Uzasadnienie
W piśmie z dnia 19 stycznia 2008 r. oraz 6 lutego 2008 r. skarżący K. C. i G. C. wnieśli – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. – skargi na decyzję tegoż organu z dnia [...] Nr [...] uchylającą w części decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] Nr [...] i obniżającą skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok z kwoty [...]zł do kwoty [...]zł, natomiast w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.
W skargach powyższych zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie swego wniosku skarżąca podniosła, iż nie posiada żadnego majątku, którego zbycie umożliwiłoby jej uregulowanie zaległości podatkowej. Ponadto wskazała, iż ma na utrzymaniu dwoje dzieci, nie posiada oszczędności, w związku z czym nie jest w stanie uiścić podatku bez uszczerbku dla funkcjonowania jej rodziny. Dodała, iż nie posiada zdolności kredytowej. Z kolei skarżący uzasadnił swój wniosek twierdzeniem, iż utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, którego wysokość pozwala jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Nadto, podobnie jak skarżąca wskazał, iż nie posiada żadnego majątku, którego zbycie umożliwiłoby mu uregulowanie zaległości podatkowej.
Postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy).
Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Stwierdzić jednak należy, iż ustawodawca nie wymaga od wnioskodawcy udowodnienia bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, iż w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo.
Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku skarżących, ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.
W ocenie Sądu przedstawione w rozpoznawanych wnioskach argumenty wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać skutki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczności przedstawione przez skarżących we wnioskach oraz wynikające z dokumentacji, złożonej w ramach wpadkowego postępowania w przedmiocie przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniają bowiem przekonanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji i wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego - zanim zapadnie rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie - może spowodować dla strony skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Godzi się także zaznaczyć, iż Sąd rozpoznał wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pomimo wcześniejszego negatywnego załatwienia tychże wniosków przez organ odwoławczy postanowieniami z dnia [...] nr [...] i [...]. W myśl bowiem powołanego wyżej przepisu odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.