Uzasadnienie
Pismem z 12 września 2019 r. A Sp. z o.o. w D., reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata A.J., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2017 r. i 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenie jej na majątku podatnika.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 22 października 2019 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru KRS i złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie zobowiązano pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnym – w terminie 7 dni, pod rygorem pominięcia czynności pełnomocnika i uznania, że strona skarżąca działa osobiście.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej, pismem z 7 listopada 2019 r. cofnął skargę.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 15 listopada 2019 r. uznano, że strona skarżąca działa osobiście i wezwano ją do podpisania skargi oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w szczególności odpisu KRS a ponadto do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.
Korespondencja sądowa zawierająca odpis w/w wezwań została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 22 listopada 2019 r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych.
W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 29 listopada 2019 r. strona skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi ani nie uiściła wymaganego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Poza tym art. 29 P.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Ponadto zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Tym samym, na mocy art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., jak każde pismo strony powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast przypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Ponadto od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 P.p.s.a.). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 P.p.s.a.).
Jednocześnie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przez pełnomocnika, który pomimo wezwania, nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Wobec tego uznano, że strona skarżąca działa osobiście i wezwano ją do podpisania skargi i przedłożenia odpisu KRS oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła tych braków. Tym samym skarga obarczona jest brakami formalnymi i brakiem fiskalnym, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu.
W związku z powyższym, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.