Uzasadnienie
W piśmie z dnia 16 września 2021 r. A w P. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach dotyczącą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za kwiecień 2021 r.
Z kolei w piśmie z 22 września 2021 r. skarżąca zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 października 2021 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej oraz podanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku numeru identyfikacyjnego REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji albo numeru identyfikacji podatkowej strony, a także do podania wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, została doręczona stronie skarżącej w dniu 22 listopada 2021 r.
W przepisanym terminie, w piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2021 r. (nadanym w dniu 26 listopada 2021 r.) skarżąca wskazała numery NIP oraz REGON Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w P., działającego w imieniu strony skarżącej oraz określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3.000,00 zł, nadto przedłożyła dokumenty mające określać sposób reprezentacji strony skarżącej oraz wykazać umocowanie do wniesienia skargi. Dokumenty te zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez Zastępcę Dyrektora Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej ds. Ekonomiczno-Administracyjnych.
Skarżąca podtrzymała nadto oświadczenie o wycofaniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 28 § 1 osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Ponadto stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. pismo powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca została w prawidłowy sposób wezwana do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi. Nadto została pouczona m.in. o treści art. 48 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.
Wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, że poświadczenia dokumentu za zgodność z oryginałem może dokonać tylko występujący w konkretnej sprawie pełnomocnik procesowy strony. Jeżeli zaś strona nie ma pełnomocnika, o którym mowa w tym przepisie, poświadczenia za zgodność może dokonać jedynie notariusz.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków skargi nadesłała wprawdzie dokumenty mające określać sposób jej reprezentacji oraz wykazać umocowanie do wniesienia skargi, jednakże dokumenty te zostały poświadczone za zgodność z oryginałem nie przez osobę uprawnioną, ale wyłącznie przez Zastępcę Dyrektora Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej ds. Ekonomiczno-Administracyjnych.
W zakresie uzupełnienia drugiego braku formalnego wskazać należy, że z wezwania Sądu wynika jednoznacznie, iż dotyczyło ono podania numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku numeru identyfikacyjnego REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji albo numeru identyfikacji podatkowej strony, którą w niniejszej sprawie jest konkretna Wspólnota Mieszkaniowa – nie zaś Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w P., działający w jej imieniu. W takiej sytuacji należało uznać, że braki skargi nie zostały przez skarżącą prawidłowo uzupełnione.
Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż nie mogło w realiach ukształtowanej sytuacji procesowej odnieść skutku oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi. Złożenie takiego oświadczenia jest z proceduralnego punktu widzenia możliwe jedynie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg, tzn. nie jest ona dotknięta brakami (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12). W niniejszej sprawie skarżąca nie usunęła prawidłowo braków formalnych skargi a w konsekwencji wniosek o umorzenie postępowania (na skutek cofnięcia skargi) nie mógł odnieść oczekiwanego skutku.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Nadto, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie przywołanego przepisu, orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.