Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 listopada 2017 r. P.K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie informując jednocześnie, że skarga została złożona w ustawowym terminie.
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił powyższą skargę, albowiem pomimo skierowanego do pełnomocnika wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi, braki te nie zostały uzupełnione w terminie. Powyższe postanowienie stało się prawomocne na skutek oddalenia zażalenia skarżącego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FZ 423/18.
Pismem z dnia 17 września 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku powołał się na ww. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 88 zd. pierwsze p.p.s.a. spóźniony albo z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu przysługuje jedynie w sytuacji, w której strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie. W przypadku zaś, gdy strona nie uchybiła terminowi wniosek taki należy uznać za niedopuszczalny.
Oceniając zatem przedmiotowy wniosek, w kontekście ww. przepisów, wskazać przyjdzie, że zgodnie art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 października 2017 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał zatem w dniu 23 listopada 2017 r. Z koperty nadania skargi wynika, że została ona wniesiona w dniu 22 listopada 2017 r. (k. 17). Zestawienie powyższych dat wskazuje zatem, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w terminie. W konsekwencji złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało uznać za niedopuszczalny i jako taki podlega on odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Sąd działając na postawie art. 88 zd. pierwsze p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.