Uzasadnienie
W sentencji wyroku wydanego w niniejszej sprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że "po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej
- 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek za zwłokę,
- 2) w pozostałym zakresie skargę oddala,
- 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku,
- 4) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania."
W punkcie 4 swego rozstrzygnięcia Sąd błędnie oznaczył zatem organ, od którego zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W rozpatrywanym przypadku znajduje zastosowanie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd – także na posiedzeniu niejawnym – może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że decyzja będąca przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli została wydana przez Dyrektora Izby Celnej w K. Znalazło to zresztą odzwierciedlenie w sentencji wyroku w miejscu, gdzie opisano przedmiot zaskarżenia. W roli organu w niniejszym postępowaniu wystąpił zatem Dyrektor Izby Celnej w K. i to od niego zasądzono zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Jak bowiem stanowi art. 200 powołanej ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wskazanie, że zwrot tych kosztów podlega zasądzeniu od Dyrektora Izby Skarbowej w K. stanowiło więc oczywistą omyłkę i z tego względu wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.