Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1426/20

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako "organ nadzoru" lub "Dyrektor"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 61a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 17 § 1 i art. 18, art. 23 § 1, § 2 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia O. B. (dalej jako "zobowiązany" lub "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako "organ egzekucyjny") z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] o nr [...] dotyczącego zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2019 r. Wszczynając postępowanie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu tj. [...], natomiast zobowiązanemu doręczono zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego w dniu [...] r.

W toku prowadzonej egzekucji administracyjnej, został wystawiony przez organ egzekucyjny w dniu [...] zmieniony tytuł wykonawczy o tym samym numerze tj. [...]. Odpis zmienionego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu wraz z pismem organu egzekucyjnego z dnia 28 maja 2020 r. nr [...] w dniu [...].

Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. pełnomocnik zobowiązanego, wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując zarzut oparty na podstawie:

1. - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku,
2. - art. 33 § 1 pkt. 10 ustawy egzekucyjnej u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 tej ustawy.

Organ egzekucyjny, działając w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych w dniu 9 czerwca 2020 r. zarzutów złożonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], zmienionego tytułem wykonawczym o tym samym numerze z dnia [...] z uwagi na uchybienie terminu do złożenia zarzutów.

Pismem z dnia 26 czerwca 2020 r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] zarzucając:

1. 1. naruszenie przepisu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów, z uwagi na rzekome przekroczenie 7-dniowego terminu do złożenia niniejszych zarzutów w sytuacji, gdy organ wydał nowy tytuł wykonawczy, a co za tym idzie termin do złożenia zarzutów nie upłynął,
2. 2. naruszenie przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, poprzez uznanie, że zobowiązany powinien zrealizować obowiązek podatkowy nałożony przez organ zmienionym tytułem wykonawczym z dnia [...] podczas, gdy obowiązek podatkowy nałożony przez organ wynikający ze zmienionego tytułu wykonawczego nie istnieje,
3. 3. naruszenie przepisu art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako "O.p."), poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa,
4. 4. naruszenie przepisu art. 121 § 1 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Tym samym pełnomocnik zobowiązanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 61a § 1 i § 2 k.p.a. i wyjaśnił, że w oparciu o powyższy przepis zostało wydane kontrolowane postanowienie. Zaznaczył także, że art. 61a k.p.a. został dodany do k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, powinno być Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 – przypisek własny). Wyjaśnił, że art. 61a k.p.a. przewiduje dwie przesłanki dające podstawę do ewentualnej odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszą z nich jest złożenie żądania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie "innych przyczyn" uniemożliwiających jego wszczęcie. Wydanie postanowienia w oparciu o drugą z ww. przesłanek jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy istnieją przeszkody oczywiste, zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie żądania.

Zatem zastosowanie instytucji określonej w ww. przepisie powinno być ograniczone do sytuacji takich, w których ustalenie okoliczności nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego. Nie odnosi się więc do sytuacji, w której wymagane jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego, służącego ocenie wystąpienia materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji merytorycznej rozstrzygającej sprawę. Organ nadzoru zaznaczył przy tym, że co prawda ocena dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże tylko w takim zakresie, który służy okoliczności uprawniających do zastosowania art. 61a k.p.a. Zdaniem Dyrektora, choć ustawodawca nie dokonał konkretyzacji przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, to należy jednak uznać, że przepis ten odnosi się do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania administracyjnego.

Przesłanka ta zostanie spełniona, gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Przy czym przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania musi istnieć już w chwili złożenia wniosku.

W ocenie organu nadzoru, taką przeszkodą może być wniesienie przez zobowiązanego zarzutów z uchybieniem terminu. Aby jednak można było z tego powodu odmówić wszczęcia postępowania konieczne jest ustalenie przez organ, że doszło do uchybienia terminu. Dyrektor przypomniał zatem treść art. 26 § 1, art. 27 § 1, art. 28b § 1 i art. 28c u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) i stwierdził, że z powyższych uregulowań prawnych płynie wniosek, że zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wnoszone przez zobowiązanego w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a pouczenie, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu ''pierwotnego'' tytułu wykonawczego, w związku z czym od tego dnia liczy się upływ ww. terminu. Powyższe nie oznacza jednak, że zobowiązany jest pozbawiony możliwości ingerowania w tok postępowania egzekucyjnego, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 33 u.p.e.a.

Na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. może bowiem złożyć skargę na czynności egzekucyjne, a na podstawie art. 59 § 4 u.p.e.a. ustawy może żądać wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, tym bardziej, że art. 59 u.p.e.a. nie ustanawia terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, a zatem przedmiotowe żądanie zobowiązany może wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor stwierdził zatem, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego, na podstawie wystawionego w dniu [...] tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2019 r. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] Zgodnie zatem z przesłankami art. 57 § 1 k.p.a., zobowiązany mógł skutecznie wnieść zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] do dnia [...].

W dniu [...] został wystawiony zmieniony tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono skarżącemu w dniu [...]. Zmieniony tytuł wykonawczy nie wszczynał jednak nowego postępowania egzekucyjnego, a został wystawiony w toku już prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wniesienie zarzutów w fazie postępowania egzekucyjnego, innej niż wstępna, nie zostało przewidziane w przepisach u.p.e.a., nie była zatem możliwa ich merytoryczna analiza, co w ocenie Dyrektora stanowiło przeszkodę do wszczęcia postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów po otrzymaniu zmienionego tytułu wykonawczego.

Końcowo organ nadzoru zauważył, że organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył na wniosek wierzyciela postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], a tym samym egzekucja prowadzona w oparciu o powyższy tytuł została zakończona.

W skardze na powyższe postanowienie zobowiązany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucił naruszenie:

1. 1. przepisów prawa materialnego, tj.:
2. a. naruszenie przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, że zobowiązanie istnieje w sytuacji, gdy organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego, a zatem obowiązek ten nie istnieje,
3. b. art. 26 § 1 i § 4 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 28b § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, ze obowiązek wynikający z nowo wystawionego tytułu wykonawczego istnieje, w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie jest wystawiany w ramach postępowania egzekucyjnego, ale przed jego wszczęciem, a jedynym tytułem egzekucyjnym jest ten wystawiony pierwotnie, zatem obowiązek ten nie istnieje,
4. c. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na przepisach oczywiście sprzecznych z Konstytucją RP, z uwagi na to, że prowadzona egzekucja jest postepowaniem obarczonym wadą, a zatem nie istnieje obowiązek spełnienia świadczenia w oparciu o błędny tytuł wykonawczy.
5. 2. przepisów postępowania tj.:
6. a. art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa,
7. b. art. 121 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, jej autor, w pierwszej kolejności wskazał, że organ egzekucyjny, działając na podstawie przepisu art. 26 u.p.e.a. wszczął postępowanie egzekucyjne, skierowane do majątku skarżącego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...], obejmujące należności z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Następnie pismem z dnia 28 maja 2020 r. przesłał odpis zmienionego tytułu wykonawczego o tym samym numerze z dnia [...], wystawionego na skarżącego. Zobowiązany pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Kolejno organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia [...]. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów wniesionych ww. pismem skarżącego. Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązany wniósł zażalenie z dnia 26 czerwca 2020 r.

Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postepowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].

Później zaś, organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o uchyleniu zajęcia i załączył do pisma nowy tytuł wykonawczy o numerze [...] z dnia [...]. Pismem z dnia 17 lipca 2020 r. zobowiązany złożył zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

Wskazał, że skarżonym postanowieniem organ egzekucyjny uznał zarzuty za niezasadne. Skarżący pismem z dnia 9 września 2020 r. zaskarżył ww. postanowienie, natomiast Dyrektor postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik zobowiązanego podniósł, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki do wystawienia zmienionego tytułu wykonawczego, bowiem nie wystąpiły żadne zdarzenia wymienione w tym przepisie. Organ podatkowy nie wydał bowiem żadnej decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia określającego lub ustalającego inną wysokość należności pieniężnej, niż objęta tytułem wykonawczym, powodująca zwiększenie należności pieniężnej, a tylko w takiej sytuacji mógł zostać wystawiony zmieniony tytuł wykonawczy. Organ wydał tytuł wykonawczy o innym numerze i na jego podstawie żąda zrealizowania zobowiązania. Tymczasem jedynym tytułem wykonawczym jest ten wystawiony pierwotnie. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że skoro sam organ przyznał, że zmieniony tytuł wykonawczy nie wszczyna nowego postępowania, a postępowanie wszczęte pierwotnym tytułem wykonawczym, które umorzono jest kontynuowane poprzez wydanie nowego tytułu wykonawczego, to jego zdaniem, organ sam sobie przeczy.

Organ wskazuje, że z uwagi na błędnie wystawiony tytuł wykonawczy postępowanie prowadzone wobec zobowiązanego zostało umorzone. Tym samym wystawienie kolejnego tytułu wykonawczego rzekomo mającego kontynuować poprzednie postępowanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności jego prowadzenia mają charakter trwały, a nie przejściowy. Prowadzenie zaś postępowania mogło się odbyć na podstawie pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego, nie zaś na podstawie innego (nowego) tytułu wykonawczego.

Wskazał także, że organ wystawił tytuł wykonawczy bez ważnej ku temu podstawie prawnej, czym naruszył art. 7 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podnoszone przez skarżącego zarzuty natury procesowej nie mają zastosowania w sprawie. Natomiast w odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego podkreślił, że organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] na wniosek wierzyciela, tym samym egzekucja prowadzona w oparciu o ten tytuł wykonawczy została zakończona. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 26 § 1 i § 4 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 28b § 1 u.p.e.a. stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Bowiem w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego w dniu [...] tytułu wykonawczego obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2019 r. Wobec doręczenia odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego zobowiązanemu w dniu [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu mógł on wieść zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego do dnia [...]r.

Doręczenie zobowiązanemu zmienionego tytułu wykonawczego z dnia [...] nie spowodowało wszczęcie nowego postępowania egzekucyjnego, a zatem brak było możliwości złożenia zarzutów na postawie zmienionego tytułu wykonawczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora z dnia [...], którym to postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (postanowienie z dnia [...]). Taki przedmiot kontroli został bowiem wyraźnie wskazany w petitum skargi, w którym pełnomocnik skarżącego wyraźnie wskazał, że "niniejszym zaskarżam w całości: postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach nr [...] z dnia [...] (doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu [...]), który po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 26 czerwca 2020 r. wniesionego na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] znak: [...], w którym organ ten odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych w dniu [...] zarzutów złożonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] zmienionego tytułem wykonawczym o tym samym numerze z dnia [...] z uwagi na uchybienie terminu do złożenia zarzutów".

W konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie ocenie podlega jedynie rozstrzygnięcie organów, na mocy których odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów wniesionych po doręczeniu zobowiązanemu zmienionego tytułu wykonawczego. Zatem jedynie rozstrzygnięcie formalne wydane na podstawie art. 61a u.p.e.a. Tymczasem podniesione w skardze zarzuty i argumentacja na jej poparcie wskazują, że pełnomocnik w istocie kwestionuje możliwość kontynuacji postepowania egzekucyjnego po umorzeniu postępowania prowadzonego na podstawie pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego. Oznacza to, że argumentacja w tej kwestii, a dotycząca kolejno wystawionego tytułu wykonawczego (z dnia [...]), jak również wniesionych zarzutów po doręczeniu tego tytułu wykonawczego (okoliczność kontynuacji postępowania egzekucyjnego) w niniejszym postępowaniu wykracza poza granice sprawy i jako taka nie może odnieść zamierzonego skutku.

Sąd jednakże, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznał sprawę, nie będąc związany podniesionymi zarzutami.

Oceniając zatem wydane rozstrzygnięcie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym 20 lutego 2021 r.) organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W myśl natomiast art. 26 § 5 ww. ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1. 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub
2. 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Zatem jako datę wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie należało przyjąć dzień doręczenia skarżącemu pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego, tj. z dnia [...], co nastąpiło w dniu [...].

Należy podkreślić, że w myśl art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 20 lipca 2020 r.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Wymaga zaznaczenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady – następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1188/18, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1057/06; z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 108/08; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10; z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12; z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/13; z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2296/14; z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 252/16; z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 411/16).

Zatem skarżącemu prawo do wniesienia zarzutów przysługiwało do dnia 15 stycznia 2020 r.

Wskazać także należy, że art. 28b u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) regulował przesłanki wystawienia zmienionego tytułu wykonawczego. W myśl § 1 tego przepisu jeżeli w trakcie postępowania egzekucyjnego zostanie wydana decyzja, postanowienie lub inne orzeczenie określające lub ustalające inną wysokość należności pieniężnej niż objęta tytułem wykonawczym albo zostanie złożona korekta dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, powodująca zwiększenie wysokości należności pieniężnej, wierzyciel niezwłocznie sporządza zmieniony tytuł wykonawczy.

Natomiast z treści § 1a art. 28b wynika, że jeżeli w trakcie postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, organ państwa członkowskiego wyda decyzję lub inne orzeczenie ustalające inną wysokość należności niż objęta tytułem wykonawczym, wierzyciel niezwłocznie sporządza zmieniony tytuł wykonawczy. Z kolei zgodnie z art. 28b § 2 u.p.e.a. w przypadku złożenia korekty dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, powodującej zmniejszenie wysokości należności pieniężnej organ egzekucyjny kontynuuje postępowanie egzekucyjne, przy czym czynności egzekucyjne ograniczają się do kwoty pozostałej do wyegzekwowania.

Podkreślić także należy, że wolą ustawodawcy zawartą w art. 28c u.p.e.a. w przypadku skierowania do organu egzekucyjnego zmienionego tytułu wykonawczego, zmienionego jednolitego tytułu wykonawczego lub zmienionego zagranicznego tytułu wykonawczego, dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy, a uprzednio wszczęta egzekucja administracyjna jest kontynuowana przez realizację zastosowanych środków egzekucyjnych oraz stosowanie kolejnych środków egzekucyjnych. 8c u.p.e.a.

Z powyższego wynika zatem, że w przypadku wystawienia zmienionego tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne nie jest wszczynane na nowo, a jedynie kontynuowane przez realizację zastosowanych środków egzekucyjnych oraz stosowanie kolejnych środków egzekucyjnych.

Konsekwencją powyższego jest zatem stwierdzenie, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zarzutów po doręczeniu mu zmienionego tytułu wykonawczego z dnia [...] o numerze takim samym jak pierwotny tytuł wykonawczy. Prawo to nierozerwalnie jest bowiem związane z wszczęciem postępowania egzekucyjnego, nie zaś z jego kontynuacją, o czym mowa była powyżej.

Zasadnie zatem organ egzekucyjny wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie w oparciu o treść art. 61a k.p.a., mającego zastosowanie z uwagi na odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a., a organ nadzoru zaakceptował wydane rozstrzygnięcie. Z przepisu tego wynika bowiem wprost, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. Skoro na doręczenie zobowiązanemu zmienionego tytułu wykonawczego nie przysługuje prawo wniesienia zarzutów, to bez wątpienia zaistniała "inna uzasadniona przyczyna" w rozumieniu ww. przepisu niepozwalająca na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Stąd też Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i jako takie nie może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Jedynie na marginesie Sąd pragnie wskazać, że w przypadku doręczenia zmienionego tytułu wykonawczego zobowiązanemu przysługują inne środki prawne służące ochronie jego praw, w tym wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Taki zaś wniosek został zawarty w zarzutach, a ostatecznie postępowanie egzekucyjne wywołane pierwotnie wystawionym tytułem wykonawczym zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] na wniosek wierzyciela.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.