Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 § 2 i § 4 pkt 1 oraz art. 54 § 5 w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia L. M. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie oddalenia skarg z dnia 27 maja 2020 r. na czynność organu egzekucyjnego z dnia [...] r., tj. zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. (zawiadomienia o zajęciu o nr: od [...] do [...]) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] r. wierzyciel tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wystawił wobec L. M. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] obejmujące składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zobowiązany odebrał odpisy w/w tytułów wykonawczych w dniu 17 czerwca 2016 r.
Zawiadomieniami z dnia [...] r. nr od [...] do [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w A S.A. Zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu [...] r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] r.
Pismami z dnia 27 maja 2020 r. zobowiązany złożył skargi na powyższe zajęcia, zarzucając rażące naruszenie prawa oraz wniósł o ich uchylenie.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] (doręczonym w dniu [...] r.) Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. oddalił skargi zobowiązanego na czynność organu egzekucyjnego z dnia [...] r.
W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił rażące naruszenie prawa.
Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia.
Na wstępie swoich rozważań stwierdził, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz.2070) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienionej w art. 1, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
W myśl art. 54 § 1 u.p.e.a zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Zgodnie z art. 54 § 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi, o której mowa w § 1 postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie.
Stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Skarga ta powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a rozpatrując ją organ dokonuje oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.
W ramach skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarga w trybie art. 54 u.p.e.a. nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego przedmiotem kontroli jest prawidłowość zakwestionowanych czynności. Dokonując zatem oceny czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny bada, czy w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej.
Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazano, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 4 u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunków bankowych. W ocenie organu nadzoru działanie organu egzekucyjnego było zgodne z art. 80 w/w ustawy. Wspomniany art. 80 § 1 u.p.e.a., w oparciu o który dokonano spornych zajęć stanowi, że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.
Art. 80 § 2 u.p.e.a. wskazuje, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.W niniejszej sprawie, zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zawierało wszystkie elementy wymienione w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zastosowanie środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię.
W przedmiotowej sprawie, powyższa procedura została zachowana. Z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny w dniu [...] r. doręczył zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu nr od [...] do [...], opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, natomiast dłużnik zajętej wierzytelności tj. A S.A. zawiadomienie o zajęciu odebrał w dniu [...] r.
Zgodnie bowiem z art. 86b u.p.e.a. zawiadomienia i wezwania, o których mowa w przepisach niniejszego rozdziału (egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych), przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Jeżeli wykorzystanie tego systemu jest niemożliwe z przyczyn technicznych, w czasie niezbędnym do przywrócenia jego funkcjonowania zawiadomienia i wezwania doręcza się na piśmie.
Z kolei art. 67 § 1a w/w ustawy stanowi, że zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. Natomiast art. 67 § 2a określa, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej:
- 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego;
- 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu.
Z kolei zgodnie z treścią art. 26e § 1 u.p.e.a. pismo sporządzone przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej opatruje się:
- 1) kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo
- 2) podpisem zaufanym, albo
- 3) podpisem osobistym, albo
- 4) zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo
- 5) kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną.
Art. 26 e § 1 u.p.e.a. stanowi natomiast, że jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia wydruku pisma sporządzonego przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej, wydruk tego pisma odzwierciedla jego treść i zawiera informację o:
- 1) sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej;
- 2) opatrzeniu pisma podpisem albo pieczęcią, o których mowa w § 1.
Na mocy art. 26 e § 1.p.e.a. wydruk pisma, o którym mowa w § 2, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Doręczenie wydruku pisma, o którym mowa w § 2, uznaje się za doręczenie tego pisma lub jego odpisu (art. 26 e § 5).
Analiza zawiadomień o zajęciu z dnia [...] r. wykazała zastosowanie przez organ egzekucyjny w/w przepisów prawa.
Dalej organ nadzoru podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Art. 54 u.p.e.a., stanowiący materialno-prawną podstawę zaskarżonego postanowienia ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym, technicznym. Nie zastępuje innych środków procesowych, które przysługują zobowiązanemu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Skarga na czynności egzekucyjne składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być bowiem uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania egzekucyjnego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej, np. w art. 33 u.p.e.a., w ramach którego można kwestionować wady tytułów wykonawczych, czy istnienie egzekwowanego obowiązku.
W tym miejscu organ nadzoru zaznaczył, że zobowiązany w skargach na czynność egzekucyjną nie kwestionował okoliczności formalnoprawnych, odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Wskazał na rażące naruszenie prawa przez organ egzekucyjny, nie wskazując jednak jakie działania o tym świadczą.
W konkluzji organ nadzoru stwierdził, że organ egzekucyjny właściwie zastosował środek egzekucyjny polegający na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Jak wskazano powyżej, wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 80 w/w ustawy zostały przez spełnione, a czynność została przeprowadzona prawidłowo. Organ egzekucyjny, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wskazał jedynie: "wnoszę Skargę na wskazane Postanowienie, któremu zarzucam rażące naruszenie prawa i wnoszę o jego uchylenie".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji w Katowicach podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia [...] r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie oddalenia skarg z dnia 27 maja 2020 r. na czynność organu egzekucyjnego z dnia [...] r., tj. zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego w A S.A. (zawiadomienia o zajęciu o nr: od [...] do [...]).
Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a., zgodnie z którego brzmieniem mającym zastosowanie w sprawie, zobowiązanemu przysługiwała skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego lub egzekutora. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 69/08, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 789/16, wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13).
Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyroki NSA: z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1324/18, z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1370/17 i komentarze: Ustawa o postepowaniu egzekucyjnym w administracji pod red. D. Kijowskiego, wyd. II, LEX 2015; P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, wyd. VIII, WKP 2018).
Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek.
Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.
W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej zasługuje na aprobatę.
Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.
Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 ww. ustawy).
Stosownie do art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
W myśl art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach.
Zgodnie z § 2 ww. przepisu zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:
- 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;
- 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;
- 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;
- 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;
- 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;
- 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;
- 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;
- 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;
- 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.
Na podstawie art. 67 § 1a u.p.e.a. zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1.
Ponadto, stosownie do treści art. 67 § 2a u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu. Zawiadomienie o zajęciu opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
W niniejszej sprawie zawiadomieniami z dnia [...] r. dokonano zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego skarżącego w A S.A.
W ramach tego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a.
Organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności - A S.A. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego i zawiadomił skarżącego o zajęciu ww. wierzytelności, doręczając w dniu [...] r. wydruki przedmiotowych zawiadomień o zajęciu. Podjęte czynności organu egzekucyjnemu odpowiadają dyspozycji przepisów art. 80 u.p.e.a.
Zawiadomienia z dnia [...] r. zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. z uwzględnieniem treści § 2a tego artykułu, w tym m.in. numer tytułu wykonawczego, który jest podstawą wystawienia tego zawiadomienia, a także kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek. Zgodnie z art. 67 § 2 pkt 6 u.p.e.a. przedmiotowe zawiadomienia zawierają również kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienia te, opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, doręczono przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, wobec czego, zgodnie z art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a., nie umieszczono na nich podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego.
Wobec powyższego stwierdzić należało, że czynności podjęte w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały dokonane zgodnie z przepisami u.p.e.a., a skargi zobowiązanego na zajęcia rachunku bankowego nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.