Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1387/19

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako: "Kolegium" lub "SKO") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm. - dalej O.p.) - po rozpatrzeniu odwołania H.K. (dalej jako "podatnik" lub "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. (dalej jako "organ I instancji") z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2019 w wysokości [...] zł.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zgodnie z informacją z rejestru gruntów podatnik jest właścicielem działki ewidencyjnej o powierzchni [...] m2 oraz budynku mieszkalnego, znajdującego się na tej działce, o powierzchni [...] m2.

W dniu 4 marca 2010 r. podatnik złożył korektę uprzednio złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2010. Jako dane dotyczące przedmiotu opodatkowania wskazał:

1. - powierzchnię pozostałych gruntów - [...] m2;
2. - powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych w tym:
3. - część mieszkalna - [...] m2;
4. - piwnica w budynku mieszkalnym - [...] m2;
5. - oraz budynki pozostałe (tzw. budynek gospodarczy) - [...] m2.

Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano: art. 21 § 1 pkt 2, art. 63 § 1, art. 143 § 1 i art. 207 O.p., art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 z późn. zm. - dalej u.p.o.l.) oraz uchwałę Rady Gminy Pilchowice z dnia 16 października 2018 r., Nr LV/413/18, w sprawie podatku od nieruchomości na terenie Gminy Pilchowice (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2018 r., poz. 6557).

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wymiaru podatku dokonano na podstawie złożonej informacji podatkowej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków.

Jako przedmiot opodatkowania wskazano:

1. - budynki mieszkalne lub ich części;
2. - grunty pozostałe;
3. - piwnica w budynku mieszkalnym;
4. - budynek gospodarczy.

Jako podstawę opodatkowania podano powierzchnie tych nieruchomości wykazane przez skarżącego zgodnie z korektą informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 4 marca 2010 r. tj. odpowiednio [...] m2; [...] m2; [...] m2; [...] m2.

Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej wyjaśniało również, jakimi stawkami oraz jakimi kwotami podatku zostały objęte poszczególne przedmioty opodatkowania. Stawki oraz kwoty podatku przedstawiają się w sposób następujący:

1. - budynki mieszkalne lub ich części oraz piwnica w budynku mieszkalnym opodatkowano stawką 0,74 zł za m2, co daje odpowiednio kwoty podatku w wysokości [...] zł i [...] zł;
2. - grunty pozostałe opodatkowano stawką 0,46 zł za m2, co daje kwotę podatku w wysokości [...] zł;
3. - budynek gospodarczy opodatkowano stawką 7,70 zł za m2, co daje kwotę podatku w wysokości [...] zł.

Mając na uwadze powyższe organ i instancji ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych).

Skarżący, nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, pismem z dnia 11 lipca 2019 r. wniósł odwołanie do SKO. W uzasadnieniu pisma wskazał, że posiada działkę o powierzchni [...] m2 i płaci podatek od: nieruchomości, budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego i piwnicy. Zdaniem skarżącego w rubryce pozostałe grunty, powinny zostać odliczone od powierzchni działki powierzchnie zajęte przez budynki. W jego ocenie opodatkowanie na zasadach wskazanych zaskarżonej decyzji prowadzi do podwójnego opodatkowania gruntów zajętych pod budynkami.

Organ I instancji przekazując odwołanie SKO, w piśmie przewodnim z dnia 25 lipca 2019 r. odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu i uznał je za nieuzasadnione. Cytując treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 z późn. zm. - dalej u.p.g.k.) wyjaśnił, że podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu I instancji podatek został naliczony w prawidłowej wysokości.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Kolegium nie podzieliło zarzutów w nim zawartych i zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powołując się na przepisy dotyczące przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz definicji powierzchni użytkowej tj. art. 2 ust. 1, art. 4 i art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wyjaśniło, że w przypadku gruntu, opodatkowaniu podlega cała powierzchnia działki należącej do podatnika, nawet ta na której zostały wzniesione budynki. W przypadku budynków opodatkowaniu nie podlega grunt znajdujący się pod budynkami, lecz ich powierzchnia mierzona po wewnętrznych ścianach.

Skarżący nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W jego ocenie rozstrzygnięcie organu powinno zostać poddane kontroli Sądu z uwagi na naliczenie przez organy podwójnego opodatkowania gruntów zajętych pod budynkami. Zdaniem skarżącego, wysokość podatku powinna uwzględniać jedynie powierzchnię użytkową działki. Ustalając wymiar podatku, organy powinny odjąć od powierzchni działki powierzchnię budynków liczoną zgodnie z wymiarami zewnętrznymi budynków.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 r.

