Uzasadnienie
Wezwaniem z dnia [...] 2006 r. K. K. – występująca jako pełnomocnik skarżącego T. K. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego. Dla wykonania tego wezwania wskazano siedmiodniowy termin, informując równocześnie, że następstwem jego niezachowania będzie odrzucenie skargi.
Wezwanie to pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu [...] 2006 r., co oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu [...] 2006 r. ([...]). W terminie tym wspomniane braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepis art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że sąd odrzuca skargę m.in. wówczas, gdy jej braki formalne nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym dla tej czynności terminie.
Z treści art. 37 § 1 P.p.s.a. wynika, że pełnomocnik strony jest zobowiązany przedłożyć pełnomocnictwo udzielone mu przez stronę, bądź też jego uwierzytelniony odpis przy pierwszej czynności procesowej. Art. 57 § 1 przywołanej ustawy wskazuje natomiast, że skarga winna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, co oznacza, że do pisma procesowego należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
Oprócz tego, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości uzależniona jest wysokość opłaty sądowej (art. 215 § 1 P.p.s.a.).Ponieważ przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, przeto niezbędnym było ustalenie wspomnianej wartości przedmiotu zaskarżenia.
Ze względu na fakt, iż pomimo wezwania Sądu, wspomniane wyżej braki formalne skargi nie zostały w wyznaczonym terminie uzupełnione, skargę należało odrzucić w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a.