Uzasadnienie
W oznaczonej wyżej interpretacji Minister Finansów, w imieniu którego działał – jako organ przez niego upoważniony – Dyrektor Izby Skarbowej w K., uznał za nieprawidłowe stanowisko podatnika przedstawione we wniosku o wydanie tej interpretacji, a dotyczące sposobu opodatkowania przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego. Interpretację tę doręczono w dniu 30 listopada 2009 r. – wraz z pouczeniem o trybie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego oraz o terminach obowiązujących w tym zakresie.
Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. adresowanym do Sądu i zatytułowanym jako skarga, podatnik krótko wyjaśnił, dlaczego uznaje interpretację za krzywdzącą dla siebie i zwrócił się do Sądu o "przychylne potraktowanie [jego] sprawy".
Otrzymawszy to pismo, organ wezwał stronę do wyjaśnienia, czy należy je "kwalifikować jako wezwanie do usunięcia prawa, czy też stanowi ono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego".
Odpowiadając na to wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 23 grudnia 2009 r. oświadczył m.in., że "o ile Izba Skarbowa podtrzymuje swoje stanowisko (...), to niniejsze pismo ma charakter skargi".
Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji, jednocześnie przekazując skargę wraz z odpowiedzią na nią i z aktami sprawy do Sądu i wnosząc o "odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W art. 52 § 3 P.p.s.a. zastrzeżono jednak, że skargę na tego rodzaju akt można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Z kolei w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w takim przypadkach skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący nie wyczerpał powyższego trybu, wnosząc skargę bez występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jego pismo z dnia 14 grudnia 2009 r. niewątpliwie należało bowiem uznać za skargę, co jest oczywiste ze względu na tytuł, jakim go opatrzono, oraz na fakt, iż podatnik zwraca się w nim do Sądu, którego oznaczył jako adresata pisma. W tym kontekście dokonane przez organ wezwanie do wyjaśnienia tej kwestii było zbędne, tak samo jak udzielona przezeń odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo z dnia 14 grudnia 2009 r. stanowiło wszak skargę, która była jednak niedopuszczalna, gdyż skarżący nie wezwał wcześniej organu do usunięcia naruszenia prawa (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2009 r., sygn. akt III SAB/Gd 32/09, Wspólnota 2009, nr 45, s. 44).
Bez większego znaczenia dla takiej konstatacji byłoby także przyjęcie, jak zdaje się uczynił to organ, że pismo z dnia 14 grudnia 2009 r. było – wbrew jego jednoznacznej treści i wyraźnemu oznaczeniu – wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nie ulega przecież wątpliwości, że wspomniane wezwanie musi poprzedzać skargę, którą można wnieść dopiero po doręczeniu odpowiedzi na wezwanie (ewentualnie upływie terminu do udzielenia tej odpowiedzi), w założeniu po rozważeniu argumentacji organu zawartej w tej odpowiedzi. Dlatego do skargi powinna być załączona kopia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego przesłania do organu, co umożliwia ustalenie, czy zachowano wszelkie wymogi formalne związane ze złożeniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 82/07, LEX nr 347877).
W konsekwencji wniesienie skargi jednocześnie z rozpatrywanym wezwaniem lub też nawet wcześniej byłoby dokonaniem tej czynności, zanim rozpocząłby się bieg terminu, w którym, w myśl przywołanego wyżej art. 53 § 2 P.p.s.a., można to uczynić. Skarga taka byłaby więc przedwczesna, a co za tym idzie również niedopuszczalna.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a skargę niedopuszczalną należy zaś odrzucić i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.