Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...], nr [...] określającą skarżącemu M. P. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości [...] zł.
W skardze pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę na wysokość pozostałej do spłaty zaległości podatkowej ([...] zł) i podkreślił, że natychmiastowe wykonanie decyzji znacznie utrudniłoby skarżącemu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż – wobec braku środków finansowych – prowadziłoby do zajęcia rachunku bankowego i ruchomości. Skarżący zostałby więc pozbawiony możliwości wykonywania zobowiązań, a dalszą tego konsekwencją byłaby konieczność rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi pracownikami i zakończenie działalności handlowej.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. rozłożył skarżącemu spłatę wspomnianej zaległości podatkowej na dwanaście rat i określił ich wysokość i terminy płatności w ten sposób, że każda z pierwszych jedenastu rat płatnych w okresie od 1 grudnia 2015 r. do 3 października 2016 r. stanowi równowartość [...] zł, a ostatnia – wymagalna 29 listopada 2016 r. – [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania.
Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania [por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl): z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09].
Jak wynika z powyższego samo stwierdzenie, że natychmiastowe wykonanie decyzji znacznie utrudniłoby skarżącemu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i finalnie doprowadziłoby do jej likwidacji, uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez uprzedniego zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżącego. Tymczasem dokumenty niezbędne w tym zakresie nie zostały przedłożone z rozpatrywanym wnioskiem, natomiast materiał zaprezentowany w toku uprzednio rozpoznawanego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie pozwala na uznanie, by sygnalizowane niebezpieczeństwo aktualnie było realne. Przede wszystkim dostrzec trzeba, że zaskarżona decyzja obecnie nie może podlegać natychmiastowemu wykonaniu, gdyż spłata wynikającej z niej zaległości podatkowej została rozłożona na raty.
Doszło zatem do wyznaczenia nowego terminu płatności tej należności i dopóki skarżący będzie w terminie regulował poszczególne raty, dopóty postępowanie zmierzające do wyegzekwowania całej zaległości nie zostanie wszczęte. O tym zaś, że płatności te są realizowane wspomniał sam skarżący, wymieniając je wśród ponoszonych wydatków w toku postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przy tym analiza dokumentacji wówczas przedstawionej pozwala zauważyć, że uiszczanie tych kwot nie prowadzi do takich utrudnień w działalności gospodarczej skarżącego, które mogłyby prowadzić do jej unicestwienia.
Mając na uwadze powyższe, należało odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a uczyniono to na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.