Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę T. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. oznaczoną w sentencji niniejszego orzeczenia. W motywach tamtego rozstrzygnięcia sąd I instancji wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych został wniesiony po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wyjaśniono, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została wydana, po jej dwukrotnym awizowaniu, przez pracownika urzędu pocztowego skarżącemu dzień po upływie czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.
Przesyłka zawierająca powyższe postanowienie, przesłana na adres skarżącego, awizowana była w dniu 1 kwietnia 2010 r., po czym w dniu 16 kwietnia 2010 r. wydana została adresatowi.
W dniu 22 kwietnia 2010 r. (data nadania) T. P. złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Zdaniem skarżącego winę za niedokonanie czynności w terminie ponosi placówka Poczty Polskiej. W tych ramach zaakcentował, że placówka ta winna była zwrócić niezwłocznie przesyłkę nadawcy, czyli Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, zaś skarżącemu odmówić jej wydania w 15 dniu. Wydanie przesyłki – zdaniem skarżącego – było więc nieprawidłowe i skutkowało przyjęciem przez skarżącego, iż termin 7 dniowy do dokonania czynności wskazanej w wezwaniu mija z dniem 25 lutego 2010 r. Z tych względów skarżący pozostawał w przeświadczeniu, że skuteczne doręczenie pisma miało miejsce w dniu 18 lutego 2010 r. Skarżący uzupełnił wniosek pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. W tych ramach odnotował, że placówka Poczty wskazała wyraźnie, że drugie awizo miało miejsce w dniu 11 lutego 2010 r. Z tych względów w ocenie skarżącego miał on prawo do odbioru przesyłki do dnia 18 lutego 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przenosząc wskazane wyżej regulacje na grunt tej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym siedmiodniowym terminie. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu –niewiedza co do rzeczywistego początku biegu terminu w związku z zastosowaniem trybu doręczenia zastępczego – ustała z chwilą doręczenia odpisu postanowienia z dnia 22 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi, czyli w dniu 15 kwietnia 2010 r. (również w tym przypadku zastosowanie miał skutek doręczenia w trybie zastępczym, gdyż przesyłkę zawierającą postanowienie Sądu wydano skarżącemu po upływie czternastodniowego terminu liczonego od daty wystawienia pierwszego awizo, tj. w dniu 16 kwietnia 2010 r.) Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 22 kwietnia 2010 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 P.p.s.a.
Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił, że niemożność terminowego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez niego. Niewątpliwie bowiem wskazana przezeń przeszkoda, polegająca na nieprawidłowym wydaniu przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, była całkowicie od skarżącego niezależna i nie mógł on jej w żaden sposób zapobiec. Oczywistym przy tym jest, że przeszkoda ta utrudniła T. P. dochowanie terminu. Miał on prawo pozostawać w błędnym przekonaniu, że dzień rzeczywistego wydania mu przesyłki stanowi zarazem dzień jej doręczenia. W konsekwencji uchybienie procesowe, którego się dopuścił nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez skarżącego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.