Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy, ustanawiając je radcę prawnego, którym wyznaczony został radca prawny B. S.. Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. przyznano temu pełnomocnikowi wynagrodzenie za postępowanie w pierwszej instancji, przyjmując, że minimalna stawka opłaty wynosi 240 zł, po czym wniósł on skargę kasacyjną od wyroku kończącego to postępowanie, składając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Złożył również wniosek o uzupełnienie w tym zakresie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym tę skargę kasacyjną oddalono. Wniosek ten został oddalony postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. ze wskazaniem, że rozstrzygniecie tej kwestii należy do Sądu, który przyznał prawo pomocy. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia został ponowiony pismem z dnia 19 maja 2017 r.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisami przejściowymi zwartymi w § 22 kolejnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie), zastosowanego już w wydanym w sprawie postanowieniu z dnia 26 maja 2014 r.
W myśl § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmowały opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3 i 4. Stosownie z kolei do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało się 50% stawki minimalnej za instancję pierwszą, o ile, tak jak w tej sprawie, sprawę prowadził ten sam radca prawny. Skoro zatem postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. prawomocnie przesądzono, że ta ostatnia stawka wynosi 240 zł, to przyjąć wypada, iż stawka opłaty za postępowanie w instancji drugiej to 120 zł.
W świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia kwotę tę trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,60 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 15 pkt 1 rozporządzenia oraz § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.