W pierwszej kolejności zauważyć wypada, że skarżący w skardze nie sformułował zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa, niemniej jednak - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Wskazać należy, iż podatnikami podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1. - grunty;
2. - budynki lub ich części;
3. - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wskazane powyżej nieruchomości i obiekty budowlane tworzą odrębne przedmioty opodatkowania. Każdy z tych przedmiotów tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu na odrębnych zasadach.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który jest niesporny wynika, że skarżący jest właścicielem działki ewidencyjnej ([...] m2), na której znajduje się lokal mieszkalny ([...] m2), pomieszczenie piwniczne ([...] m2) oraz tzw. budynek gospodarczy ([...] m2). Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie wyróżnić możemy dwa przedmioty opodatkowania: grunty oraz budynki lub ich części.

Skarżący, kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji podkreślił, że w jego ocenie prawidłowa wysokość podatku powinna zostać obliczona z uwzględnieniem różnicy pomiędzy powierzchnią działki ewidencyjnej, a powierzchnią budynków znajdujących na tej nieruchomości.

Stanowisko to uznać należy za nieprawidłowe. Przepisy podatkowe regulujące zasady wymiaru podatku od nieruchomości nie przewidują ustalenia podstawy opodatkowania w sposób wskazany przez skarżącego. Kwestię tę reguluje art. 4 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l., zgodnie z którym podstawę opodatkowania stanowi:

1. - dla gruntów - powierzchnia;
2. - dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

W niniejszej sprawie, organy podatkowe ustaliły podstawę opodatkowania (czyli powierzchnię poszczególnych przedmiotów opodatkowania) w sposób prawidłowy i zgodny z ustalonym stanem faktycznym, mającym pokrycie w zebranym w aktach administracyjnych materiale dowodowym tj. zgodnie z informacją z ewidencji gruntów i budynków oraz informacją złożoną przez skarżącego w dniu 4 marca 2010 r.

Stosownie do treści z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., a ich podważanie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Powyższe oznacza, że właściciele gruntów, które nie są użytkami rolnymi i lasami, oraz właściciele budynków, mają obowiązek uiszczać podatek od nieruchomości. Wysokość tego podatku ustala się jako iloczyn powierzchni (w przypadku gruntów) lub powierzchni użytkowej (w przypadku budynków) i stosownej stawki, która wynika z uchwały rady gminy. Skoro w toku prowadzonego postępowania organy podatkowe na podstawie danych z ewidencji gruntów ustaliły powierzchnię spornego gruntu oraz powierzchnię budynku mieszkalnego i gospodarczego (po odjęciu grubości ścian budynków), przy zastosowaniu wskazanych wyżej zasad, to nie można było zasadnie twierdzić, że powierzchnie te są inne niż tak określone.

Odnosząc się zaś do wysokości obliczonego podatku stwierdzić trzeba, że wymiar został dokonany w sposób prawidłowy. Na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (przepis ten wskazuje przy tym, jakich wielkości stawki te nie mogą rocznie przekroczyć). Stawki te są corocznie aktualizowane przez stosowne obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych, które publikowane są w Monitorze Polskim. I tak w 2019 r. zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2018 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2019 (M. P. z 2018 r. poz. 745) maksymalna stawka podatku od budynków mieszkalnych nie mogła przekroczyć 0,79 zł od m2 powierzchni użytkowej, od budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego od m2 powierzchni użytkowej - 7,90 zł, zaś od gruntów pozostałych 0,49 od m2 powierzchni.

Jak z tego wynika, stawki podatku określone w uchwale Rady Gminy Pilchowice z dnia 16 października 2018 r., Nr LV/413/18, w sprawie podatku od nieruchomości na terenie Gminy Pilchowice nie przekraczają stawek maksymalnych. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały stawki podatkowe tj. stawki dla: gruntów pozostałych (§ 1 pkt 1 lit. c - 0,46 zł), powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych (§ 1 pkt 2 lit. a - 0,74 zł) oraz budynków pozostałych (§ 1 pkt 2 lit. e - 7,70 zł) i obliczyły wysokość podatku od nieruchomości na 2019 r. w prawidłowej wysokości.

Końcowo wskazać należy, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a jego pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje niezależnie. Jest to podatek obciążający właścicieli nieruchomości, bez względu na sposób w jaki jest ona wykorzystywana i bez względu na ich sytuację materialną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że jest ona prawidłowa i w żaden sposób nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.