpływają na ocenę stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skarga nie może skutkować uchyleniem decyzji Izby Skarbowej, gdyż nie narusza ona prawa.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania z podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł. Zasadniczym zaś powodem wydania tego ostatniego rozstrzygnięcia było ustalenie, że J. K. w 2002 r. świadczył usługi w zakresie dokumentacji konstrukcyjnej, montażowej, koncesyjnej oraz nadzór autorski, modernizacji kotłów typu [...] "B", w które to usługi, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), wyłączone są z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Przywołany przepis w 2002 r. stanowił, że: Przepisów rozdziału 2, z wyjątkiem art. 6 ust. 2, nie stosuje się do podatników: osiągających w całości lub w części przychody z tytułu:
- a) prowadzenia aptek,
- b) działalności w zakresie udzielania pożyczek pod zastaw (prowadzenia lombardów),
- c) działalności w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych,
- d) wykonywania wolnych zawodów, świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4.
Powyższy załącznik stanowi integralną część ustawy i określa wykaz usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych oznaczonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.
W sprawie nie jest kwestionowany fakt, że z załącznika nr 2 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – wykazu usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, wynika, że wyłączona została z opodatkowania ryczałtem cała sekcja K – usługi związane z nieruchomościami, wynajem, nauka i prowadzenie działalności gospodarczej – poza wyjątkami enumeratywnie wymienionymi w załączniku. Wśród wyjątków nie zostały wymienione usługi sklasyfikowane w grupie 74.20A PKD "Działalność w zakresie projektowania budowlanego, urbanistycznego, technologicznego", które to usługi zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) mieszczą się w grupowaniu 74.20.35-00.00 "Usługi projektowania technicznego dla procesów przemysłowych i produkcyjnych".
Z tych przyczyn należy przyznać słuszność organom podatkowym, które stwierdziły, że w myśl ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w razie utraty warunków do opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, podatnik jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków zaprowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnik traci w roku podatkowym prawo do opodatkowania w formie ryczałtu z dniem uzyskania przychodów z działalności o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3 i 4 w/w ustawy. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest opodatkowanie na zasadach ogólnych.
W związku z tym organ podatkowy badając przychody podatnika w aspekcie poniesionych przez niego kosztów uzyskania przychodów prawidłowo dokonał na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
Tym niemniej Dyrektor Izby Skarbowej słusznie zauważył, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do sposobu oznaczenia usługi wykonanej przez podatnika w 2002 r., która to usługa ze względu na jej symbol PKWiU i numer wyłącza stronę z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych oraz odpowiedzi na pytanie czy organy podatkowe uprawnione były do zwracania się do organów statystycznych o zaklasyfikowanie usługi wykonanej przez skarżącego.
Skarżący sformułował pogląd, że żaden przepis prawa nie stanowi o obowiązku przeklasyfikowania świadczonych przez niego usług w związku z wejściem w życie kolejnej klasyfikacji usług. Skoro więc w roku 1993 przedmiotowe usługi zostały zaklasyfikowane według Klasyfikacji usług (KU) symbolem 28901 jako dokumentacja techniczno-konstrukcyjna, to pozostają nadal pod tym samym symbolem.
Z powyższą tezą nie można się zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że Klasyfikacja Usług (KU) stanowiła załącznik nr 1 do zarządzenia nr 30 prezesa GUS z 28 sierpnia 1985 r. w sprawie klasyfikacji usług. Zarządzenie to, wprowadzające z dniem 1 stycznia 1986 r. klasyfikację usług do stosowania w planowaniu, statystyce i ewidencji opublikowane zostało w "Zeszycie metodycznym GUS" nr 57 w 1985 roku.
W dniu 29 grudnia 1993 r. Prezes GUS, działając na podstawie ustawy z 26 lutego 1992 r. o statystyce państwowej, wydał zarządzenie nr 47 w sprawie Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Zgodnie z tym zarządzeniem od 1 kwietnia 1995 roku wprowadzono do stosowania w statystyce i ewidencji polską wersję Classification of Products by Activity (CPA), zwaną Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU). Wejście w życie KWiU w zakresie usług spowodowało, że z dniem 1.04.1995 r. utraciła moc dotychczasowa klasyfikacja.
Z kolei Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzona została Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie stanowiło w § 2, że w okresie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) stosuje się równolegle z Systematycznym Wykazem Wyrobów (SWW) oraz Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU), o których mowa w art. 61 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 i z 1996 r. Nr 156, poz. 775).
Po drugie, przepis Załącznik nr 2 do ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.) wyraźnie odwołuje się do PKWiU, nosi bowiem tytuł: "Wykaz usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, oznaczonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług".
Zauważyć wreszcie trzeba, iż sporny przepis art. 8 ust. 1 pkt 3 e ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wyklucza podatnika z opodatkowania ryczałtem w przypadku "świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy. Zatem o ryczałtowym podatku od przychodów ewidencjonowanych decyduje rodzaj faktycznie prowadzonej działalności i osiągane z niej przychody, a nie klasyfikacja statystyczna zgłoszonej działalności gospodarczej. W tym kontekście organy podatkowe były nie tylko uprawnione, ale wręcz zobowiązane do zwrócenia się do właściwych organów statystycznych o zaklasyfikowanie usługi wykonanej przez skarżącego. Dodać przy tym należy, iż stanowisko wyrażone przez uprawnione do oceny klasyfikacji PKWiU podmioty jest jednak tylko jednym z elementów postępowania i jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie organów podatkowych.
Tak też nie stało się w niniejszej sprawie. Z opinii wydanych zarówno przez Urząd Statystyczny w K. jak i w Ł. jednoznacznie wynika, iż czynności wykonywane w ramach usług świadczonych przez "A" mieszczą sie w grupowaniu PKD 74.20A "Działalność w zakresie projektowania budowlanego, urbanistycznego, technologicznego". Zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) powyższe usługi mieszczą się w zakresie 74.20.35-00.00 "Usługi projektowania technicznego dla procesów przemysłowych i produkcyjnych". Natomiast według obowiązującej do 31 marca 1995 roku Klasyfikacji Usług czynności związane z projektowaniem technologicznym i technicznym wyrobów mieściły się w zakresie podbranży KU 28901 "Usługi pomocnicze osobno nie wymienione".
Rację ma skarżący, że zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS w sprawie trybu wydawania opinii interpretacyjnych wg obowiązujących standardów klasyfikacyjnych zasadą jest, że podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność zaś w przypadku trudności w ustalaniu właściwego grupowania zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazanie do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych. W żadnym razie okoliczność ta nie stanowi zakazu dla urzędów skarbowych o występowanie do właściwych służb statystyki publicznej o wyjaśnienie spornych kwestii, gdyż na podstawie art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu podatkowym zobowiązane są do podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego celem podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia.
Należy dodać, że ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy podatkowe nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.
Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich, zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń.
Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania należy podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. W konsekwencji należy uznać, że powyższy zarzut skargi jest chybiony.
W sumie zatem Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie mógł postawić organom orzekającym w sprawie zarzutu naruszenia prawa i to takiego, który mógłby mieć wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę uwzględnienia skargi, na co wcześniej już zwrócono uwagę.
Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem, co stanowi o konieczności oddalenia skargi, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).