Uzasadnienie
R. R. i J. R. (dalej także: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu podnieśli, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt II SA/GL 116/15 stwierdzającego bezskuteczność czynności wpisu zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej części przedmiotowej nieruchomości, mimo, że odpis tego wyroku został przesłany przez skarżących do Kolegium.
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako Kolegium) wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi Kolegium wskazało, że w przypadku zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków podatnik może wnosić o wzruszenie decyzji ostatecznych ustalających na podstawie zmienionego wpisu wysokość zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie.
Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi m.in. prawidłowość ustalenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości dokonanym przez organy podatkowe. Z akt sprawy wynika bowiem, że organy podatkowe przyjęły do określenia wymiaru podatku od nieruchomości ujawniony w ewidencji gruntów i budynków stan wskazujący m.in., że działka o nr [...] oznaczona jest jako [...] oraz, iż stanowi ona własność Skarbu Państwa, której użytkownikami wieczystymi są skarżący. Należy wskazać, że powyższy stan wynikał z przywrócenia przez Prezydenta Miasta Z. poprzedniego wpisu o prawie użytkowania wieczystego (przysługującego skarżącym) w oparciu o decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., znak [...]. Dla działki nr [...] prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Z. księga wieczysta nr [...].
Jednocześnie Sądowi znany jest z urzędu fakt, co również podnieśli skarżący, iż wyrokiem z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt II SA/GL 116/15, tut. Sąd stwierdził bezskuteczność czynności wpisu zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków obrębu M., dokonanej przez Prezydenta Miasta Z. w dniu [...] r. na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., znak [...], dla nieruchomości położonej w Z., ul. L. [...], dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Z. księga wieczysta nr [...] oraz orzekł, że zaskarżona czynność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Wobec wniesienia skargi kasacyjnej przez Prezydenta Miasta Z. sprawa ta toczy się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 2248/15.
Z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie w sprawie I OSK 2248/15 ma zatem bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie, albowiem dotyczy ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków zarówno prawa użytkowania skarżących, jak i oznaczenia działki jako [...], który to wpis stanowił podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie i opodatkowanie podatkiem od nieruchomości również działki nr [...].
Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.
Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia