Uzasadnienie
W dniu [...] r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga Pana P. G. na wynik kontroli z dnia [...] r. Nr [...] prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. w firmie "A" P.G.
W uzasadnieniu podniesiono zarzuty wskazujące – zdaniem skarżącego i jego profesjonalnego pełnomocnika – na naruszenie praw strony w toku prowadzonego postępowania kontrolnego. Wobec zawartej w skardze argumentacji skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyniku kontroli.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezpodstawność zarzutów i przedstawiając liczne argumenty potwierdzające prawidłowość przeprowadzenia podjętych czynności kontrolnych.
Zaskarżony wynik kontroli zawiera obszerną relację ustaleń poczynionych w toku procedur kontrolnych. Wniosek zamykający całość postępowania zawiera się w konkluzji iż: "kontrolowany Pan P.G. nie może posiadać statusu samodzielnego podatnika w rozumieniu art. 7 ustawy Ordynacja podatkowa. Tym samym nie może on być osobą, która była zobowiązana do dokonywania rozliczeń z budżetem w zakresie czynności wykonywanych pod firmą "A" P.G. i tym samym nie może być adresatem decyzji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje
Na wstępie stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwana dalej w skrócie: p.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, zakres kognicji Sądu obejmuje również orzecznictwo w sprawach skarg na "inne niż określone w pkt 1 – 3 [ tego ustępu] akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa."
W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że wydanie wyniku kontroli – w rozumieniu przepisu art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 ze zm.) – stanowi czynność z zakresu administracji publicznej. Jak to bowiem stwierdzono w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r. (sygn. akt FPS 18/98 – ONSA 1999, nr 2, poz. 43), wydanie wyniku kontroli skarbowej, wskazującego nieprawidłowości na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej, jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z czym podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to pozostaje aktualne również w świetle aktualnie obowiązującej ustawy p.p.s.a.
Jednakże tak ogólnie przyjęta w przedstawionej uchwale dopuszczalność wniesienia skargi do sądu na tę odmianę czynności, musi równocześnie łączyć się z ustaleniem, że dotyczy ona (zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skuteczne zatem wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wynik kontroli uzależnione jest od spełnienia przesłanki w postaci stwierdzenia w nim lub uznania – w związku z wytknięciem określonej kategorii nieprawidłowości – odnoszącego się do konkretnego podmiotu obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. z przepisów prawa materialnego, bowiem "tylko prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek (por. W. Czerwiński w glosie do przedstawionej wyżej uchwały 7 sędziów NSA z 07 grudnia 1998 r. – OSP 2000, nr 6, poz. 284).
W rozpoznanej sprawie zaskarżony wynik kontroli nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków. Stwierdza jedynie, iż Pan P. G. nie był zobowiązany do dokonywania rozliczeń z budżetem w zakresie czynności wykonywanych pod firmą "A" P.G. Ma zatem wyłącznie walor dowodowy.
Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżony akt administracyjny nie wykracza poza granice art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej i wskazuje wyłącznie określone ustalenia faktyczne, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju wynik kontroli, zgodnie z pkt 1 tezy zawartej w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 13/00 (publ. ONSA z 2001 r. Nr 2/58) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Wobec powyższego skargę inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie uznać należy za niedopuszczalną.
Zgodnie z art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
su.