Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Podkreślić jednak wypada, że prawomocnym postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r. przyznano mu już prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Tym samym kolejny wniosek był w rozpatrywanej sprawie zbędny i nie może być rozpoznany: niepodobna przecież ani przyznać tego, co przysługuje na podstawie wcześniejszego postanowienia, ani tym bardziej tego odmówić, oddalając wniosek.
Niewątpliwie zwolnienie od kosztów sądowych wynikające z postanowienia z dnia 23 lutego 2018 r. obejmuje wszelkie elementy tych kosztów, jakie mogą powstać w trakcie postępowania. Zgodnie wszak z art. 241 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej P.p.s.a.) zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia - oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
Również ustanowienie pełnomocnika konsumuje uprawnienia, jakie przysługują skarżącej w tej materii, niezależnie od tego, czy jest ona usatysfakcjonowana sposobem, w jakim pełnomocnik ten wywiązuje się ze swoich obowiązków. Rola sądu administracyjnego (referendarza sądowego) kończy się bowiem na ustanowieniu pełnomocnika, który stosownie do 253 P.p.s.a. jest wyznaczany przez organ odpowiedniego samorządu zawodowego, w przypadku radców prawnych przez radę okręgowej izby radców prawnych. To wspomniany organ niejako konkretyzuje rozpatrywane uprawnienie, wskazując osobę pełnomocnika. Do tego organu, nie zaś do sądu, można się zwrócić z ewentualnym wnioskiem o zmianę tak wyznaczonego pełnomocnika.
W związku z powyższym należy zastosować art. 249a P.p.s.a., w myśl którego, jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.