Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wnioski strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, zawarte w pismach z dnia 21 sierpnia 2015 r. oraz z dnia 28 grudnia 2015 r. bez rozpoznania.
W uzasadnieniu powyższego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym na urzędowym formularzu PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo upływu ww. terminu w dniu 17 lutego 2016 r. skarżąca nie wykonała powyższego wezwania.
Od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2016 r. strona skarżąca, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), mającym zastosowanie do spraw wszczętych po 15 sierpnia 2015 r.
Zgodnie zaś z treścią art. 260 § 1 ppsa rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wnioski strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawarte w pismach z dnia 21 sierpnia 2015 r. oraz 28 grudnia 2015 r. bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca pomimo wezwania jej do złożenia ww. wniosków na urzędowym formularzu PPPr, czynności tej nie dokonała.
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób prawnych – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie z dniem 17 lutego 2016 r.
W związku z powyższym na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.